အခန်း (၇) - မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ခြင်း [၁]

ဝုန်း!

တူရိယာအဖွဲ့ကြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်!

တူရိယာတိုင်းဆီမှ ဟန်ချက်ညီညီ စီးဆင်းလာသော တေးသံစဉ်များသည် ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ စည်းချက်၊ သံစဉ်... အရာအားလုံးသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း...

သို့သော်လည်း...

"...."

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ၏ လက်တစ်ချက်အဝှေ့တွင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

"ဘာလို့လဲ...?"

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ၏ အရိုးစုသဏ္ဌာန် လက်ချောင်းများသည် တေးမှတ်တမ်းစာရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ်လှန်ကြည့်နေသည်။ ၎င်း၏ခေါင်းသည် နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ပုံပျက်ပန်းပျက် စောင်းငဲ့နေ၏။

"...ဒါမျိုး ဖြစ်သင့်တာလား?"

လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း!

ဂီတသံစဉ်များ ပြန်လည်စတင်သည်။

တူညီသော သံစဉ်။ တူညီသော စည်းချက်။ တူညီသော... အရာအားလုံး။

ရလဒ်အနေဖြင့် -

"ရပ်လိုက်စမ်း။"

တစ်ဖန်၊ တိတ်ဆိတ်မှုက လေထုကို အသက်ရှူကျပ်စေပြန်သည်။

"ဘာလို့လဲ...?"

တေးဂီတညွှန်ကြားသူသည် တေးမှတ်တမ်းစာရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

၎င်း၏ လက်ချောင်းများ တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်နေပြီး ချုပ်ထားသော မျက်လုံးများက မှတ်တမ်းပေါ်ရှိ တေးသွားတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်ကြည့်နေစဉ် စာရွက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ၎င်းသိနေကြောင်း ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ သို့သော် ပြီးပြည့်စုံမှုကို အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းသည့် ၎င်း၏စိတ်က အမှားအယွင်းကို လက်မခံနိုင်ဘဲ ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်ဖက်တွယ်ထားဆဲပင်။

၎င်းအနေဖြင့်... အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

'ဒါကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။'

ကျွန်တော် ဝေါကီတော်ကီကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေ ခလုတ်ကို ထိလိုက်ရုံရှိသေး—

"—!"

နာကျင်မှု။

'တောက်! ဘာလို့ အခုမှ ဖြစ်ရတာလဲ...!'

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လာပြီး အာရုံကြောများက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား တစ်ကိုယ်လုံး အကြောဆွဲလာသည်။

ကျွန်တော် ထိုင်ခုံမှာ ဆက်ထိုင်နေနိုင်ဖို့ အားယူနေရပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲနေသည်။

ရောဂါအခံက ပြန်ထလာပြီ။

.... အဆိုးဆုံးအချိန်မှ ရွေးဖြစ်ရလေခြင်း။

"အင်း..."

ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး အောင့်ထားသော်လည်း ညည်းသံသဲ့သဲ့က နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ကျလာသည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး ခြေထောက်များကလည်း သွေးတိုးသံကဲ့သို့ တဒိတ်ဒိတ် ခံစားနေရသည်။

'ငါ... ဆေးတွေလည်း သောက်ထားတာပဲကို!'

သို့သော် ဤသည်မှာ ကျွန်တော် ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။

ကျွန်တော့်အခြေအနေက ပြန်ဆိုးလာပြီ။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးတော့မည့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်မှ ဖြစ်ရလေခြင်း။

မဖြစ်ဘူး!

ကျွန်တော် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ပါးစပ်နား တေ့လိုက်သည်။

ဝုန်း!

နောက်ခံတွင် ဂီတသံစဉ်များ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျွန်တော် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ကလစ်!

"သူ့ကို ထပ်ပြီး စော်ကားလိုက်ကြစမ်း။ ဒီဂီတက ဘယ်လောက်တောင် အဆင့်မရှိလဲဆိုတာ... သူ့ကို ပြောလိုက်ကြ။"

ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု မရခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူတို့အားလုံး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မျှော်လင့်နေကြသည်။ သံသယဝင်နေကြသည်။

ကျွန်တော် နာကျင်မှုကို အသာမျိုချပြီး ခလုတ်ကို ထပ်နှိပ်လိုက်သည်။

"ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ?"

ထို့နောက် စတင်လေတော့သည်။

"ဒါ ဘာအမှိုက်တွေလဲ? အရင်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်။"

"ဒါက တော်တော်နာမည်ကြီးတဲ့ လက်ရာမဟုတ်ဘူးလား? သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညံ့နေရတာလဲ?"

"စိတ်ပျက်စရာကြီးပဲ။"

"....ပိုက်ဆံပြန်တောင်းလို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိလား?"

စော်ကားသံများ တဖွဲဖွဲကျလာသည်။ တစ်ခွန်းထက်တစ်ခွန်း ပို၍ အဆိပ်ပြင်းလှသည်။

စပယ်ယာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

"ရပ်လိုက်တော့။"

"ငါတို့ကို အပြင်ပေးထွက်တော့။"

၎င်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တူရိယာအဖွဲ့က တီးခတ်သည်။

ရလဒ်ကတော့ အတူတူပင်။

"ရပ်စမ်း၊ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့။"

"ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့။"

၎င်းသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားနေသည်။ ပြီးပြည့်စုံရမည်ဆိုသည့် ကိုယ့်စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲတွင် ကိုယ်တိုင်ပိတ်မိနေပြီး အပြစ်အနာအဆာရှိသော တေးသွားတစ်ခု၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံနေရသည်။

"....."

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် စော်ကားသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုမူ ၎င်းသည် စိတ်လွတ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

ကျွန်တော့်စိတ်က အရင်လို မကြည်လင်တော့ဘဲ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်တော့မည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။

ကျွန်တော် ကုလားထိုင်၏ လက်တင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

'သူ ဘာလုပ်တော့မှာလဲ...?'

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ တစ်ခုခုလုပ်လာမည့်အရေးကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

"ငါတို့ကို ပေး—!"

ဒိုင်း!

တေးဂီတညွှန်ကြားသူက ဖင်ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရိုက်ခွဲလိုက်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သစ်သားစများ လွင့်စင်သွား၏။ တူရိယာ၏ အကြွင်းအကျန်များက ၎င်း၏ခြေရင်းတွင် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျက် ရှိနေသည်။

"....."

ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုလုံး အပ်ကျသံတောင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များက တေးဂီတညွှန်ကြားသူထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဖြည်းညင်းစွာပင် ၎င်း၏ခေါင်းက ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ မျက်လုံးရှိရမည့်နေရာတွင် မည်းမှောင်နေသော တွင်းနက်ကြီးများသာ ရှိပြီး ချုပ်ရိုးများ ပြတ်တောက်နေသည်။ အသက်ရှူကျပ်စေသော ဖိအားတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လာဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့... ထွက်သွားချင်တာလား?"

၎င်း၏ အသံသည် အက်ကွဲနေပြီး အရိုးကို လက်သည်းဖြင့် ခြစ်သံကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အပူချိန်က ရုတ်ခြည်း ကျဆင်းသွားသည်။ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံက မြူနှင်းများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အအေးဓာတ်က အရေပြားပေါ်တွင် စိမ့်တက်လာသည်။

ကျွန်တော့်အာရုံကြောများ တောင့်တင်းလာပြီး အသက်ရှူသံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ဒိုင်း! ဒိုင်း! ဒိုင်း!

ပြဇာတ်ရုံ၏ အစွန်ဆုံးရှိ ကြီးမားသော တံခါးကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ထွက်ပေါက် ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နံရံများအနှံ့ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ကုလားထိုင်များ တဂျောက်ဂျောက်မြည်ကာ chandeliers ဆွဲမီးအိမ်ကြီးများလည်း ယိမ်းထိုးနေသည်။

ပရိသတ်များဖြစ်ကြသည့် ထိုကျိန်စာသင့်နေသော မျက်တွင်းဟောက်ပက်နှင့် ရုပ်အလောင်းများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ စူးရှသော အကြည့်များက ကျွန်တော်တို့ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ထွက်... သွားကြစမ်း!"

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ၏ အော်ဟစ်သံက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကျွန်တော့်နားစည်များတောင် ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်ကို ခံစားရင်း လက်တင်ပေါ် အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

'ငါ ရပ်နိုင်တယ်!'

ဒါက အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။

ကျွန်တော် ဝမ်းသာသွားသည်ကို အပြင်မထုတ်ဘဲ တေးဂီတညွှန်ကြားသူကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

ကျွန်တော် ကျောခိုင်းလိုက်သည်နှင့် တေးဂီတညွှန်ကြားသူ၏ အေးစက်ပြီး မလိုတမာရှိသော အကြည့်ကြောင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည်။

'ပြီးတော့မှာပါ။ ပြီးတော့မှာပါ။'

အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြသည်ကို ခံစားမိပြီး တံတွေးတစ်ချက် မျိုချကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း။

နှစ်လှမ်း။

သုံးလှမ်း။

ထွက်ပေါက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကျွန်တော်သည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်—

ကျွန်တော် ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ သင်သည် ဇာတ်လမ်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ!]

စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တွင် ဝဲပျံလာသည်။ ကျွန်တော် အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် တင်းမာနေမှုများအားလုံး ရုတ်ခြည်း ပြေလျော့သွားပြီး ကျွန်တော့်ဒူးများ ညွှတ်ခွေကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဟူး... ဟူး...!"

ကျွန်တော် ခါးကို ကိုင်းပြီး ဒူးပေါ်လက်တင်ကာ အမောဖြေနေမိသည်။ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများ တစက်စက် ကျနေ၏။

"ငါ... အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။"

တစ်နည်းနည်းနဲ့ပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ...

[သင်သည် တေးဂီတညွှန်ကြားသူ၏ အားနည်းချက်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချပြီး ဇာတ်လမ်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သင်သည် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ခဲ့ပါသည်!]

[ဆုလာဘ်များက သင့်ကို စောင့်ကြိုနေပါသည်!]

"အာ... ရပ်လိုက်တော့။"

ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့က အသိပေးချက်ကို ဖယ်ရှားရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မကြားချင်တော့ဘူး။ ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား? ငါ အောင်မြင်သွားပြီလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုတော့။"

[.....]

အသိပေးချက်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ ဘာမှမပါသော ကွက်လပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူ့ဘာသာသူ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

[မင်း သေချာလား?]

မကြာမီ နောက်ထပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

[မင်း တကယ်ပဲ ထွက်သွားချင်တာ သေချာလား?]

"အေး၊ သေချာတယ်။"

ဒီလို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေကို ငါ ဘာလို့ ထပ်ပြီး ရင်ဆိုင်ချင်ရမှာလဲ?

ငါ့ရဲ့ အရင်က ရိုးရှင်းတဲ့ဘဝဆီကိုပဲ ငါ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးပါ။

[မင်းရဲ့ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိရင်ကော? မင်း ဆက်သွားမှာလား?]

"....."

ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်သွားရသည့်အလှည့်။

"မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

[မင်းရဲ့ရောဂါကို ကုသပေးနိုင်တယ်]

ကျွန်တော် အသက်ရှူအောင့်ထားမိသည်။

"ဒါက... ငါ့ရောဂါကို ကုပေးနိုင်တာလား?"

ဘယ်ဆရာဝန်မှ ကုသနည်း မရှာနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ့အသက်ကို ယူသွားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ပြောခဲ့တဲ့ ရောဂါကိုလား?

ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းများက ထူးထူးခြားခြား ခြောက်ကပ်နေ၏။

[မင်းရဲ့ရောဂါကို ကုချင်သလား? စနစ်က ဒါကို လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း အမြဲတမ်း ထွက်သွားလို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ အမှတ်သညာတွေအားလုံးကို ဖျက်ပစ်ပြီး မင်း အရင်လိုပဲ ပြန်နေရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အရင်လို ဘဝမျိုးမှာပဲ ပြန်နေချင်တာလား?]

ကျွန်တော်... မနေချင်ဘူး။

သေရမှာကို ကြောက်သည်။ နာကျင်မှုကိုလည်း ကြောက်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်တော်သာ လက်ခံလိုက်ပါက ရှေ့ဆက်ကြုံတွေ့ရမည့် ဇာတ်လမ်းများကို တွေးပြီးလည်း ထိတ်လန့်မိသည်။

'ငါသာ ငြင်းလိုက်ရင် နာနာကျင်ကျင်နဲ့ သေရမယ်၊ လက်ခံလိုက်ရင်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကြားမှာ အသက်ပိုရှည်ရှည် နေရမယ်...'

တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။

[မင်း ဘာကို ရွေးချယ်ချင်သလဲ?]

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အဖြေရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုလုံးက စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ပိုဆိုးမည့်လမ်းကို ကျွန်တော် မရွေးချယ်နိုင်ပါ။

'ဒါကို ဂိမ်းတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။ သေစေနိုင်တဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုပေါ့...'

"ကောင်းပြီ။"

[မင်း စနစ်ကို လက်ခံချင်တာလား?]

"အေး၊ လက်ခံတယ်။

တောက်!

လေထုထဲတွင် အသံတစ်သံ မြည်သွားသည်။

[Horror game Developer ခြောက်ခြားဖွယ်ဂိမ်းဖန်တီးသူစနစ်ကို လက်ခံသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်!]

[အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဂိမ်းဖန်တီးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမယ့် အနာဂတ်ဆီသို့!]

[မင်း သိထားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အခုကစပြီး ပြောင်းလဲသွားတော့မယ်]

နေဦး— ဘာလဲ?

[Loading...]

"နေဦးလေ!"