အခန်း (၄၉) - နေကာမျက်မှန်နှင့် အရူး [၄]

ဗီဒီယိုသည် ကိုင်လ်ီ၊ မိုင်းလ်းနှင့် ဇိုးယီတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် စတင်လာသည်။

"ငါ အော့အန်ချင်လာပြီ။"

ဤမြင်ကွင်းနှင့် မရင်းနှီးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ တားရန့်စ်ဖြစ်ပြီး ဆတ်သ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက ခေါင်းစောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် ထုတ်လွှင့်နေသည့် စာသားပို့ဆောင်ခြင်းကိုလည်း သူတို့ မြင်နေရသည်။ စာတန်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး အားလုံးက ဆတ်သ်ကို လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေကြသည်။

ဇိုးယီလည်း အနည်းငယ် ခိုးရယ်မိသည်။

ကိုင်လ်ီတစ်ယောက်သာ "ဒါဟာ ငါသိတဲ့ ဆတ်သ်ပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း နားလည်မှုရှိရှိ ခေါင်းညိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဗီဒီယိုသည် အခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ကျော်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆတ်သ်သည် ပြခန်းအတွင်း ရပ်နေပြီး ဂျေမီက စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းလာသော ကြည့်ရှုသူများကို စကားပြောနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဆတ်သ်က နေကာမျက်မှန်တစ်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တပ်လိုက်သည့်အခါ အခြေအနေက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စကားပြောခြင်းအတွင်း၌ မှတ်ချက်များ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသွားပြီး ဇိုးယီက တစ်ချက် ခိုးရယ်ပြန်သည်။ ကိုင်လ်ိီကမူ သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ မိုင်းလ်းကတော့ သူ၏ ထင်ရှားသော ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ဟက်... ဒါကို ပြန်ကြည့်နေတာတောင် မရိုးနိုင်သေးဘူး။ သူ တကယ်ပဲ တိုက်ရိုက်ထုတ် လွှင့်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာပဲ။"

ဤ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အဘယ်ကြောင့် ရေပန်းစားနေရသနည်းဆိုသည်ကို ဇိုးယီ စတင်ရိပ်မိလာသည်။

ဆတ်သ်၏ အမူအရာများက... အမှန်တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်!

'ဟားဟား၊ ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါဟာ ဒီလောက်ထိ လူပြောများနေရတာက ဂျေမီက ခြောက်လှန့်တဲ့နေရာမှာ တကယ်တော်လို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။'

ဗီဒီယိုကို ကြည့်လေလေ၊ ဇိုးယီက ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ပို၍ တွေးမိလေဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ထပ် ထူးခြားသည့် အခန်း ပေါ်လာသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။

"ဟာာာာာာာာာာာာာခ်!"

ဖုန်းစပီကာများဆီမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သွေးပျက်ချောက်ချားဖွယ် အော်သံကြောင့် အားလုံး၏ အာရုံက ဖုန်းဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

အော်သံကြားရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော ဂျေမီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်—

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

ခြေသံများ။

သူတို့အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

ဂျေမီနှင့် ဆတ်သ် နှစ်ဦးလုံး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခုအခါ စာသားပို့ဆောင်မှုထဲတွင်လည်း အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးလာသည်။

— ဘာဖြစ်နေတာလဲ? တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?

— ဘာမှ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်လိုက်။ ဒါတွေက သရုပ်ဆောင်နေတာ နေမှာပါ။

— သရုပ်ဆောင်တာ ဟုတ်လို့လား...? ဂျေမီက အတုတွေ မလုပ်တတ်လို့ ငါ ကြည့်တာ။ ဒါသာ အတုဆိုရင် ငါ ဆက်မကြည့်တော့ဘူး။

မှတ်ချက်များကို ဖတ်ရင်း ဤအခြေအနေမှာ အစစ်မဟုတ်ဟု ပြောဆိုနေကြသူ အများအပြား ရှိနေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ဇိုးယီ၏ မျက်လုံးများ မှေးစပြုလာသည်။

'ဒါက ခြောက်လှန့်တဲ့ အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလား?'

သူမ ပထမတော့ ထိုသို့ ထင်မိသော်လည်း ဂျေမီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စစ်မှန်သော ထိတ်လန့်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်၍ သံသယဝင်လာသည်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား...?

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ခြေသံများက အပေါ်ထပ်မှ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီး ဂျေမီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်မှုမှာ သိသိသာသာ ထင်ရှားလာသည်။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စိန့်မာရီရုပ်တုရှိရာ ဒုတိယခန်းမဘက်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသော ဆတ်သ်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက လမ်းပိတ်နေတာ..."

ထိုနေရာနှင့် ရင်းနှီးသော ဇိုးယီက သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ ဒုတိယခန်းမထဲသို့ ဝင်ခြင်းမှာ မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါက် မရှိပေ။ သူတို့သည် လှောင်အိမ်ထဲမှ ကြွက်များကဲ့သို့ ပိတ်မိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

— ဒါ ဘယ်လို ဇာတ်ညွှန်းမျိုးလဲ?

— အရမ်း အသည်းယားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အခွင့်အရေး ရတုန်းက ထွက်သွားသင့်တာ။

— အသုံးမကျလိုက်တာ။

အားလုံးက ဆတ်သ်ကို ကျိန်ဆဲနေကြသော်လည်း သူကမူ အခြေအနေကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ရုပ်တုကို တိုက်မိသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

စာသားပို့ဆောင်မှုမှ ဆူညံသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဇိုးယီ၊ ကိုင်လ်ီနှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပို၍ တိုးကပ်သွားကြသည်။

မသိလိုက်ဘဲ သူတို့အားလုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ထဲတွင် စီးမျောပါဝင်သွားကြသည်။

"ဝင်လိုက်!"

ရုပ်တုကို ရွှေ့ကာ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါ ဇိုးယီ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

'ဒါက...'

ဒါဟာ ဂျေမီ စီစဉ်ထားသည့် ခြောက်လှန့်မှု မဟုတ်နိုင်တော့ကြောင်း သူမ စတင် သိရှိလာသည်။ ဒါဟာ အစစ်အမှန်ကြီးပင်။

လျှို့ဝှက်တံခါး ပိတ်သွားပြီး ကင်မရာထဲ၌ အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးသွားကာ စပီကာများမှတစ်ဆင့် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းအချို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည့်အခါ ၎င်းမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။

— ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

— ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?

စာသားပို့ဆောင်မှုရှိ ကြည့်ရှုသူများပင် ဤအခြေအနေထဲ၌ နစ်ဝင်နေကြပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဂျေမီက သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းနှင့် သူ၏ ချွေးပြန်နေသော မျက်နှာ၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

"...ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ဒီနေရာကို ဘာလို့ အရင်က ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြတာလဲ? မင်းတို့အားလုံး... ရုပ်တုကို သတိထားမိလား? အဲဒါက အတုကြီး။ ဒါပေမဲ့ အရင်က ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ သေချာတယ်။ တစ်ခုခုတော့... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ပြီးတော့... ပြီးတော့..."

ဂျိမ်း~

အပေါ်မှ လျှို့ဝှက်တံခါးက တုန်ခါသွားပြီး ဂျေမီ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားကာ သူ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးတော့သည်။

ဆတ်သ်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ဝေးရာမှ ခြေသံများ ပြန်လည် ကြားလာရပြီး ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာလည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်။

— ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

— ဘာလို့ ဒါက ရုတ်တရက် Trend ဖြစ်နေတာလဲ? ဒါက အစစ်လား?

— ...ဘုရားရေ! ပြေးကြတော့!! တစ်ယောက်ယောက် ရဲကို ဖုန်းဆက်ပေးကြပါ! ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်!

ဆတ်သ်နှင့် ဂျေမီတို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေကြပြီး ခြေသံများကို ဖျောက်ရန်အတွက် ဖိနပ်များကိုပင် ချွတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ပြေးနေရင်း လိမ္မော်ရောင် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရကာ ထိုဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သို့သော်လည်း အထဲမဝင်မီ သူတို့ ရပ်လိုက်ကြပြီး ကင်မရာက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လူတိုင်း မြင်နိုင်ရန် လှည့်ပြလိုက်သည်။

ဆတ်သ်နှင့် ဂျေမီ မြင်လိုက်ရသည်ကို သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

...တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုနေရာ၌ ထွက်ပေါက် မရှိသည်ကိုလည်း သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

"အို ဘုရားရေ"

"သူတို့ ဒါကို ဘယ်လိုများ လွတ်အောင် ပြေးကြမှာလဲ?"

မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကိုင်လ်ီ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်ကို သူ မသိထားပါက ယခုအချိန်တွင် သူ အတော်လေး ထိတ်လန့်နေမိမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဆတ်သ်နှင့် ဂျေမီတို့ အခန်းထောင့်ရှိ ဗီရိုထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

အမှောင်ထုက ကင်မရာကို ထပ်မံ ဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အခါ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ ကင်မရာထဲ၌ တိုးတိတ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေသော အခြေအနေမှာ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဇိုးယီနှင့် အခြားသူများသည် ထိုတင်းမာမှုကို အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ၀င်ပေါက်များကို ရှင်းလင်းစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ရင်ခုန်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ ယခု အခြေအနေကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မခန့်မှန်းနိုင်သော အခြေအနေနှင့် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်မှုများက အရာအားလုံးကို အလွန်အမင်း တင်းမာသွားစေသည်။

သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသော စာသားပို့ဆောင်မှုအောက်မှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရှုသူ အများအပြား အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ထပ် မြင်ကွင်းများက သူတို့ကို အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။

အလောင်းများမှသည် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ အလောင်းအထိ။ ဗီရို၏ ကျဉ်းမြောင်းသော အက်ကြောင်းလေးမှတစ်ဆင့် သူတို့အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်—

မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"....!?"

ဇိုးယီနှင့် အခြားသူများ လန့်ဖျပ်ပြီး ခုန်ထမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

— အားးးးးးးး!

— ဟားးးးးးဟီးးးးးး

— ဖတ်ခ်... ဘာကြီးလဲကွာ!

မျက်လုံးပေါ်လာသည့် အချိန်တွင် စာသားပို့ဆောင်မှုထဲ၌ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ကြည့်ရှုသူ အများအပြားမှာလည်း နေရာမှ ခုန်ထသွားကြဟန် ရှိသည်။

သို့သော်လည်း—

ဂလန့်!

ဆတ်သ်က ရုတ်တရက် တံခါးကို ကန်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရပြီး နောက်တွင် တိုးတိတ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ပြေး..."

"ကျူးကျော်သူတွေ!"

"သူတို့ကို မြန်မြန်ဖမ်းကြ!"

ဂျေမီ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကင်မရာမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးမှု စတင်တော့သည်။ ကြည့်ရှုသူများသည် အခြေအနေကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ဘဲ ဂျေမီနှင့် ဆတ်သ်တို့ လျှို့ဝှက်တံခါးဆီသို့ ပြန်အရောက်တွင် သူတို့၏ အသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးအချိန်တွင် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး မြင်ကွင်းကလည်း ပြန်လည် ရှင်းလင်းလာသည်။

"အို ဘုရားရေ..."

ထိုနေရာတွင် ဆတ်သ်၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်အများအပြားက ဝိုင်းဆွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆတ်သ်က နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထူးထူးခြားခြား သေလူကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသည်။

သူသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှပင် ပြသခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် မကြာမီ ဂျေမီက လှုပ်ရှားလာပြီး ကင်မရာဖြင့် ထိုဖြူဖျော့ပြီး ပိန်လှီသော လက်များကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒုန်း! ဒုန်း!

ရိုက်ချက်တိုင်းသည် ရောက်ရှိနေသူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် ထပ်တူကျနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး...

ဂျောက်!

ကျိုးသွားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကင်မရာမှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ထိုနေရာမှစ၍ အရာအားလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ သူတို့သည် အသံများကိုသာ ကြားနိုင်တော့သည်။

— ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?

— ဓာတ်ပုံရိုက်တံ ကျိုးသွားတာလား?

— တစ်ယောက်ယောက် ပြောပြပါဦး၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ!

ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာ စံချိန်တင် မြင့်တက်သွားပြီး လူတိုင်းက ဖြစ်ပျက်နေသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲများကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။ မျက်နှာပြင်မှာ မှောင်မည်းနေသဖြင့် အသံတိုင်းမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တံခါးမှာ ပိတ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ဂျေမီ၏ အသံထဲမှ ထိတ်လန့်မှု၊ သူတို့ နောက်ကွယ်မှ နိမိတ်မကောင်းသော ခြေသံများ၊ နှင့် လှေကားထစ်များ၏ တကျိကျိ အသံများ။

အရာအားလုံး...

လူတိုင်း ကြားနေရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တင်းမာလာသည်။

ထို့နောက် တင်းမာမှုများ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်နေစဉ်မှာပင် မြင်ကွင်းများ ပြန်ပေါ်လာပြီး ဆတ်သ်၏ မျက်နှာမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေဟန်တူပြီး ကင်မရာနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည့်အခါ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ တစ်ခုခု ပြောလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မကြာမီ...

"မင်္ဂလာပါ ကြည့်ရှုသူတို့ရေ။"

သူ စကားစပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တိုးတိတ်နေပြီး ဇိုးယီနှင့် အခြားသူများမှာ သူ့ကို အလွန် တည်ကြည်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"...ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ စကားအများကြီး မပြောနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတင်းစကားတစ်ခု ပါးချင်လို့ပါ။"

သတင်းစကား? ဘာသတင်းစကားလဲ?

သူ မသေခင်မှာ သေတမ်းစာလိုမျိုး မှာခဲ့တာလား? ဇိုးယီက သူမ၏ တံတွေးကို မျိုချရင်း သူ၏ နောက်ထပ် စကားလုံးများကို စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။

သို့သော် ဆတ်သ်က ပါးစပ်ကို ထပ်မံ ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကိုင်လ်လည်း အလားတူပင်။

"ကျွန်တော် 'A Regular Day in the Office' ရုံးခန်းထဲမှပုံမှန်တစ်နေ့တာဆိုတဲ့ ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်းတစ်ခု ဖန်တီးထားပါတယ်။ အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဂိမ်းပါ။ အခုလေးတင်ပဲ ဖြန့်ချိထားတာမို့လို့ အားလုံးကို သိစေချင်လို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ယူလိုက်တာပါ။ Dock app ဒေါ့စနစ်မှာ ၅ ဒေါ်လာတည်းနဲ့ ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အားပေးကြပါဦး။"

တကယ်ကြီးလား?

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာမှလား?!