အခန်း (၄၇) - နေကာမျက်မှန်နှင့် အရူး [၂]

တုန်ရီစွာဖြင့်ပြောလိုက်မိသည်။ လူသိများသွားတာလား...?

ကျွန်တော် ဂျေမီ့ရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တရစပ်တက်နေသော စကားပြောခန်းကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးများက အမီလိုက်ကြည့်နေရသည်။ စာသားများမှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် ဘာမှန်းပင် သေချာမမြင်ရတော့ပေ။ သို့သော် ထိုမျှသာ မဟုတ်သေး။

ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်က...

'စောစောက ဒီထက် အများကြီး နည်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?'

ဟုတ်ပါသည်။ အရင်ကထက် အဆပေါင်း သုံးဆယ်နီးပါးလောက် များနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ဘာကြောင့် ကြည့်ရှုသူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရသနည်း။

ကျွန်တော် သေလုမျိုးပိတ်ဖြစ်နေသည့်တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုဗီဒီယိုက ကြည့်ရတာ ဒီလောက်တောင် ဖျော်ဖြေမှုဖြစ်သွားလို့လား?

"ဒါတော့ ရူးတောင်သွားနိုင်တယ်... ကြည့်ရှုသူ ဒီလောက်များတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။"

ဂျေမီ့ရဲ့ တိုးတိုးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုနေရာတွင် ရဲအရာရှိများက ရုပ်အလောင်းများကို ကားပေါ်သို့ တင်နေကြသည်။

သူတို့က ဂျေမီ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား?

သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးဆေးဖြစ်နေရတာလဲ။

"ဟာ... သွားပြီ!"

ဂျေမီက ရုတ်တရက် ဘေးဘယ်ညာကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်များကို အသည်းအသန် စမ်းသပ်ရှာဖွေတော့သည်။

"ကင်မရာ ဘယ်မှာလဲ? ဟာ... သေသင့်တာပဲ! စောစောက ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ငါ စကားပြောခန်းထဲကလူတွေကို စကားပြောရဦးမယ်၊ ငါ—"။

"ကင်မရာအကြောင်းဆိုရင်တော့ အကြီးတန်းအရာရှိဆီမှာ ရှိပါလိမ့်မယ်။"

ဂျေမီ့စကားကို ဖြတ်ပြောရင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ကင်မရာကို ကောက်ယူခဲ့ကြောင်းနှင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် စစ်ဆေးရန်အတွက် အကြီးတန်းအရာရှိထံ အပ်နှံခဲ့ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"အော်..."

အခြေအနေကို သိလိုက်ရတော့ ဂျေမီ့မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။

သူ့ကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်မျက်မှောင်များ ကြုံ့မိသွားသည်။

"တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တာကို ခဏထားဦး..."

အဝေးက လူနာတင်ကားဆီသို့ ကျွန်တော် မျက်နှာမူလိုက်သည်။

"...မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် သေသွားပြီလေ။ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေနိုင်တာလဲ?"

"ဟင်?"

ဂျေမီက လှည့်ကြည့်လာပြီးမှ သူ့မျက်နှာက ပျက်သွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်တယ်။"

သူက ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အစစ်အမှန်တွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးသက်သက်ပါ။"

သူ့စကားလုံးများက အေးစက်လွန်းလှသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်မူ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားပြန်သည်။

"ပြီးတော့... ကျွန်တော် ဘာမှမခံစားရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ဖြစ်နေတာကို မြင်ဖူးလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထိခိုက်မခံနိုင်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ။ ကျွန်တော့် မိဘတွေတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ သေဆုံးခဲ့တာ... အချိန်တန်ရင်တော့ ခံစားချက်တွေက ပေါက်ကွဲလာမှာပါ။ သေချာပါတယ်။ အခုကတော့ အဲဒီအချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်ထားတာပါ။"

"....အော်၊ အဲဒီလိုလား။ စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ။"

"ကျေးဇူးပါ။"

သူသည် လူအများရှေ့တွင် အားနည်းချက်ကို မပြချင်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ကြိတ်ခံစားတတ်သူမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ပြီးတော့ အခုဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကို အသုံးချပြီး ခံစားချက်တွေကို အာရုံလွှဲနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

'အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။'

သို့သော်လည်း သူက လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူးဆိုလျှင်ပင် ကျွန်တော် အံ့သြမိမည်မဟုတ်ပေ။ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အသိတရားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဟေ့၊ ဟိုကြည့်စမ်း။"

ဂျေမီက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဖုန်းကို မျက်နှာနားအထိ တိုးပြပြီး တခိခိရယ်နေသည်။

"စာသားပို့ဆောင်မှု‌တွေကစာတွေကို ကြည့်ဦး။"

ကျွန်တော် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး စကားပြောခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းထဲ၌ ထိုးကိုက်သွားသလို ခံစားရသည်။ စာသားများမှာ ကျွန်တော် မဖတ်နိုင်အောင်ပင် မြန်လွန်းလှသည်။

"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ ဆောရီး။"

ကျွန်တော့်ရဲ့ အခက်အခဲကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ဂျေမီက တောင်းပန်ကာ ဖုန်းကို အနည်းငယ် ချိန်ညှိလိုက်သည်။

စကားပြောခန်းမှာ နှေးသွားသဖြင့် စာများကို သေချာမြင်ရတော့သည်။

— ဒါ တကယ်ကြီးလား? တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

— ဟုတ်တယ်။ တော်တော် ရူးချင်စရာကြီး။ သူတို့ ဘယ်လိုတောင် ကံဆိုးလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ သွားတိုးရတာလဲ?

— ... ပြီးတော့ နေကာမျက်မှန်နဲ့လူကို ကြည့်ဦး။ ဟာသလုပ်ဖို့ ပါလာတာလို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ သူက လူရူးကြီးပဲ။

— အေးလေ၊ သူက ဘယ်သူလဲဟ?

— အဲဒီ နေကာမျက်မှန်နဲ့ လူရူးက ဘယ်သူလဲ သိတဲ့သူရှိလား? သူရော ထုတ်လွှင့်သူ လား?

"....."

စကားပြောခန်းထဲကစာတွေကို ဖတ်ပြီး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ပင် တင်းမာလာသည်။

အထူးသဖြင့် လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို နာမည်တစ်ခုတည်းဖြင့် ခေါ်နေကြခြင်းကိုပင်။

နေကာမျက်မှန်နဲ့ လူရူး?

'ဒါကတော့ မိုက်မဲလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က ဘာလို့ လူရူးဖြစ်ရမှာလဲ? ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာ သိသိသာသာကို ခံရသူ (Victim) လေ။'

"ခစ် ခစ်။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဂျေမီက အခြေအနေကို သဘောကျနေပုံရပြီး စကား‌ပြောခန်း ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေသည်။

"ကွက်... နေကာမျက်မှန်နဲ့ လူရူးတဲ့... ကွက် ကွက်။"

သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို တွန်းကာ တဟားဟား ရယ်မောနေတော့သည်။

"ဒါကတော့... ကွက်!"

သူ့လုပ်ရပ်က ကျွန်တော့်ကို တကယ် ဒေါသထွက်စေသည်။

သို့သော် သူ ထပ်ပြီး ရယ်မောတော့မည့်အချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုသည်ကို သိရန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် လုံလောက်ပါသည်။

— ဒီထုတ်လွှင့်မှုက သိသိသာသာကြီး အတုကြီးပါ။ ကဲပါ... မင်းတို့ကလည်း ဒါကို ယုံနေကြတာလား?

— ဟုတ်တယ်၊ ဟားဟား။ ဒါမျိုးကို ယုံတဲ့သူကတော့ တကယ့် ငတုံးပဲ။ ဒီနေရာကို လာစူးစမ်းတဲ့နေ့မှာပဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုနဲ့ တိုးတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက သရုပ်ဆောင်ထားတာ သိသာလွန်းတယ်။

— .... ဒါမျိုးရိုက်ဖို့ သူတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်ခံထားတာ ဖြစ်ရမယ်။

— အခုခေတ်က အကုန်လုံး ဒီလိုပါပဲ။ တော်တော်များများက အတုတွေချည်းပဲ။

"ငါ့ဖင်က အတုလား!"

အတုတဲ့လား?

"အတုဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ? လူသေတာတွေက အတုလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား? ငါ အသက်လုခဲ့ရတာကိုရော အတုလို့ ထင်နေတာလား?"

သူသည် ထိုမှတ်ချက်များကြောင့် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားပုံရပြီး ဖုန်းပေါ်တွင် အသည်းအသန် စာရိုက်တော့သည်။ သူက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ဆဲဆိုစကားများစွာကို ရေးသားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

"တော်လိုက်တော့။"

"ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ ဘာလို့ ရပ်ရမှာလဲ? ငါတို့ ဒီလောက်အထိ ကြုံခဲ့ရတာကို သူတို့က အတုလို့ ပြောနေတာကို မင်းက တကယ်ပဲ အေးဆေးနေနိုင်တာလား? မင်းကိုတော့ မသိဘူး၊ ငါကတော့..."

"မင်းဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။"

ကျွန်တော်တို့အနီးရှိ ရဲအရာရှိများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲတွေ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးသွားတာနဲ့ ရဲမှတ်တမ်း ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အခုဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို အတုလို့ သံသယရှိတဲ့သူတွေကို ရဲမှတ်တမ်းမှာ သွားစစ်ကြည့်ဖို့ ပြောလိုက်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"...အာ။"

ဂျေမီ့လက်တွေ ရပ်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အသိဝင်သွားသည့်အလား ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

ထို့နောက် သူက ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း ဖုန်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ စိတ်တိုသွားလို့။"

"...ရပါတယ်။"

ထို့နောက် ဂျေမီက စကားပြောခန်းထဲတွင် စာတစ်ကြောင်းတည်းကို ရေးသားလိုက်သည်။

— ဒါကို အတုလို့ ထင်တဲ့သူတွေအတွက်၊ မကြာခင်မှာ ရဲမှတ်တမ်း ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ ထွက်လာတဲ့အခါ ကိုယ်တိုင်ပဲ စစ်ကြည့်လိုက်ကြပါ။

သူ့စကားအပြီးတွင် စကားပြောခန်းမှာ ထပ်မံပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း ဂျေမီက ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

သူ့ပုခုံးများမှာ ပြန်လည် ပြေလျော့သွားသည်။

... တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက် သူကပင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ဒီကိစ္စက မင်းကို ခြောက်လှန့်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အရှက်ခွဲဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ခိုင်းထားတာဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား?"

"သိပါတယ်။"

"ငါကတော့— အင်?"

ဂျေမီက ကျွန်တော့်ဘက်ကို အံ့သြတကြီး လှည့်ကြည့်လာသဖြင့် ကျွန်တော်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

"စောစောက ရဲတွေနဲ့ မင်းစကားပြောနေတာကို ငါ ကြားလိုက်တယ်။"

"အော်..."

ဂျေမီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ပြသည်။

"တကယ်တော့ ဟုတ်တယ်... မင်းကို ခြောက်ဖို့ပဲ ငါ စီစဉ်ထားတာ။ ငါ့ချန်နယ်က ပျက်တော့မလို ဖြစ်နေလို့ ပြန်တင်ချင်လို့ လုပ်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားမိဘူး။"

"....မင်းအတွက်တော့ အခြေအနေတွေက ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး ဖြစ်မသွားပါဘူး။"

"မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။"

ဂျေမီက ရယ်မောရင်း ဖုန်းကို ကျွန်တော့်ဘက် တိုးပေးလာသည်။ ကျွန်တော် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူ ဘာလိုချင်တာလဲ?

"မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပေးပါလား။ နောက်ပိုင်း ငါ့အကူအညီ လိုတာရှိရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။"

"ဗျာ? ဒါပေမဲ့—"

"ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား?"

ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ အခုရရှိထားသည့် အခွင့်အရေးကို သူသာ ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အောင်မြင်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။

'အချိန်တန်ရင် ငါ့ရဲ့ ဂိမ်းအသစ်ကို သူ့ကို ကြော်ငြာခိုင်းရမယ်။'

ဒါက လက်လွတ်မခံသင့်တဲ့ အခွင့်အရေးပင်။

"ကဲ၊ ငါ သွားတော့မယ်။ နောက်ပိုင်း ဘာပဲလိုလို ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်နော်။"

"...ဆက်လိုက်ပါ့မယ်။"

ဂျေမီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စောင့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြီးတန်းအရာရှိ ရောက်လာသဖြင့် သူ၏ ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်။ မင်းရဲ့လိပ်စာ ရထားပြီးသားပါ။"

"အော်၊ ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ။"

ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားစေသည်။

'ငါ တကယ် ပင်ပန်းနေပြီ။'

ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ငါ့အသက်ကို ငါးနှစ်လောက် တိုသွားစေတာ သေချာသည်။ ကားစတင် ထွက်ခွာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော့်မျက်ခွံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာတော့သည်။

ကျွန်တော် အိပ်ပျော်လုနီးနီး ဖြစ်နေချိန်မှာပင်...

တီ!

ကျွန်တော့်ဖုန်းက တုန်ခါသွားပြီး အသိပေးချက် (Notification) တစ်ခု တက်လာသည်။

ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အသိပေးချက်ကို ဖတ်လိုက်မိသည်။

———

မင်္ဂလာပါ၊ သင်၏ 'A Regular Day in the Office' 'ရုံးခန်းထဲမှပုံမှန်နေ့တစ်နေ့' ဂိမ်းအား ဝယ်ယူမှုနှုန်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခြင်းကြောင့် မသမာမှုများ အသုံးပြုထားခြင်း ရှိ၊ မရှိ ကျွန်ုပ်တို့ စစ်ဆေးနေပါသည်။ စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပါက သင့်ထံသို့ ပြန်လည် အကြောင်းကြားပေးပါမည်။

———

ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"???"