အပိုင်း ( ၂၈ ) - အူဇုမာကီ မှ အသိအမှတ်ပြုခြင်း

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသော အရောင်အသွေးများဖြင့် လွှမ်းမိုးထားပြီး တိမ်တိုက်များသည်လည်း တောက်လောင်နေသော မီးပင်လယ်ကြီးအလား သဏ္ဌာန်ဖော်ဆောင်နေသည်။ အူချီဟာ ယူဇူရုသည် မိမိ၏ အခန်းအတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာရင်း ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် လက်မောင်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ ဆန့်တန်းကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် ခြေလှမ်းများကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေစေရန် ပြင်ဆင်ပြီး သားကောင် ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းလာမည့်အချိန်ကိုသာ ဆိတ်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ အာရုံခံစွမ်းရည်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ စူးစမ်းလိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အူဇုမာကီ ကူရှီနာနှင့် အူချီဟာ မီကိုတိုတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွယ်ထားကြသည်ကို မလှမ်းမကမ်း၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ပါလား။"

သူ၏ စကားသံကြောင့် မီကိုတိုသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကူရှီနာကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "ယူဇူရု... တို့တွေ မဆုံဖြစ်တာ ကြာပြီဆိုတော့ အဲဒါကြောင့် စကားပြောနေကြတာပါ။"

"အထင်မလွဲနဲ့နော်။" ကူရှီနာက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း မီကိုတို၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "ရှင်းပြနေစရာ ဘာလိုလို့လဲ။ တို့တွေက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေမို့လို့ အလွမ်းသယ်နေကြတာပဲဥစ္စာ။"

သူမက စကားကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... နင့်ဘက်က ငါ့ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာဆိုတော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က နင့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာမျိုး မလုပ်ဘူးလား။"

ကူရှီနာအနေဖြင့် မိမိသည် နောင်အနာဂတ်တွင် ကိုးမြီးဂျင်ချူရီကီ ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်သဖြင့် ကိုနိုဟာရွာက မည်သည့်အခါမျှ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူမကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားသော ဒုက္ခများကို သယ်ဆောင်လာပေးနိုင်သည်။ သူမအနေဖြင့် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ အကယ်၍ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုက လက်မခံပါက မိမိဘာသာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယူဇူရုက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွပစ်လိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို ဒီအထိ ခေါ်လာပြီးမှ ပစ်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။" သူက စိတ်မရှည်သလို ဆိုလိုက်သည်။ "အခုအချိန်မှာ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုက ငါ့ရဲ့ အမိန့်ပေးမှုအောက်မှာ ရှိတာ။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီနေရာက မင်းရဲ့ အိမ်ပဲ။"

မီကိုတိုကလည်း ဘေးမှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ် ကူရှီနာ။ ယူဇူရုက တို့တွေရဲ့ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွက် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ယူဇူရုကြောင့်နဲ့တင် လူတိုင်းက မင်းကို နွေးထွေးစွာ လက်ခံကြမှာပါ။"

မီကိုတို၏ စကားကြောင့် ကူရှီနာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ ယူဇူရုကြောင့်ဟူသော စကားရပ်ကို ထောက်ပြခြင်းအားဖြင့် မီကိုတိုတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားခြင်းလောဟု သူမ တွေးတောမိသည်။

ယူဇူရုက မြေပြင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါက သူရဲကောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ လုပ်ချင်တာကို လုပ်ပြီး ငါ ကာကွယ်ချင်တဲ့သူကိုပဲ ကာကွယ်တာ။"

မီကိုတိုက ခေါင်းကို သာသာရမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မင်းက သူရဲကောင်းစစ်စစ်ပဲ။ မင်းက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူ။"

ငါ့ကိုလည်း ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပဲဟု ကူရှီနာက စိတ်ထဲမှ တိုးညှင်းစွာ ဖြည့်စွက်ရေရွတ်လိုက်သည်။

မီကိုတို၏ လေးနက်လှသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ယူဇူရုက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမကို မိမိ၏ ရင်ခွင်အောက်သို့ အသာအယာ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ယူဇူရု... ကူရှီနာ ရှိနေသေးတယ်လေ။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" သူက ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အတူတကွ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကူရှီနာ၏ ရင်ထဲတွင် အားကျစိတ်နှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်လှသော ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ရောလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရုတ်ချည်း ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ ဆန့်ထွက်လာပြီး သူမ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"အာ..."

"ကူရှီနာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပိုးကောင်တစ်ကောင် တွေ့လိုက်လို့။" သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ထိတ်လန့်မှု၊ ရှက်သွေးဖြန်းမှုတို့ဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ပြီး ယူဇူရုကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိမိ၏ လက်ကိုမူ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပါ။

ထိုနေ့ညတွင် လူတိုင်းက ညစာစားပွဲအတွက် အတူတကွ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ကူရှီနာ၏ စစ်မှန်သော မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြချိန်တွင် အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများနှင့် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများက အခန်းအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... သခင်လေး ယူဇူရုကတော့ တကယ့်ကို ထင်မှတ်မထားရလောက်အောင် စွမ်းတာပဲ။ နောင်အနာဂတ်ရဲ့ ကိုးမြီးဂျင်ချူရီကီကိုပါ တို့တွေဘက် ပါအောင် ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ကိုနိုဟာရွာက လူတွေ ဒီအကြောင်း သိသွားရင် ရူးသွားကြလိမ့်မယ်။"

"မှန်တာပေါ့။ ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်တစ်ယောက် အခုအချိန်မှာ သူ့ဆံပင်တွေကို သူ ပြန်ဆွဲနုတ်ပြီး စိတ်ပျက်နေလောက်ပြီ။ ကိုးမြီးအစွမ်းသာ သောင်းကျန်းလာရင် ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကူရှီနာနဲ့ တို့တွေရဲ့ ရှာရင်းဂန်မျက်လုံးတွေ မရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ အကယ်၍ ကိုးမြီးကသာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့ရင် ကိုနိုဟာရွာက ပြာအတိ ဖြစ်သွားရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"

"ကူရှီနာ... ဘာမှ စိုးရိမ်မနေနဲ့။ ဒီနေရာမှာ စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်ပါ။ ကိုနိုဟာက ရန်သူတွေကို တို့တွေ အားလုံး ရှင်းပစ်မယ်။"

ရဲရင့်ပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ကူရှီနာ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ခိုအောင်းလာခဲ့ရသည်။ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပဲ သူမအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသိအမှတ်ပြု လက်ခံခြင်းခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမက အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ရင်း မိမိ၏ ဝတ်ရုံအတွင်းမှ ချိတ်ပိတ် မှတ်တမ်းလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ယူဇူရု..." သူမက ရှေ့သို့ လှမ်းလာရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီအထဲမှာ အူဇုမာကီမျိုးနွယ်စုရဲ့ ချိတ်ပိတ် အတတ်ပညာတွေ ပါဝင်တယ်။ ဒါကို အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဆီ အပ်နှံချင်ပါတယ်။"

သူမ၏ စကားကြောင့် တစ်ခန်းလုံး ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက သူမကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အူဇုမာကီမျိုးနွယ်စု၏ ချိတ်ပိတ်အတတ်သည် နင်ဂျာလောကတစ်ခုလုံးက အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်နေသည့် ပညာရပ်များ ဖြစ်ကြပြီး ထိုအတတ်ပညာများကြောင့် ရေဝဲနိုင်ငံတော် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အူချီဟာကဲ့သို့သော အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုလျှင် ဤကဲ့သို့သော လက်ဆောင်မွန်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယူဇူရု၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ "ကူရှီနာ... ဒါက မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုက ချန်ထားခဲ့တဲ့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်လေ။ ဒါကို တို့တွေကို ပေးဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား။"

ကူရှီနာက ခိုင်မာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို နွေးထွေးစွာ လက်ခံပေးခဲ့ကြတာဆိုတော့ ငါ့ဘက်ကလည်း အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွက် တစ်တပ်တစ်အား ပါဝင်ချင်လို့ပါ။"

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတယ်။" တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်လှသော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကူရှီနာ၏ ရင်ထဲတွင် အူချီဟာမျိုးနွယ်စု၏ ရင်ခွင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင်များကလည်း အူဇုမာကီမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဆုံး ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူက မိမိတို့အပေါ် ယုံကြည်မှု ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ယူဇူရုသည် တံခါးခေါက်သံကြောင့် အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်၌ ပုံမှန်အတိုင်း မျက်မှန်အုပ်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အူချီဟာ အိုဘီတိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုဘီတို... စောစောစီးစီး ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"နောင်တော် ယူဇူရု။" အိုဘီတိုက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို နင်ဂျာပညာရပ်တွေ သင်ပေးပါ။ အကယ်ဒမီက အခြားသူတွေ ကျွန်တော့်ထက် သာသွားတာမျိုးကို မလိုချင်ဘူး။"

သူသည် နင်ဂျာအကယ်ဒမီသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်ရက် မပြည့်သေးသော်လည်း ရန်သူများ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဘဲ မာနကြီးလွန်းသည့် ကာကာရှီ၊ လူငယ်ဘဝအကြောင်း အော်ဟစ်နေတတ်သည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံရူး ဂိုင်နှင့် ဆာရုတိုဘီမျိုးနွယ်စု၏ အခွင့်ထူးခံ အာဆူးမားတို့ အားလုံးက သူ့ကို အတန်းထဲတွင် အဆင့်အတန်း အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် ကိုနိုဟာရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ထိုသူအားလုံးကို မိမိ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မုချချေမှုန်းပြမည်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော အူချီဟာတစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို သက်သေပြမည်ဟု သစ္စာဆိုထားသည်။

"မျိုးနွယ်စုက မင်းကို သင်ကြားပေးဖို့အတွက် ဆရာတွေ စီစဉ်ပေးထားပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။" ယူဇူရုက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ကို သဘောမကျဘူး။" အိုဘီတိုက ညည်းတွားလိုက်သည်။ "သူတို့က အားနည်းလွန်းသလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ စာတွေကိုပဲ တစ်နေကုန် သင်ကြားနေတာ။ ကျွန်တော်က အူချီဟာမျိုးနွယ်စုမှာ အားအကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်ချင်တာ နောင်တော် ယူဇူရု။ ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးမှာလား။"

ယူဇူရုက မိမိ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အင်အားကြီးမားလာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး အိုဘီတို။ မင်း တကယ်ပဲ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား။"

"တောင့်ခံနိုင်တာပေါ့။" အိုဘီတိုက မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အလွယ်တကူ အရှုံးပေးတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ။" သူ၏ လက်ရှိအချိန်တွင် အားလပ်ရက်အချို့ ရှိနေသဖြင့် အိုဘီတိုကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။

"ဝမ်းသာလိုက်တာ။" အိုဘီတိုက ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ယူဇူရုသည် မျိုးနွယ်စုအတွင်း မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ၌ အထက်မြက်ဆုံးသော နင်ဂျာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဒဏ္ဍာရီလာ မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ယူဇူရု၏ လက်အောက်တွင် လေ့ကျင့်ခွင့်ရပါက သူသည် အူချီဟာမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ထပ် အင်အားအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

" ယူဇူရု... ကျွန်တော် စာပေပညာရပ်တွေကိုပဲ သင်ယူတော့မယ် ထင်တယ်။"

အိုဘီတိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လန်လျက် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ စကားသံများသည် အားအင်ချို့နဲ့လျက် ရှိနေသည်။ နာကျင်မှုများက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်ခန်းမျိုးကို လုပ်ဆောင်ခိုင်းခြင်းအားဖြင့် ယူဇူရုအနေဖြင့် သူ့ကို လူသားတစ်ဦးအဖြစ်ကော သတ်မှတ်ပါသေးရဲ့လားဟု သူ တွေးတောနေမိတော့သည်။