အပိုင်း ( ၇ ) - အူချီဟာ မီကိုတို နှင့် အူဇုမာကီ ကူရှီနာ

ယူဇူရု တာရိုး၏အိမ်မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး လင်းပွင့်နေပြီဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စုဝန်းအတွင်းရှိ လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ် စောစောစီးစီး နိုးထတတ်သူအချို့ မိမိတို့၏ နေ့ရက်သစ်ကို စတင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ နံနက်စာဆိုင်များဆီမှ သင်းပျံ့သော အငွေ့အသက်များသည် လေထုထဲ၌ ဝဲပျံနေကြသည်။ တစ်ညလုံး ဝမ်းထဲ၌ ဘာမျှမရှိသေးသဖြင့် ထိုမွှေးရနံ့များက ယူဇူရု၏ အစားအသောက်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီး ပေါက်စီဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့တွင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိတော့သည်။

"အန်ကယ်... ပေါက်စီ ဆယ်လုံးပေးပါ"

"ရော့ ဆရာလေး... အားလုံးပေါင်း ရိုနှစ်ဆယ်ပဲ ကျသင့်ပါတယ်။ တစ်လုံးလည်း ပိုထည့်ပေးထားတယ်နော်။ ကြိုက်နှစ်သက်ရင် နောက်လည်း လာခဲ့ဦး"

ဝတုတ်ဖြိုးပြီး ဖြူဖွေးနေသော ပေါက်စီပူပူလေးများ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဆီကြည်လေးများ ဝင်းပြောင်နေသည်။ ယူဇူရုက တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ရာ ပူလောင်လှသော အခိုးအငွေ့များနှင့်အတူ အသားအနှစ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရသာရှိလှသော စွပ်ပြုတ်ရည်များ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားသည်။

"တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ"

သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ပေါက်စီကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာ မိမိအိမ်နှင့်နီးသော လမ်းကြားလေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက မိ စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ နံနက်စာဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ထူးခြားသောအကြည့်နှင့် ဆုံစည်းသွားသည်။ ဆိုင်တံခါးဝရှိ စားပွဲခုံထက်တွင် သပ်ရပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော နံနက်စာထုတ်တစ်ခုသည် သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖယ်ချန်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ဟို... အန်တီ ယူရီကို... တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အန်တီ့ဆိုင်မှာပဲ နံနက်စာ လာစားမလို့ ပြင်နေတာ"

ယူဇူရုသည် ဦးခေါင်းကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း အဆင်ပြေအောင် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။ မသိမသာ ထွက်ပေါ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသော လေချဉ်တက်သံကို အသည်းအသန် ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရသည်။

"ရပါတယ် ယူဇူရုရယ်... မင်းကိုယ်မင်း အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါနဲ့"

အူချီဟာ ယူရီကိုသည် ယူဇူရု၏လက်ထဲမှ ပေါက်စီများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"အတင်းအကြပ် လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ဒီပေါက်စီတွေက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က လက်ဆောင်ပေးလိုက်လို့ပါ။ သူတို့က သဘောကောင်းလွန်းလို့ ငြင်းရခက်သွားတာနဲ့ ယူလာခဲ့မိတာ"

ယူဇူရုသည် စားပွဲခုံထက်သို့ ငွေကြေးများကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် ထုပ်ပိုးထားသော နံနက်စာထုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"အန်တီ ယူရီကို... ကျွန်တော် လုပ်စရာလေးတစ်ခု ရှိနေသေးလို့ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်"

စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသော သူ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယူရီကိုက တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလျက် ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

"တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ သူ ရှက်သွားတာ ထင်တယ်"

လမ်းကြားလေးအတွင်းသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ ယူဇူရုသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချပစ်နိုင်တော့သည်။ သူသည် ကလေးဘဝကတည်းက ယူရီကို၏ဆိုင်မှသာ နံနက်စာကို အမြဲတစေ ဝယ်ယူစားသောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် နောက်ကျသွားခဲ့လျှင် သူမသည် သူ့အတွက် အမြဲတစေ ဖယ်ချန်ထားပေးတတ်သည်။ ယနေ့တွင် အတိတ်ဘဝက အမှတ်သညာများ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သဖြင့် ဤအချက်ကို သူ လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို အရှက်ရဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

အခြားဆိုင်မှာ နံနက်စာ ဝယ်စားမိတာက ဘာဖြစ်လို့ သစ္စာဖောက်လိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေရတာလဲ။

သူသည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေစဉ်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဖွားအိုတစ်ဦးက လမ်းတစ်ဖက်မှ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ယူဇူရု... အဖွားအိမ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီး ရှိနေလို့ အကုန်မစားနိုင်တာနဲ့ မင်းရဲ့အိမ်တံခါးဝမှာ သွားချထားပေးတယ်၊ မမေ့ဘဲ အထဲကို ယူသွားဦးနော်"

သူမကတော့ သူ၏အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သူ အူချီဟာ ရီကို ဖြစ်သည်။ သူမတွင် သားနှစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မိသားစုတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ယူဇူရု၏မိဘများ စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို အမြဲတစေ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သစ်သီးဝလံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အခါအားလျော်စွာ ယူဆောင်လာပေးတတ်ဆဲ ဖြစ်သည်။

ယူဇူရုသည် သူမ၏ကော်လာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အဖွား ရီကို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်နောင် အပြင်ထွက်ရင်လည်း တုတ်ကောက်လေး ဆောင်သွားဖို့ သတိရပေးပါဦး"

"ဒီကောင်လေးကတော့... အဖွားက လမ်းမလျှောက်နိုင်လောက်အောင် မအိုသေးပါဘူး" ဟု သူမက ပြုံးလျက် ဆူပူလိုက်သည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာအချို့နှင့် ထပ်မံ၍ ဆုံစည်းခဲ့ရသည်။

"ယူဇူရု... မင်း မနေ့ညကလည်း ညဂျာတီ ဆင်းရပြန်တာလား။ ငယ်သေးပေမဲ့လည်း အနားယူဖို့ ဂရုစိုက်ဦးမှပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖိုး ရှုဟိ"

"အစ်ကိုကြီး ယူဇူရု... ဟောဒါကို ကြည့်ဦး။ ကျွန်တော့်အဖေက သကြားလုံးတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးထားတာ။ အစ်ကိုကြီး စားမလား"

"လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သကြားလုံး အများကြီးစားရင် သွားပိုးစားတတ်လို့ အစ်ကိုကြီးက တစ်လုံးပဲ ယူလိုက်မယ်နော်"

"ဝါး... အစ်ကိုကြီး ယူဇူရုက လူဆိုးကြီးပဲ"

"ယူဇူရု... မင်း တက်ကာကို အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့တော့"

"..."

လမ်းလျှောက်လာရင်း ယူဇူရု၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများက ပိုမို၍ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုသည် စစ်မှန်သော နွေးထွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူအများစုမှာလည်း စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ကြသည်။ အတိတ်ဘဝက အမှတ်သညာများ ရှိနေခဲ့လျှင်တောင်မှ သူသည် သူတို့နှင့် အလှမ်းကွာဝေးသွားခဲ့သည်ဟု မခံစားရပါ။ သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုကြီးက မူလဇာတ်လမ်းအတွင်း၌ မြေလှန်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူ၏မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အေးစက်လှသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွက် ကွဲပြားခြားနားသော နိဂုံးတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးမည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သာယာလှသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နူးညံ့လှသော မျက်နှာထားနှင့် ဆံပင်နက်နက် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဆံပင်နီနီ မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့သည် သူ၏အိမ်ရှေ့မျက်နှာချင်းဆိုင် နေအိမ်မှ ထွက်ခွာလာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယူဇူရု... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"

ဆံပင်နီနီနှင့် မိန်းကလေးက သူ့ကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယူဇူရုက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။

"ကူရှီနာ... ဒါက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေလေဗျာ။ အဲဒီမေးခွန်းကို မင်းကို ငါက ပြန်မေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါက မီကိုတိုဆီကို လာလည်တာပါ" ဟု ကူရှီနာက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် စူးစမ်းလိုသော အမူအရာဖြင့် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့အိမ်လား"

ယူဇူရုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မှန်တယ်"

"အလို... ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့ မီကိုတိုက အိမ်နီးနားချင်းတွေပေါ့။ ဒါကြောင့်မလို့ပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးနေကြတာကိုး" ကူရှီနာသည် ကုန်းတွင်းသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည့်အလား မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့ရသည်။ "ယူဇူရု... တို့တွေ မင်းရဲ့အိမ်ထဲကို ဝင်ပြီးတော့ ခဏလောက် ထိုင်လို့ရမလား"

သူမ၏တက်ကြွလှသော စွမ်းအင်များကြောင့် ယူဇူရုသည် ဘေးဘက်သို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။ အတိတ်ဘဝက အမှတ်သညာများ မနိုးထမီကတည်းကပင် သူနှင့် မီကိုတိုသည် အိမ်နီးနားချင်းများဖြစ်ကြသဖြင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ငယ်သူချင်းများဟု ခေါ်ဆိုလျှင် လွန်အံ့မထင်ပါ။ ထို့အပြင် သူသည် မီကိုတို၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကူရှီနာနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ကူရှီနာ ရွာအတွင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိစအချိန်တွင် လူအများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ယူဇူရုက သူမအတွက် အကြိမ်ကြိမ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ဆူညံလှသော ကူရှီနာနှင့် ယှဉ်လျှင် မီကိုတိုက သူ့ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ယူဇူရု... တို့တွေ မင်းရဲ့အနားယူချိန်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီလား"

သူ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမပြုမီမှာ ကူရှီနာက မျက်တောင်ခတ်လျက် ကြားဖြတ်ဆိုလိုက်သည်။ "အနားယူရမယ် ဟုတ်လား... ဒီလောက် နံနက်စောစောကြီးကိုလား"

မီကိုတိုက ရှင်းလင်းပြလိုက်သည်။ "ယူဇူရုက နင်ဂျာရဲတပ်ဖွဲ့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာမလို့ ညဂျာတီတွေ ခဏခဏ ဆင်းရတတ်တယ်။ မင်း မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား"

မီကိုတို၏ဖခင်သည် နင်ဂျာရဲတပ်ဖွဲ့၏ တတိယမြောက်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူဖြစ်သဖြင့် မနေ့ညက မျိုးနွယ်စု အစည်းအဝေး ရှိနေခဲ့ကြောင်းကို သူမ ကြိုတင်၍ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယူဇူရု၏မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အရိပ်အယောင်များ မရှိနေခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမသည် ကူရှီနာ၏ အကန့်အသတ်မရှိသော တက်ကြွမှုများကြောင့် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏စေတနာကို နားလည်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲမှနေ၍ မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။ မီကိုတိုသည် တကယ့်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပြီး မည်သည့်အခါမျှ အတင်းအကြပ်မပြုဘဲ သူတစ်ပါးကို အမြဲတစေ ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ထိုသတိပေးချက်ကို ကြားရချိန်တွင် ကူရှီနာသည် တွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ "ဒါဆိုရင် တို့တွေ နောက်နေ့မှပဲ လာလည်ကြတော့မလား။ မီကိုတိုနဲ့ ငါနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ပဲ သွားလိုက်တော့မယ်"

ယူဇူရုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဆုံတုန်းဆုံခိုက် အိမ်ထဲကို ခဏလောက် ဝင်ခဲ့ကြပါဦး။ ငါ နံနက်စာတွေ အများကြီး ဝယ်လာခဲ့တာမလို့ အတူတူ စားကြတာပေါ့"

ကူရှီနာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏချင်းမှာ ယူဇူရု၏စိတ်အတွင်း၌ စီမံကိန်းအချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ဖြစ်တည်မှုက တကယ့်ကို ထူးခြားလှသည်။ နောက်ထပ် ဖြစ်လာမည့် ကိုးမြီး၏ ဂျင်ချူရီကီတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှသည် အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်ခြင်း ခံနေရသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် အူဇုမာကီ မိတို ရှိနေသေးသဖြင့် ကူရှီနာကို ရွာအတွင်း၌ အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်နှင့် အခြားသူများသည် သူမအား အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင် နင်ဂျာများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိစေရန် သေချာပေါက် လိုလားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍ သူသည် ကူရှီနာ၏အဆင့်အတန်းကို အသုံးချပြီး ဟိုကာဂဲအုပ်စုက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအပေါ် မည်မျှအထိ သံသယစိတ်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြောင်းကို မျိုးနွယ်စုဝင်များ မြင်တွေ့စေရန် သရုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပါက အနာဂတ်တွင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ရွာအတွင်းမှ ရွှေ့ပြောင်းပစ်မည့် သူ၏စီမံကိန်းအတွက် ကြီးမားလှသော အထောက်အပံ့တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။