အပိုင်း ( ၂၃ ) - ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း

ညဉ့်ဦးယံ ကျော်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လေထုက ပိုမိုအေးစက်လာပြီး လေပြင်းများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်လာသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထူထပ်လှသော တိမ်တိုက်များက လမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အူချီဟာပိုင်နက်တစ်ခုလုံးသည် မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေသည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် အခြားသော ညများကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာနေသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း ထိုငြိမ်သက်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မျိုးနွယ်စု၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် မိမိတို့အိမ်အတွင်း၌ အသင့်ပြင်ဆင်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အကြောင်းမူကား ယနေ့ညသည် အူချီဟာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး အခြေစိုက်ရာနေရာ အပြီးအပိုင်ရွှေ့ပြောင်းရမည့် ညဖြစ်သောကြောင့်ပဲ။ ထိုအစီအစဉ်ကို ကြိုတင်မသိရှိထားကြသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များကို နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ထိတ်လန့်မှုမရှိစေရန် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ နှစ်သိမ့်ထိန်းသိမ်းရမည့် တာဝန်က သူတို့ထံ၌ ရှိနေသည်။

အူချီဟာပိုင်နက်၏ ဗဟိုချက်ရှိ အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဆီမီးအိမ်မှ မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်အောက်တွင် အူချီဟာ တာရိုးနှင့် အူချီဟာ ဖူဂါကူတို့သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားများဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုအတွက် ယခုလုပ်ဆောင်ချက်သည် အသက်နှင့်ခန္ဓာ တည်မြဲရေးအတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယူဇူရုကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကြသော်လည်း မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်တည်း ရွှေ့ပြောင်းပေးမည်ဟူသော အချက်က စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေဆဲပဲ။

ယခုအခါ ပြင်ဆင်မှုအားလုံးက အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ လေးကြိုးပေါ်တွင် တင်ထားသော မြားတစ်စင်းအလား နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့သဖြင့် ယူဇူရု၏ အစီအစဉ်များ အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေကြောင်းသာ ဆုတောင်းနေရတော့သည်။

"ဖခင်..." အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဖူဂါကူသည် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ယူဇူရုက ဒါကို တကယ်ပဲ အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မလား"

တာရိုးက ခပ်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဖူဂါကူ... တို့တွေ သူ့ကို ယုံကြည်ရမယ်။"

ထိုစကားအပြီးတွင် အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက တစ်ဖန် စိုးမိုးသွားပြန်သည်။ ဆီမီးစာခွက်မှ ဆီမီးတောက်ကလေး တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေသံမှလွဲ၍ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။ ရုတ်ချည်း ဖူဂါကူသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည့်အချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နေအိမ်အတွင်း၌ ရှိမနေတော့ဘဲ သဘာဝတောတောင် ရေမြေများ ဝန်းရံထားသည့် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။

"ဖ... ဖခင်..." ဖူဂါကူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အတိုင်းထက်အလွန် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။ ယူဇူရု တကယ်ပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြိုတင်အာရုံမခံမိခဲ့ပါ။ ချာကရာလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် နေရာလွတ် ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းသွားခြင်းမျိုး နှမ်းတစ်စေ့စာမျှပင် မရှိခဲ့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော နယ်မြေတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

တာရိုးသည်လည်း သားဖြစ်သူ၏ ခေါ်သံကြောင့် တွေဝေစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ အလားတူ အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

"ဖူဂါကူ... သူ အောင်မြင်သွားပြီ။ ဒီနေရာက လယ်ကွင်းပြင်နိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ရမယ်။"

"မြန်မြန်လုပ်။ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း လူအားလုံးကို စုရပ်ဆီ ရောက်အောင် သွားရောက်စုစည်းလိုက်တော့။"

အဝေးဆီမှ တိုးညှင်းသော လှုပ်ရှားသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖူဂါကူက ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ။"

ကိုနိုဟာရွာ။ အူချီဟာပိုင်နက်။

အူချီဟာ ယူဇူရုသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ စနစ်၏ ဆုလာဘ်က ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပါ။ သူ၏ စိတ်ကူးတစ်ချက်ကြောင့်တင် အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးသည် မည်သည့်အသံ၊ မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မကျန်ရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိလက်ထဲတွင် ပြာအဖြစ်သို့ ကြေမွပျက်စီးသွားသော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း လိပ်စာစက္ကူကို ကြည့်ရင်း ယူဇူရုသည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှေးရိုးရာဆန်သော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

"ကူရှီနာ။"

"ယူဇူရု... ကျွန်မ ဒီမှာရှိတယ်။" အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ နီရဲသော ဆံနွယ်ရှည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "ယူဇူရု... နင် ကျွန်မကို လာခေါ်တာလား" သူမက မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယူဇူရုက ပြုံးလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့။ ဒီနေ့ည ကုန်ဆုံးသွားရင် နင် အဲဒီလို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ခံနေရတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေထိုင်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

"အင်း။" ကူရှီနာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... တို့တွေ ဘယ်လို လွတ်အောင်ပြေးကြမလဲ။ အဖွားမီတိုက ဒီအခန်းပတ်ပတ်လည်မှာ အတားအဆီး ချိတ်ပိတ်မှုတွေ လုပ်ပေးထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်တာနဲ့ အန်ဘူတွေ ချက်ချင်း သိသွားလိမ့်မယ်။"

ယူဇူရုက မိမိ၏ မျက်ဝန်းဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးအစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်တော့ပါဘူး။"

"ဟင်..." ကူရှီနာက အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ "နင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ... ပြောင်းလဲသွားပြီ။"

ယူဇူရု၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ လည်ပတ်နေသော ကနုတ်ပုံစံများသည် သာမန် ကနုတ်သုံးဆင့် ရှာရင်းဂန်မျက်လုံးမျိုးနှင့် လုံးဝမတူညီချေ။ ၎င်းက ပိုမိုအစွမ်းထက်ပြီး ပိုမိုခံ့ညားထည်ဝါသည့်အပြင် ပိုမိုနက်မှောင်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒါက မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန်လို့ ခေါ်တယ်" ဟု သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကနုတ်သုံးဆင့်ထက် ပိုမိုသာလွန်တဲ့ စွမ်းအားပေါ့။ အကယ်၍ နင် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကိုနိုဟာကနေ ထွက်ခွာပြီးတဲ့အခါကျမှ အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်။"

ကူရှီနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို အခု ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ"

"နင်ကို ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ အရင် ပို့ပေးထားမယ်။ အဲဒီမှာ စားစရာတွေ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ငါ လုပ်စရာရှိတာတွေ အားလုံး ပြီးသွားရင် နင့်ဆီကို လာရှာပါ့မယ်။ ခဏတော့ စောင့်နေပေးပါ။"

"နားလည်ပါပြီ။"

ယူဇူရုက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ရင်း ခါမူအိ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာလွတ်သည် ရေလှိုင်းအလား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး ကူရှီနာ၏ ကိုယ်ဟန်သည် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယူဇူရုသည်လည်း အခန်းအတွင်းမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နံနက်ခင်း။

နေမင်း၏ ပထမဆုံးသော အလင်းတန်းများသည် ကိုနိုဟာရွာထက်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ကျနေသော အန်ဘူအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... အူချီဟာတွေထဲက တစ်ယောက်မှ အခုထိ နိုးမလာကြသေးဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီအချိန်ဆို ဆိုင်တွေဖွင့်၊ ညစာ ချက်ပြုတ်ဖို့ မီးမွှေးနေကြပြီဥစ္စာ။"

သူ၏အဖော်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် အူချီဟာပိုင်နက်အတွင်းသို့ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေ။ ငါ ဒီအခြေအနေကို စီနီယာ ဆာကူမိုဆီ သွားရောက်အစီရင်ခံလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုအစီရင်ခံစာ ရရှိချိန်တွင် ဟာတာကေ ဆာကူမို၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းသွားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ နံနက် ရှစ်နာရီကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အူချီဟာပိုင်နက်ကို ဝန်းရံစောင့်ကြည့်နေသော အန်ဘူအဖွဲ့ငယ်များထံမှ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အပြင်သို့ ထွက်လာခြင်းမရှိကြောင်း သိရှိရသဖြင့် သူတို့ ဘာများ ကြံစည်နေကြသနည်းဟု တွေးတောရခက်နေသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆာကူမိုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်စုံစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပဲ။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် အူချီဟာမျိုးနွယ်စု၏ ဒေါသတရားများကို ဆွဲဆောင်ရာ ရောက်နိုင်သော်လည်း လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသော အခြေအနေမှန်ကို သူ သေချာပေါက် သိရှိထားရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အူချီဟာပိုင်နက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် မည်သည့်ခုခံမှုကိုမျှ ရင်မဆိုင်ခဲ့ရပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေသည်။ ပိုးမွှားများနှင့် ငှက်ငယ်များ၏ မြည်တွန်းသံမှလွဲ၍ လူသူအရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

အန်ဘူအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူတို့အားလုံး ညတွင်းချင်းတင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြသလိုပဲ။"

ဆာကုမို၏ မျက်ဝန်းအစုံ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရသည်။

"နေရာအနှံ့ကို သေချာရှာဖွေစမ်း။ အူချီဟာတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း အချက်ပြစနစ် ထုတ်လွှတ်လိုက်။"

အန်ဘူအဖွဲ့ဝင်များသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခွဲထွက်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ဆာကူမို၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး လေးလံလာခဲ့ရသည်။ သူတို့အားလုံး မရှိတော့ပေ။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အပြီးအပိုင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မည်သို့မျှ စဉ်းစားရခက်နေသော်လည်း တွေဝေနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် တတိယမြောက် ဟိုကာဂဲထံသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်အစီရင်ခံရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ဟိုကာဂဲရုံးခန်း။

အခန်းအတွင်း၌ ဆေးလိပ်ငွေ့များ ပျံလွင့်နေပြီး ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်သည် သူ၏ စားပွဲထက်တွင် စာရွက်စာတမ်းများကို တည်ငြိမ်စွာ လက်မှတ်ရေးထိုးနေသည်။ ရုတ်ချည်း ရုံးခန်းတံခါးသည် ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟီရုဇန်က မော့မကြည့်ဘဲ အလိုမကျစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒန်ဇို... ငါ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခေါက် ပြောရမလဲ၊ အထဲကို မဝင်ခင် တံခါးခေါက်ပါလို့။"

"ဟိုကာဂဲမင်းကြီး... အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် ဟီရူဇန်သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသူမှာ ဒန်ဇိုမဟုတ်ဘဲ ဟာတာကေ ဆာကူမို ဖြစ်နေသည်။ ဆာကူမို၏ မျက်နှာထက်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဟီရူဇန်၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသော အန်ဘူတပ်မှူးကြီးကိုပင် ဤမျှအထိ တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ကိစ္စရပ်မျိုးမှာ အဘယ်နည်း။