အပိုင်း ( ၂၇ ) - အူချီဟာတွေက မြင့်မြတ်တယ်

"ကာမူအိ။"

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ချက် လှိုင်းထသွားပြီးနောက် အူဇုမာကီ ကူရှီနာသည် ခေါင်းထဲ၌ ရုတ်ချည်း မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာချိန်တွင် လုံးဝ စိမ်းသက်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မကျွမ်းကျင်သော ဝါကျင်ကျင် အပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီး ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေသည်။ ကောက်ရိုးဦးထုပ်များ ဆောင်းထားသည့် လူအနည်းငယ်က စိုက်ခင်းများထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားလာနေကြသည်။

"ယူဇူရု... တို့တွေ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

မီးနိုင်ငံတော်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားလှသော အခင်းအကျင်းကို ကြည့်ရင်း သူမက မေးလိုက်သည်။

"လယ်ကွင်းနိုင်ငံတော်လေ" အူချီဟာ ယူဇူရုက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ "ကူရှီနာ... ဒီနေရာက တို့တွေရဲ့ ယာယီခိုလှုံရာ အိမ်ဂေဟာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"တကယ်ကြီးလား"

ကူရှီနာ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကိုနိုဟာရွာမှ ထွက်ပြေးရမည့် ကိစ္စသည် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ အစောပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ညအနည်းငယ်မျှ အိပ်စက်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအစီအစဉ်က အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... အခု တို့တွေ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုနဲ့ သွားပြီး ဆုံရမယ်"

ကူရှီနာက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် ယူဇူရု၏ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကြားသိခဲ့ရပြီး အူချီဟာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးသည်လည်း ဤလယ်ကွင်းနိုင်ငံတော်သို့ ရောက်ရှိစုစည်းနေကြပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုသည်လည်း မိမိကဲ့သို့ပင် ရွာအပေါ် စိတ်ပျက်အားလျော့မှု၊ တွန်းလှန်လိုမှုတို့ကြောင့် ကိုနိုဟာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်ဟူသော အတွေးက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်လှသော သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ယူဇူရု... ဟိုအပင်တွေက ဘာတွေလဲ၊ အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ လူတွေကကော ကင်းလှည့်နေကြတာလား"

ယူဇူရုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဂျုံပင်တွေလေ။ တို့တွေစားတဲ့ ဂျုံမှုန့်က အဲဒီကနေ ရတာ။ ဟိုလူတွေကတော့ လယ်သမားတွေပေါ့။ ရိတ်သိမ်းချိန်နီးနေပြီဆိုတော့ မီးဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ စောင့်ကြပ်နေကြတာ"

"ဩော်..." ကူရှီနာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရင်း ရွှင်လန်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီလိုကိုး"

သူမသည် ကမ္ဘာလောကသစ်ကို စတင်တွေ့ရှိသွားသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မြင်တွေ့သမျှ အရာရာကို လိုက်လံမေးမြန်းနေခဲ့ပြီး ယူဇူရုကလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် တစ်ခုမကျန် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ သာမန်ရိုးရှင်းလှသောအရာများ ဖြစ်သော်လည်း ကူရှီနာအတွက် အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

အေးမြသော ဆောင်းဦးလေပြေက ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမက လက်မောင်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပါးစပ်တွင် ကပ်လျက် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက လွတ်လပ်မှုရဲ့ အနံ့အသက်ပဲ။"

နောက်ထပ် ကိုးမြီးဂျင်ချူရီကီအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရကတည်းက သူမအနေဖြင့် ဤမျှအထိ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တက်ကြွလန်းဆန်းစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသော သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ယူဇူရုက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါမှ တကယ့် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ခပ်ပြုံးပြုံး တွေးတောမိသည်။

ယူဇူရုနှင့် ကူရှီနာတို့ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုများ အခြေချရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆောက်လုပ်ခါစ သစ်သားအိမ်တန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်များက အနီးအနားတွင် ဆော့ကစားနေကြပြီး အမျိုးသမီးများက မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေကြကာ အမျိုးသားများက လက်နက်ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည်လည်း အတူတကွ ထိုင်နေကြရင်း မိမီတို့၏ လူမျိုးစုဝင်များ ဘဝသစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နေကြသည်ကို စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရုတ်ချည်း တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး ယူဇူရု။ သခင်လေး ယူဇူရု ရောက်လာပြီ။"

ချက်ချင်းဆိုသလို လူတိုင်းက မိမီတို့ လုပ်ဆောင်နေသမျှ အလုပ်များကို ပစ်ချကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးလွှားလာကြတော့သည်။

"သခင်လေး ယူဇူရု... ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ တို့တွေ တကယ့်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ"

"သခင်လေးရဲ့ အိမ်ကိုလည်း ဆောက်လုပ်ပြီးပါပြီ။ ရိုးရှင်းပေမဲ့ ခိုင်ခံ့ပါတယ်။ အဆင်မပြေတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"သခင်လေး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတဲ့ သစ်လုံးတွေသာ မရှိရင် တို့တွေ အခုထက်ထိ ကောင်းကင်ကြီးအောက်မှာ အိပ်နေရဦးမှာ"

"သခင်လေး ယူဇူရု... ကျွန်တော် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို ချက်ချင်း သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"

သခင်လေး ယူဇူရု ဟူသော အခေါ်အဝေါ်သည် အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို လယ်ကွင်းနိုင်ငံတော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဂုဏ်သတင်း အရှိန်အဝါသည် အူချီဟာ တာရိုးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း အရင်သွားနှင့်လေ" ကူရှီနာက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ယူဇူရုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မီကိုတိုကို သွားရှာလိုက်ပါ၊ ငါ ပြီးရင် လိုက်လာခဲ့မယ်"

သူမနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ယူဇူရုသည် အခြေချရာ နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကြီးမားသော သစ်သားအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အူချီဟာ တာရိုးနှင့် အူချီဟာ ဖူဂါကူတို့က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ သူ၏ ပုခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လှုပ်လိုက်ကြသည်။

"ယူဇူရု... မင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့တာ တကယ့်ကို စိတ်အေးရတာပဲ"

ယူဇူရုက ခေါင်းကို သာသာရမ်းလိုက်သည်။ "ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒီက အခြေအနေတွေကော ဘယ်လိုရှိလဲ"

တာရိုးက ဖူဂါကူကို ရေငှဲ့ရန် အရိပ်အယောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လယ်ကွင်းနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဒိုင်မြိုကြောင့် တို့တွေ ရိက္ခာတွေ၊ ကိရိယာတွေနဲ့ အိမ်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးမယ့် လက်သမားတွေကိုပါ ရရှိခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းတာကလွဲရင် အားလုံးက တည်ငြိမ်စပြုနေပါပြီ"

ဖူဂါကူက ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း ဖြည့်စွက်ပြောကြားခဲ့သည်။ "ဒိုင်မြိုက မထင်မှတ်လောက်အောင် ရက်ရောလွန်းတယ်။ တို့တွေကို အပြစ်မတင်ရုံတင်မကဘဲ ကူညီဖို့အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား စိုက်ထုတ်ပေးခဲ့တာ"

ယူဇူရုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ဂန်ဂျူဆု သုံးခဲ့တာလေ"

"ဘာ"

လူကြီးမင်းနှစ်ဦးစလုံးသည် လက်ဖက်ရည် သီးသွားကြပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကြတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် လူတစ်ဦးက မိမီတို့လို ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသူများကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေရသနည်းဟု သူတို့ တွေးတောမရ ဖြစ်နေခဲ့ကြရာ ယခုမှ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားချိန်၌ တာရိုးက သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာသလို ရယ်မောလိုက်သည်။ "ယူဇူရု... မင်းက တကယ့်ကို သတ္တိခဲပဲ"

ဒိုင်မြိုများသည် ဤကမ္ဘာလောက၏ အာဏာအရှိဆုံး အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး နင်ဂျာများမှာ ၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်က ကိရိယာများသာ ဖြစ်သည်။ ဒိုင်မြိုတစ်ဦးအပေါ် ဂန်ဂျူဆု အသုံးပြုခြင်းသည် လုံးဝ ပုန်ကန်ခြားနားခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဤအကြောင်းအရာ ပြန့်နှံ့သွားပါက နိုင်ငံတိုင်းက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော် ယူဇူရုက ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း တတည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဒိုင်မြိုတွေက ကပ်ပါးကောင်တွေပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ သူတို့အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်မယ်"

လူကြီးမင်းနှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှူရပ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ "ဒိုင်မြိုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်မယ် ဟုတ်စပ်"

ဤသည်မှာ ရူးသွပ်မှုသက်သက် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်နိုင်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယူဇူရုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီနေ့ ရောက်ဖို့က လိုပါသေးတယ်။ လောလောဆယ်တော့ လက်ရှိအခြေအနေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်"

ဖူဂါကူက သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီးနောက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ဒါဆို... ယူဇူရု၊ တို့တွေ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"တို့တွေ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အကြောင်းက ရေရှည် လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ယူဇူရု၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ "အခြားရွာတွေက လာရောက်ဆက်သွယ်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူက အကောင်းဆုံး ကမ်းလှမ်းမှု ပေးနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ်။ အကောင်းဆုံးပေးနိုင်တဲ့ ရွာနဲ့ တို့တွေ ပူးပေါင်းကြတာပေါ့"

နင်ဂျာလောကသည် အမြဲတမ်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အူချီဟာတို့၏ ရှာရင်းဂန် စွမ်းအားကို ရွာတိုင်းက လိုချင်တက်မက်နေကြသည်။ မိမီတို့မျိုးနွယ်စု ရှင်သန်ဖွံ့ဖြိုးရန်အတွက် အင်အားကြီးမားသော မဟာမိတ်တစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ထက်မက မျိုးနွယ်စုဝင် အရေအတွက် တိုးပွားလာရန်ကလည်း အလွန်အရေးကြီးလှသည်။

ထို့အပြင်... မဟာမိတ်စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အူချီဟာမျိုးနွယ်စု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကိုနိုဟာရွာရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ယူဇူရု မြင်တွေ့လိုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အစီအစဉ်ကို ကြားရသောအခါ ဖူဂါကူက တုံ့ဆိုင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ယူဇူရု... ရွာတစ်ခုခုက တို့တွေကို တကယ်ပဲ လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား"

ယူဇူရုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဖူဂါကူ... မင်းက အူချီဟာတစ်ယောက်ပဲ။ ခေါင်းကို မော့ထားစမ်း၊ ကျောကို ဆန့်ထား။ မှတ်ထားပါ... တို့တွေ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အူချီဟာဆိုတာ ရွာတိုင်းက လုယူချင်နေကြတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲ။ တို့တွေက အမြင့်မြတ်ဆုံး မျိုးနွယ်စု ဖြစ်တယ်"

ယူဇူရု၏ စကားများကြောင့် ဖူဂါကူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာများ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ရသည်။ ထိုမာနတရားသည် သူ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲထင်နေခဲ့ပြီး ယုံကြည်ချက်၊ တွန်းလှန်လိုစိတ်တို့ဖြင့် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ လောကတစ်ခုလုံးကို ငြင်းပယ်ဝံ့သော ထိုအရှိန်အဝါမျိုး... ဤသည်မှသာ စစ်မှန်သော အူချီဟာတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် ဖြစ်သည်။

ယူဇူရုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... မိမိအနေဖြင့် လျှောက်လှမ်းရန် လမ်းခရီး အဝေးကြီး လိုအပ်နေသေးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်တော့သည်။