အခန်း (၅၀) - နေကာမျက်မှန်နှင့် အရူး [၅]

—သူ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ?

—ဒါက ပုံမှန်ရုံးတက်ရက်လို့ ပြောတာလား? သူက ဂိမ်းဖန်တီးသူ (Game Developer) တစ်ယောက်လား?

—သူ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ? ဒါကတော့ အတုကြီးဖြစ်မှာပဲ!

—ဟာဟား! ဒါက သိသိသာသာကြီး ဇာတ်တိုက်ထားတာပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်သူက ဒီလိုအပေါစားကြော်ငြာမျိုး လုပ်မှာလဲ?

ဆတ်သ် ရဲ့ စကားတွေကြောင့် စာသားပို့ခြင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတွေက မီးလောင်ရာလေပင့်လိုက်တာကြောင့် ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်ကလည်း တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့သည်။

—ဒါက ထုတ်လုပ်ရေးတစ်ခုခုကနေ ဝယ်ထားတာနေမှာ။

—ငါတောင် အယုံသွင်းခံလိုက်ရမလိုပဲ ဟားဟား။

စာသားပို့ဆောင်ချက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတယ်ဆိုတာ သိသာနေပေမဲ့လည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခုလုံးက ရုတ်တရက်ကြီး အတုအယောင်လို ခံစားလိုက်ရတာကတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး..."

ဇိုးယီ လည်း အလားတူ ခံစားချက်မျိုး ရသွားပြီး ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်ကာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ခဏတာတော့ သူမတောင် အယုံသွင်းခံလိုက်ရမလို ဖြစ်သွားခဲ့တာ။

'ဂျေမီကတော့ တကယ့်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။'

ဇိုးယီ ဘယ်လိုခံစားရမှန်း မသိတော့ပေ။ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် သူက သူမခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တာဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ဖက်ကကြည့်ပြန်လျှင်လည်း... သူက နည်းနည်း လက်လွန်သွားသလိုပင်။

အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားကြသဖြင့် ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပုံရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်က ကြာရှည်မခံလိုက်ပါ။ ကိုင်လီ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နေဦး၊ ခဏလေး..."

ဖုန်းကို ကြည့်နေရင်း ကိုင်လီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"...တစ်ခုခု မှားနေလို့လား?"

ကိုင်လီ ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေလည်း စပ်စုချင်လာကြသည်။ ကိုင်လီ ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ရင်း သူတို့ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာချိန်မှာပင် ကိုင်လီ က ဂိုဏ်း (Guild) ၏ သတိပေးစနစ်ကို ပြသရန် သူ၏ဖုန်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပြလိုက်သည်။

———

တည်နေရာ - ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက် (Velora Art Museum)

အန္တရာယ် - [အဆင့်သတ်မှတ်ချက်]

သတိပေးချက် - ထိုဒေသအတွင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် လှုပ်ရှားမှုများ တွေ့ရှိရသည်။ ၀င်ပေါက် (Gate) ပွင့်သွားနိုင်ခြေ ရှိကြောင်း သတင်းရရှိသည်။ ထပ်မံစုံစမ်းရန် လိုအပ်သည်။ နယ်မြေခံ အေးဂျင့်များကို မကြာမီ စေလွှတ်ပါမည်။

———

"ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက်..." ဇိုးယီ က ထိုနေရာအမည်ကို ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ ကိုင်လီ ကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါက...!"

"ဟုတ်တယ်။"

ကိုင်လီ က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဇိုယီ ၏ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာက တင်းမာလာသည်။

သူ့အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"...ဒီ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု က အတုမဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူအသုံးပြုနေသော App စနစ်မှာ ဂိုဏ်းဝင်များအတွက် App စနစ်ဖြစ်သည်။ ထို စနစ် သည် ဂိုဏ်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသမျှနှင့် ဂိုဏ်းက အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည့် မည်သည့်ဖြစ်ရပ်ကိုမဆို ဖော်ပြပေးလေ့ရှိသည်။

သတိပေးချက်အသစ်နှင့် ဖော်ပြချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုင်လီ သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက... ဒါပေမဲ့..."

ဇိုးယီ မှာ ပြောစရာစကား မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ဖုန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် လက်ရှိအခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ဂိမ်းအကြောင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြနေသည့် ဆတ်သ် ကို သူမ ကြည့်နေမိသည်။

အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေတာကတော့...

သူက ဒါတွေအားလုံးကို နေကာမျက်မှန်ကြီး တပ်ပြီး လုပ်နေခြင်းပင်။

"ဗီဒီယိုကို ဆက်ဖွင့်ထားလိုက်။ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"

ကိုင်လီ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဇိုးယီ က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဗီဒီယိုကို ဆက်ပြလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆတ်သ် က ပရိဘောဂအားလုံးကို တံခါးဆီသို့ ရွှေ့နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

—သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ?

—သူ တံခါးကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။

—သူ့ကို အဲဒီ အဖြူရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူထူးလူဆန်းတွေ လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? သူက အသံတွေ အရမ်းပေးနေတာပဲ။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုလုံးကို အတုဟု ပြောနေကြသော်လည်း အားလုံးက ထုတ်လွှင့်မှု ထဲမှာပဲ အာရုံရောက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ထိုအခြေအနေထဲတွင် စီးမျောနေကြပြီး ဆတ်သ် ၏ လုပ်ရပ်ကို သံသယဝင်စပြုလာချိန်မှာပင် သူက ကင်မရာကို သူ့ဆီကနေ လွှဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ကင်မရာက လုံးဝ လွှဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူနှင့် တံခါးကိုတော့ အနည်းငယ် မြင်နေရသေးသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

"ဒုန်း!"

ကျယ်လောင်သော ထုရိုက်သံကြောင့် တစ်ယောက် တွန့်သွားသည်။

ဇိုးယီ နှင့် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကတော့ အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့သည်။

ဒါက ပုဆိန်၏ အေးစက်စက် အလင်းရောင်နှင့် ၎င်းနောက်မှ ကပ်ပါလာသော မျက်လုံးကို မမြင်ရခင်အထိသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ရှိနေပြီ!"

ခပ်အက်အက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တင်းမာမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ဆတ်သ် ၏ နေရာတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းက တိုးပွားနေသော စိုးရိမ်စိတ်ကို ပိုမိုမြင့်တက်စေခဲ့သည်။

သူ လွတ်နိုင်ပါ့မလား?

ဒီအခြေအနေက ကြည့်ရတာ လုံးဝကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သလိုပင်။

သို့သော် သူတို့နှင့်မတူဘဲ ဆတ်သ် ကတော့ 'အေးဆေး' နေဆဲဖြစ်သည်။ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် မြန်လာသည်မှအပ သူ့မျက်နှာက လုံးဝ ကြောက်ရွံ့နေပုံမရပေ။

ဒါက ဇိုးယီ ကို သူ စမ်းသပ်မှုကနေ ထွက်လာခဲ့တုန်းက အခြေအနေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားစေသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း သူက ဒီလိုပင်ဖြစ်ပြီး သူ တကယ်ပဲ ကြောက်တတ်ရဲ့လားလို့တောင် သူမ သံသယဝင်လာမိသည်။

မိုင်လ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တားရတ် ကတော့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဆတ်သ် ၏ အေးဆေးနေမှုအပေါ် ဇဝေဇဝါ မဖြစ်သူမှာ ကိုင်လီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

'သူ အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားတာ ဖြစ်မှာပါ။'

ကိုင်လီ က ဆတ်သ် အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးဆိုလျှင် ဆတ်သ် က အစာအိမ် အတော်လေး မကောင်းတတ်ပေ။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် သူက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ စဉ်းစားနိုင်သေးတာက တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော် မကြာမီ...

ဒုန်း!

ပုဆိန်က တံခါးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထုရိုက်နေသည်။ ဆတ်သ် က တံခါးဝတွင် ပရိဘောဂများဖြင့် အတင်းခုခံထားသော်လည်း တံခါးချပ်များ လွင့်စင်လာပြီး လက်ချောင်းကြီးများက တံခါးကြားမှ အတင်းနှိုက်နေသည်မှာ သူ၏ ကြိုးစားမှုက အချည်းနှီး ဖြစ်နေသလိုပင်။

မသိမသာပင် အားလုံးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

—ပြေးတော့! ဘာလုပ်နေတာလဲ!?

—သွားပြီ!!

—တောက်! အတုဖြစ်ဖြစ် အစစ်ဖြစ်ဖြစ် ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီးပဲ!!

—အားးးးးးးးးး

အခြေအနေက အသည်းအသန် ဖြစ်လာသောကြောင့် အားလုံးက ရင်တမမဖြင့် ကြည့်နေကြရသည်။ "ဒုန်း!" တံခါးက ထပ်မံ ကွဲအက်သွားချိန်တွင် ဆတ်သ် က သူ့ဖုန်းကို တစ်ခုခုနှိပ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကင်မရာ ထောင့်ဖြတ်အနေအထားကြောင့် သူတို့ သေချာမမြင်ရပေ။

ဒုန်း!

တံခါးက ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဆတ်သ် နောက်သို့ လဲကျသွားကာ အပေါ်သို့ မြှောက်တက်လာသော ပုဆိန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

...အားလုံးထဲမှာ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးကတော့ ထိုပုဆိန်ကို ကြည့်နေသည့် သူ၏ တုံ့ပြန်မှု မရှိသော အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေက အဆိုးဆုံးသို့ ရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်...

"ဝီ— ဝီ—!"

ရုတ်တရက် ရဲဥသြသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော လူများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"တောက်!"

"...ရဲတွေလား?!"

မကြာမီ ဆတ်သ် က ကင်မရာမြင်ကွင်းထဲကနေ ပျောက်သွားပြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဒီမှာ ရောက်နေပြီ! ကူညီကြပါဦး!!!! ဒုတိယထပ်မှာ! မြန်မြန်လာကြပါ!"

သူ၏ အော်ဟစ်သံက ကျယ်လောင်လှသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော လူများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒီဘက်မှာ! ဒုတိယထပ်! မြန်မြန်လာရင် သူတို့ကို ပထမထပ်မှာ တားလို့ရလိမ့်မယ်!"

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ထိုလူများသည် ဆတ်သ် ရှိရာဘက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်လှည့်ကာ အမြန်ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဥသြသံက ခေတ္တမျှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီးနောက် ဆတ်သ် က သူ့ဖုန်းကို ကိုင်ကာ ကင်မရာရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး..."

ထိုအခါမှသာ သူ ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုတာကို အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။

—နေပါဦး၊ ရဲတွေက တကယ်ရောက်မလာဘူးလား?

—ဒါက အသံသွင်းထားတာကြီးပဲလား?

—မိုက်တယ်ကွာ!

ယခုအခါ ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်မှာ ဇိုးယီ အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့သော သုံးသောင်းဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးမှ တကယ့်ရဲဥသြသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဇိုးယီ က ဗီဒီယိုကို ပိတ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် ဆတ်သ် ၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်း..."

ဒါက ရယ်သံလား?

သူ့နောက်ကွယ်က စကားလုံးများကြောင့် အားလုံး တောင့်ခဲသွားကြသည်။

"...ပျင်းစရာကြီး။"

စာသားပို့ဆောင်မှုတစ်ခုလုံးလည်း သေနတ်ပစ်လိုက်သလို ငြိမ်ကျသွားပြီး ဗီဒီယိုလည်း ဆုံးသွားခဲ့သည်။

အားလုံးက ဇိုးယီ လက်ထဲက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် အဝေးမှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါမှ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ကျိုးပျက်သွားသည်။

သူတို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုခုံးများ တွဲကျပြီး မျက်အိတ်များ တွဲကျနေသည့် ထိုလူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက တစ်ခုခု ပြောဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

"ဟာ၊ တောက်ပဲ။"

တားရတ် က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ငါ သိသားပဲ။ ငါ... သိနေတယ်။"

သူ့နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး နောက်တစ်လှမ်း ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်က... ကိုင်လီ လိုပဲ။ စိတ်မနှံ့တဲ့ အရူးကြီး။ တကယ့် အရူးကြီး။"