အပိုင်း ( ၂၉ ) - ရှစ်မြီးအုံကြွမှု

ဆောင်းဦးလေပြေတို့ ကွယ်ပျောက်၍ ဆောင်းဟေမန်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့ရာ သုံးလတာ အချိန်ကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကောင်းကင်ယံမှ သဲသဲမဲမဲ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များက နင်ဂျာလောကတစ်ခုလုံးကို ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသည့် ငွေရောင်ကမ္ဘာကြီးအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။

လျှပ်စစ်ပုန်းရွာ၏ လမ်းမထက်တွင် အူချီဟာ ယူဇူရုနှင့် အူဇုမာကီ ကူရှီနာတို့သည် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ကူရှီနာ၏ မျက်နှာထက်တွင် သာယာလှပသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ပျိုမြစ်နုပျိုသော တက်ကြွမှုများ လျှံထွက်နေခဲ့သည်။

ယူဇူရုက ကူရှီနာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ကူရှီနာ... ဒီနေ့ည ငါ မီကိုတိုနဲ့အတူ ညစာစားဖို့ ရှိတယ်။ မင်း လိုက်ချင်လား"

ကူရှီနာက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမ၏ ပန်းရောင်လျှာလေးကို အသာထုတ်ပြလိုက်ရင်း ဆိုသည်။ "ယူဇူရု... နောက်တစ်ခေါက်မှပဲ ဖြစ်တော့မယ်။ ငါ့မှာ လုပ်စရာ တာဝန်တစ်ခု ကျန်သေးလို့"

ထိုစကားကြောင့် ယူဇူရုအနေဖြင့် မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။ လျှပ်စစ်ပုန်းရွာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ကူရှီနာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလုံးစုံ လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။ သူမသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် တာဝန်များကိုသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆောင်ရွက်နေပြီး တစ်ရက်မျှ အနားမယူချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ယူဇူရုအနေဖြင့် နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။ လှောင်ချိုင့်အတွင်း၌ ရေရှည်ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးနောက်မှသာ စစ်မှန်သော လွတ်လပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် စိတ်ကူးရှိသမျှ ပေါက်ကွဲပစ်ရန် မုချလိုအပ်လိမ့်မည်။

ယူဇူရု သက်ပြင်းချသည်ကို မြင်သောအခါ ကူရှီနာက သူ၏လက်ကို ဦးအောင် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "ယူဇူရု... မင်း ငါ့ကို စိတ်မဆိုးပါဘူးနော်"

"ဒါပေါ့... စိတ်မဆိုးပါဘူး။" ယူဇူရုက ပြုံးလျက် ကူရှီနာ၏ နဖူးပြင်ကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ကိုနိုဟာရွာကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာက မင်းအလိုရှိတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းနိုင်အောင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကူရှီနာသည် မျက်လုံးလေးများ မှေးစက်သွားသည်အထိ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။ သူမက ယူဇူရု၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စနိုးဖြင့် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ပေ။ အချိန်ပြည့် စောင့်ကြည့်ခြင်း မခံရတော့ဘဲ မိမိအလိုရှိရာကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းသည် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ယူဇူရု... အစ်မ ကူရှီနာ"

၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်မှ တက်ကြွသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယူဇူရုနှင့် ကူရှီနာတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အူချီဟာ အိုဘီတိုသည် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုဘီတိုပဲ။" ယူဇူရုက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "မကြာသေးမီက နင်ဂျာအကယ်ဒမီမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ မင်း နောက်ဆုံးကနေပဲ အမြဲတမ်း ပြေးနေတုန်းလား"

ကူရှီနာက ယူဇူရု၏ ပခုံးကို အသာပုတ်ကာ ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ယူဇူရု... အိုဘီတိုကို လှောင်မနေပါနဲ့။ အိုဘီတိုက အားနည်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။" ထို့နောက် သူမက ပြုံးလျက် အိုဘီတို၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အိုဘီတို... သူငယ်ချင်းအသစ်တွေကော ရခဲ့ပြီလား"

"တွေ့လား... အစ်မ ကူရှီနာကပဲ တို့ကို နားလည်ပေးနိုင်တာ။" အိုဘီတိုက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "ငါ အခု အတန်းထဲမှာ အတော်လေး လူသိများနေပြီ။ မိန်းကလေး အများကြီးက ငါ့ကို ရည်းစားစာတွေတောင် ပေးကြတယ်"

ယခင်က ကိုနိုဟာရွာတွင် ရှိစဉ်က သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပါ။ အိုဘီတို၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ယူဇူရုအနေဖြင့် အံ့ဩခြင်း မရှိပါ။ သူ အမြဲတမ်း အောက်ဆုံးက ဖြစ်နေရခြင်းမှာ ဟာတာကေ ကာကာရှီနှင့် မိုက်ဂိုင်တို့ကဲ့သို့သော သူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အိုဘီတိုသည် မီးစွမ်းအားအတတ်ကို အသုံးပြုချိန်တွင် ပီကေက ပါးစပ်၌ ကပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ပွဲစတင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း စိတ်လွင့်မျောနေခြင်းကဲ့သို့သော အောက်ခြေအဆင့် အမှားများကို မကြာခဏ ပြုလုပ်တတ်ခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော်လည်း နင်ဂျာလောကရှိ သာမန်လူအများစုနှင့် ယှဉ်လျှင် အိုဘီတို၏ ပါရမီသည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသည်။ အားလုံးထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လျှပ်စစ်ပုန်းရွာမှ အခြားသော ကလေးငယ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အိုဘီတို၏ ရုပ်ရည်က အတော်လေး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အူချီဟာမျိုးနွယ်စု သွေးသားအဆင့်အတန်းနှင့် ကောင်းမွန်သော ပါရမီတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် အကယ်ဒမီတွင် လူကြိုက်များသောသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့သုံးဦး စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုမှ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ချာကရာစွမ်းအားကြီးက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လူအများစုမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြတော့သည်။

"ကူရှီနာ... တို့တွေရဲ့ လမ်းလျှောက်တာကို ဒီမှာတင် ခေတ္တရပ်ရအောင်။ ငါ သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ယူဇူရုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာ ဦးတည်ချက်သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

"ငါလည်း သွားချင်တယ်" ယူဇူရုက အိုဘီတိုကို သူ၏ ဂျိုင်းကြားတွင် ညှပ်လိုက်ရင်း ကူရှီနာကို ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

နင်ဂျာလောက၏ နှင်းပွင့်များအကြားတွင် ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

အန်ရိုင်ယို။

ဝန်းရံနေသော တောင်တန်းကြီးများအလယ်တွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ ဧရာမ ရှစ်မြီးသည် သူ၏ ထူထပ်လှသော ရေဘဝဲအမြီး ရှစ်ချောင်းကို ရမ်းခါလျက် ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို မရပ်မနား ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ယူဇူရု ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တတိယမြောက် ရိုင်ကာဂဲ၊ အေ၊ မာဘူမာနှင့် အခြားသူများ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ယူဇူရုကို မြင်သောအခါ မာဘူမာက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အန်ဘူတွေရဲ့ အာရုံခံ စောင့်ကြည့်ချက်အရ ရှစ်မြီးနဲ့ သခင်လေး ဘီတို့ စကားများကြတာလို့ သိရပါတယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"သခင်လေး ဘီက ရှစ်မြီးကို ရွာပြင်ခေါ်သွားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ ကတိဖျက်လိုက်လို့ပါ"

အေက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီ လူအိန္ဒြေပျက်။ ရှစ်မြီးကို အဲဒီလိုမျိုး ကတိမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးဝံ့ရတာလဲ။ အဖေ... ငါ သွားပြီး ရှစ်မြီးကို တားဆီးလိုက်ပါ့မယ်"

တတိယမြောက် ရိုင်ကာဂဲက အေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက ရှစ်မြီးရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် သွားမယ်"

ကေလာဘီနှင့် ရှစ်မြီးတို့သည် အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရရှိထားကြသည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး အမြဲတမ်း အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ကြသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ရှစ်မြီးသာ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်လာခဲ့လျှင် သာမန်ဂျင်ချူရီကီများ သောင်းကျန်းမှုနှင့် မခြားနားလှပေ။ ၎င်းကို တားဆီးရန်အတွက် စွမ်းအားဖြင့်သာ ထပ်မံနှိမ်နင်းရလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာလည်း ကေလာဘီကို အန်ရိုင်ယိုတွင် သီးသန့် နေထိုင်စေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တတိယမြောက် ရိုင်ကာဂဲက ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးအတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ယူဇူရုက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ "ငါ့ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ" ထိုစကားနှင့်အတူ ယူဇူရု၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဝေါး" မိမိ၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော လူသားကို မြင်သောအခါ ရှစ်မြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

ယူဇူရုက မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဂယူကီ... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း" သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန်၏ ပုံသဏ္ဌာန်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော မျက်လုံးအစွမ်းစွမ်းအားက ရှစ်မြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းနေသော ရှစ်မြီးသည် မူလနေရာတွင်တင် ငြိမ်သက်တောင့်ခဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်း၌။

ရှစ်မြီးသည် ယူဇူရု၏ မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေခဲ့သည်။ ယခင်ခေတ်ကာလက အူချီဟာ မာဒါရာသည် ဤမျက်လုံးများကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဂယူကီ... အခုကော ငြိမ်ငြိမ်နေနိုင်ပြီလား" ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရှစ်မြီး၏ ခေါင်းလောင်းကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးအစုံက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့နာမည်ကို ဘယ်လိုမျိုး သိတာလဲ" ကေလာဘီကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ အမည်ရင်းမှာ ဂယူကီ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိပါ။

ယူဇူရုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါက မင်းတို့လို အမြီးကောင်တွေရဲ့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိရှိထားပြီးသားပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် မင်းတို့အလိုရှိတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နိုင်အောင် ငါ ဖန်တီးပေးမယ်"

"မင်းက..." ဝေးလံလှသော အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုသည် ရှစ်မြီး၏ ဦးနှောက်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ဟိုအဘိုးကြီး ပြောခဲ့တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ဦးဆောင်မယ့်သူ ဆိုတာလား"

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ယူဇူရုက ပခုံးပင့်ပြလိုက်ရင်း ထပ်မံရှင်းပြခြင်း မပြုတော့ပါ။ "လူသားတွေနဲ့ အမြီးကောင်တွေ အတူတကွ သဟဇာတဖြစ်ဖြစ် ရှင်သန်မယ့် ခေတ်ကာလက သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ့ကို ပြဿနာမရှာဘဲ နေပေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ဂယူကီက မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့ချင်တာပေါ့"

"ငါ အဲဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်။ နောင်ကျရင် ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ ကေလာဘီကနေတဆင့် ငါ့ကို ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ" ယူဇူရုက ပြုံးလိုက်သည်။ အမြီးကောင်များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့သော နေရာများတွင် ကလေးငယ်များနှင့် မခြားနားလှပေ။

"ဒါဆိုရင် ငါ နားလည်ပါပြီ။ နောင်ကျရင် ဘီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူတာမျိုး မလုပ်တော့ပါဘူး" သူသည် ကေလာဘီနှင့် အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရရှိထားပြီးဖြစ်သလို ယခုအခါ မိမိ၏ ဆန္ဒကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပေးမည် ဖြစ်ရာ ဆက်လက်သောင်းကျန်းနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါ။

ဂယူကီ၏ ကတိစကားကို ရရှိပြီးနောက် ယူဇူရုသည် ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လိုက်သည်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာ အန်ရိုင်ယို၌ ရှိနေသော ဂယူကီ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အသင့်ပြင်ဆင်နေကြသော လျှပ်စစ်ပုန်းနင်ဂျာများအားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်တက်ကုန်ကြတော့သည်။ ရှစ်မြီး၏ သောင်းကျန်းမှုက ဤမျှအထိ လွယ်ကူစွာ ပြေလည်သွားခဲ့ရသည်။