အပိုင်း ( ၁၈ ) - ယူဇူရု၊ မင်းမှာ အဲဒီအတွက် အရည်အချင်းမရှိဘူး။

"ဘာဖြစ်လို့ တို့ကို ပေးမဝင်ရတာလဲ။ တို့ ဟိုကာဂဲမင်းကြီးကို တွေ့ဖို့ တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပါ။"

"ဒီနေ့တော့ မရဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ဘယ်တော့မှ တွေ့ခွင့်ရမှာလဲ။"

"အဲဒါတော့ ငါတို့လည်း မသိဘူး။ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဟိုကာဂဲမင်းကြီးထံ ငါတို့ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကြီးဘက်က ဆင့်ခေါ်ခြင်းမပြုမချင်းတော့ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် စောင့်ဆိုင်းနေပါလို့ပဲ ပြောနိုင်မယ်။"

မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော အန်ဘူအဖွဲ့ဝင်၏ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သည့် အေးစက်လှသော လေသံကြောင့် အူဇုမာကီ ကူရှီနာသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ဟိုကာဂဲရုံးခန်းအဆောက်အအုံကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ဆောင့်အောင့်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ကိုနိုဟာရွာ၏ လမ်းမများထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ကူရှီနာ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး၌ ဒေါသတရားများက တောက်လောင်လျက် ရှိနေသည်။ ယူဇူရု ပြောခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို မှန်ကန်ပေသည်။ ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်သည် အမှန်တကယ်ပင် လှုပ်ရှားမှု စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ သူမအနေဖြင့် မီကိုတို သို့မဟုတ် ယူဇူရုနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံနိုင်ခွင့် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

တောက်... ငါ့မှာ ဘာဖြစ်လို့ လွတ်လပ်ခွင့် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိရတာလဲ။ ဘာကောင်စီရဲ့ မီးလျှံစိတ်ဓာတ်လဲ။ ဘာသံယောဇဉ်လဲ။ အားလုံးက လှည့်စားမှုတွေချည်းပဲ။

ဒေါသအဟုန်ကြောင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသော ကူရှီနာသည် ဆန်ဂျူးမျိုးနွယ်စု၏ ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွာအပေါ် ထားရှိခဲ့သော သူမ၏ နောက်ဆုံးယုံကြည်မှု အကြွင်းအကျန်လေးများမှာလည်း အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ယူဇူရု၏ အစီအစဉ်များ အောင်မြင်သွားရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရွှေလှောင်အိမ်ကြီးအတွင်း၌ နောက်ထပ်တစ်စက္ကန့်မျှ သူမ ဆက်လက်မနေထိုင်လိုတော့ပါ။

"ကူရှီနာ... မင်း ကြည့်ရတာ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းပုံပဲ။"

ရင်ပြင်အတွင်း၌ နေပူစာလှုံနေသော အူဇုမာကီ မိတိုသည် လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်ရင်း ကူရှီနာကို မိမိ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ရန် အသာအယာ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "ဘာများ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ သမီးလေး။"

"အဖွားမိတို... သမီးက..."

သူမ၏ တွေဝေစိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မိတိုသည် နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်ပြီး သူမကို အခန်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ "ကူရှီနာ... အေးအေးဆေးဆေးသာ ပြောပါ။ ဒီနေရာမှာ တို့တွေပြောတာကို ဘယ်သူမှ ကြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကူရှီနာသည် အဖွားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်၍ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကိုနိုဟာရွာအတွင်း၌ သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကိုးစားနိုင်မည့်သူ ဟူ၍ ရှိခဲ့လျှင် ထိုသူမှာ သူမကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့သော ဤအမျိုးသမီးကြီးသာ ဖြစ်သည်။

"အဖွားမီတို... အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ သမီး ကိုနိုဟာရွာကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် အဖွား သမီးကို အပြစ်တင်မလားဟင်။"

မီတိုသည် နေရာတွင်တင် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။ "ကူရှီနာ... သမီးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး မေးခွန်းကို မေးရတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သမီး ဒီအတိုင်း တွေးမိရုံတင်ပါ။"

မိတိုသည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကူရှီနာ၏ ဆံနွယ်နီနီလေးများကို အသာအယာ သုံးသပ်ပေးလိုက်သည်။ "အဖွားရဲ့ ခုတင်ဘေးက စင်ပေါ်မှာ လိပ်စာအလိပ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါလေး သွားယူပေးပါဦး။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ကူရှီနာက ထိုအလိပ်ကို လှမ်းယူပေးလိုက်ရာ မိတိုက ထိုအလိပ်ကို ကူရှီနာ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီအထဲမှာ အူဇုမာကီမျိုးနွယ်စုရဲ့ အစီအရင်ပိတ်ဆို့ခြင်း အတတ်ပညာမှန်သမျှ ရှိနေတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ဒါက သမီးပိုင်ပြီ။"

ကူရှီနာသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ "အဖွားမီတို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးတဲ့ အရာကို သမီးကို ပေးရတာလဲ။"

မိတိုက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မူလကတော့ အဖွား သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ သမီးကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်မနက်ခင်းမှာ အဖွား နိုးလာတဲ့အချိန် သမီးက မရှိတော့ဘူးဆိုရင် အခက်တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ပြီး ပေးထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"အဖွားမိတို... သမီးကို တကယ်ပဲ အပြစ်မတင်ဘူးပေါ့နော်။" ကူရှီနာက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မိုက်လိုက်တဲ့ ကလေးလေး" ဟု မီတိုက ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "အဖွားက ဘာဖြစ်လို့ သမီးကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ သမီးက သမီးရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ပြီးပြီပဲ၊ အဖွားအနေနဲ့ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျင်ချူရီကီတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲပင်ပန်းတယ်ဆိုတာကို အဖွားက အသိဆုံးပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ သမီးရွေးချယ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကလည်း လွယ်ကူမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သမီး ဘယ်နေရာကိုပဲ ရောက်ရောက် ကျေးရွာဘက်ကတော့ သမီးကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သမီး သေသေချာချာ သတိထားပါ့မယ်။" ကူရှီနာက ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။ "အဖွားမိတို... အဖွားရဲ့ ဒီက ဘဝက ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့တာကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနေခဲ့ရတာလဲ။ အဖွားရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် ဟိုကာဂဲတောင်မှ အဖွားကို စွက်ဖက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဥစ္စာ။"

မိတိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ဟာရှီရာမား ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖွားက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးချင်ခဲ့တာ။ ရွာရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် အဖွားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဖွား သူ့အပေါ်ကို တာဝန်ကျေပွန်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။"

သူမသည် စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ဆွေးမြေ့စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "ဒါပေမဲ့... အဖွား အူဇုရှီအိုဂါကူရီ ရွာက လူတွေအပေါ်မှာတော့ တာဝန်မကျေခဲ့ဘူး။ ကူရှီနာ... အဖွား ဒါကို အခုမှ ပြောပြမိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သမီး အဖွားအပေါ်ကို အဟန့်တားတွေ မရှိပါစေနဲ့။"

အကယ်၍ ကူရှီနာသာ ရွာမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခဲ့ပါက မီတိုသည် ဤစကားများကို သူမ၏ မြေမြုပ်သင်္ဂြိုဟ်မည့်အချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ထားလိမ့်မည်။ ထိုအိုမင်းရင့်ရော်နေသော အမျိုးသမီးကြီးကို ကြည့်ပြီး ကူရှီနာ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ရသည်။ "သမီး အဖွားကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး အဖွားမီတို။"

"ကောင်းပါပြီ။" မိတိုက ပြုံးလိုက်ရင်း သူမ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော အသက်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် မိတို၏ လက်အစုံမှာ ယခုအခါတွင် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကြောင့် အရေပြားများ တွန့်လိပ်လျက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကူရှီနာ၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော လက်ချောင်းလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ကူရှီနာ... သမီးကို ဒီလိုမျိုး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလာအောင် ဘယ်အရာက တွန်းအားပေးခဲ့လဲဆိုတာ အဖွားကို ပြောပြနိုင်မလား။"

ကူရှီနာသည် မိမိ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖဝါးထက်သို့ အသာအယာ မှီတင်လိုက်ရာ ထိုလသာဆောင်ည၏ ပုံရိပ်များက သူမ၏ စိတ်အတွင်း၌ ပြန်လည်ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... သမီးရဲ့ ဘဝအတွက် စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့လို့ပေါ့။"

"မီးလျှံအတတ်... မီးလုံးကြီး အစီအရင်။"

"အသေးအဖွဲ လှည့်ကွက်ပဲ။" အူချီဟာ ဖူဂါကူက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူ၏ ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးကို အလယ်တည့်တည့်မှနေ၍ နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သည်။

"မီးလျှံအတတ်... ဟောက်သီးနီနီ အစီအရင်။"

မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှုရီကင် အမြောက်အမြားသည် လေထုထဲတွင် ကပြကခုန်နေသော မီးပန်းများကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ပြီး ဖူဂါကူရှိရာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှနေ၍ ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကွေးညွတ်ကာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြသည်။

"ရိပ်ခွဲအတတ်။"

ဖူဂါကူသည် လက်ဟန်အစီအရင်များကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော ရှိူရီကင်များကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ရိပ်ခွဲခန္ဓာကိုယ်ကလည်း နောက်ကွယ်မှနေ၍ မျက်ကွယ်အချက်အချာများကို တိုက်ခိုက်လာသော လက်နက်များကို ကြားဖြတ်ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်...။

သံမဏိလက်နက်ချင်း ထိတွေ့မိသံနှင့်အတူ မီးပွားများက လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ အူချီဟာ ယူဇူရုနှင့် ဖူဂါကူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သုံးဆင့် ပါရှိသော ရှာရင်းဂန် မျက်လုံးများက ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်လျက် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ရုပ်သွင်များသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် နောက်ကွယ်တွင် ရိပ်ဝါးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုသာ ဦးတည်နေခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံးကလည်း လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ယူဇူရု... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြမယ်။" ဖူဂါကူက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မျက်လုံးအတတ်ပညာများကို အသုံးမပြုရန် ကတိပြုထားကြသည့်အလျောက် သန့်စင်သော ကိုယ်ခံပညာနှင့် ဓားသိုင်းအတတ်ပညာသက်သက်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူ အနိုင်ရရှိရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယူဇူရုက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းမပြုဘဲ ပိုမို၍ ပြတ်သားပြီး လျင်မြန်လှသော တိုက်ကွက်များဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဖူဂါကူသည် နေရာ၌တင် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။ ယူဇူရု၏ အေးစက်လှသော ဓားသွားမှာ သူ၏ လည်ပင်းထံသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ထပ်မံ၍ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပြန်ပြီ။ မျက်လုံးအတတ်ပညာများကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင် သူသည် ယူဇူရု၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါ။

ယူဇူရုသည် မိမိ၏ ဓားကို စွပ်အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေကို မျှော်လင့်နေခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ဒါကတော့ အမှန်တရားပဲ။"

သူ၏ မျက်လုံးအတတ်ပညာများကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင် မန်ဂေခရို ရှာရင်းဂန်၏ မြင်ကွင်းအာရုံခံစားမှု စွမ်းရည်မှာ သာမန်သုံးဆင့်ပါ မျက်လုံးများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ထို့ပြင် စနစ်၏ ဆုလာဘ်များကြောင့် ရရှိထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုများအရ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့်အားနည်းချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပါ။ အားနည်းချက်မရှိသော လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူရန်အတွက် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်ဖြစ်ရာ ဖူဂါကူတွင် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိမနေခဲ့ပါ။

ယူဇူရု၏ တည်ငြိမ်လွန်းလှသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဖူဂါကူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ငါ ရှုံးပါပြီ။"

"မင်း စိတ်ပျက်သွားပုံပဲ။"

"မင်းဘက်ကကော ဘယ်လိုထင်လဲ။" သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လူတိုင်းအသိအမှတ်ပြုထားရသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယူဇူရုထက် အသက်အရွယ် အနည်းငယ် ကြီးရင့်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် လုံးဝ နှာခေါင်းတစ်ဖျား အသာစီးရခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ယူဇူရုက နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတဲ့အတွက် မင်းအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက လိပ်ပြာတစ်ကောင်က သမုဒ္ဒရာကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်သန်းနိုင်မှာမဟုတ်သလို ပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်ကလည်း လင်းလက်တောက်ပနေတဲ့ လမင်းကြီးနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်နေဖို့ မလိုအပ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။"

ဖူဂါကူက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ မင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတာပါ။"

"ဒါဆိုရင်လည်း နောက်ခါ မလုပ်ပါနဲ့တော့။ မင်းမှာ အဲဒီလိုမျိုး အတတ်ပညာအတွက် ပါရမီ လုံးဝမရှိဘူး။"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ဖူဂါကူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒေါသတရားကြောင့် သွားများကို ကျိတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

တောက်... ဒီလောက်အထိ စိတ်တိုစရာကောင်းတဲ့ လူက ဘာဖြစ်လို့ ငါဖြစ်မနေခဲ့ရတာလဲ။

သို့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယနေ့ညတွင် သူ စဉ်းစားစရာ အချက်အလက်အချို့ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အူချီဟာ ယာကူမိနှင့် အူချီဟာ အီနာဘီတို့သည် ရင်ပြင်အတွင်းသို့ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာခဲ့ကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းလျက် ရှိနေသည်။

"သခင်ယူဇူရု... သခင်ဖူဂါကူ... တို့မျိုးနွယ်စုက လူတွေနဲ့ အန်ဘူအဖွဲ့ဝင်တွေအကြားမှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပွားနေပါပြီ။ အမြန် လာရောက်ကြည့်ရှုပေးပါဦး။"