အခန်း (၄၆) - နေကာမျက်မှန်နှင့် အရူး [၁]

"ရော့၊ ဒါလေး သောက်လိုက်ဦး။"

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပြတိုက်ရဲ့ လှေကားထစ်တွေပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အပေါ်က ညကောင်းကင်ယံကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေတုန်း၊ ရဲအရာရှိဆီကနေ ရေနွေးခွက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းယူလိုက်တယ်။

အဖြစ်အပျက်တွေကတော့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။

ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလိုပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မိတာပါ။ လုပ်ဆောင်ချက် အောင်မြင်ကြောင်း အသိပေးချက် (Notification) ကတော့ အခုထိ တက်မလာသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့လည်း ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ရဲတွေကို မြင်နေရတာက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ပိုပြီး လုံခြုံသလို ခံစားရစေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်က တစ်နည်းနည်းနဲ့ အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အယူလွဲဂိုဏ်းသားအားလုံးကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ရဲတွေ ရောက်မလာခင်အထိ အချိန်ဆွဲနိုင်ခဲ့ပြီး အဖြစ်အပျက်ကို အဆုံးသတ်နိုင်စေခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်...

'ဂိုဏ်းသားတွေကော ဘယ်လိုလဲ? ရဲတွေ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းမိခဲ့လား? တစ်ခုခုများ ဖမ်းမိခဲ့သေးရဲ့လား...?'

ကျွန်တော် အဲဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်နေမိတယ်။ သူတို့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မြင်သွားကြပြီ။

ကျွန်တော် ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူတို့ သိသွားကြပြီ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို အစိုးရိမ်ရဆုံး ဖြစ်စေတဲ့ အချက်ပဲ။

ကျွန်တော့်နောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ဓာတ်မီးတန်း အတော်များများ ဖြတ်သန်းသွားလာနေတာကို မြင်ရတယ်။

'ဘာမှမရှိဘူး၊ သူတို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးတဲ့ ပုံပဲ။'

အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲ မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။

ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပြဿနာအကြီးအကျယ် တက်တော့မယ့်ပုံပဲ။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်က များသောအားဖြင့် ဂိုဏ်း (Guild) ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ ရှိတာပါ။

အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိတော့မှ နည်းနည်း လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေရင်တော့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?

"ကျွန်တော် ပြောနေတာ ယုံစမ်းပါ။ ဒါက ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး! အားလုံးက တကယ့်အစစ်တွေ။ သက်သေပြဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ထားတာ ရှိတယ်။"

"ဒါဆိုရင် ဒုတိယထပ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ?"

"အဲဒါက... အဲဒါက ကျွန်တော် လုပ်တာပါ။ ဧည့်သည်ကို ခြောက်ဖို့အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ အရာတွေ အားလုံးကတော့ အစစ်တွေပါ။ ကျွန်တော် တကယ် ပြောနေတာ!"

စကားသံအချို့ကြောင့် ကျွန်တော့်အတွေးတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျေမီက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ စောင်တစ်ထည် ခြုံထားပြီး လက်တွေကို ဟိုရမ်းဒီရမ်း လုပ်ရင်း အခြေအနေကို ရှင်းပြနေတာပါ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက မူလက နောက်ပြောင်ဖို့ (Prank) လုပ်ထားတာပါ! ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားတာလား? ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဒါမျိုး မဖြစ်ချင်ပါဘူး။"

'ဒုတိယထပ်မှာ သူတို့ တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လို့ ဒါတွေ အားလုံးက ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာလို့ ထင်နေကြပုံပဲ။'

တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအချက်ကို မသိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဇိုဝီရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတဲ့အတွက် ဒီလိုမျိုး အခြေအနေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြိုမြင်နေခဲ့ပြီးသားပါ။

ဒီဂိုဏ်းသားတွေ ကိစ္စကတော့ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် နားလည်တယ်။

ဒါက ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်ဖို့အတွက် အရမ်းကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းနေတယ်။ ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ ရဲအရာရှိ အတော်များများက အဖြူရောင် အိတ်ရှည်တွေကို သယ်ပြီး စွန့်ပစ် အဆောက်အအုံထဲကနေ ထွက်လာကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ အိတ်တွေထဲမှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်။

'ဂျေမီ ခေါ်လာခဲ့တဲ့ အပေါင်းအဖော် နှစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေပဲ။'

ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိတယ်။

သူတို့... တကယ်ပဲ သေသွားကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အစစ်အမှန်ကြီး။

ဒီအဖြစ်အပျက်က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သေဘေးနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် နီးကပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သတိပေးနေသလိုပါပဲ။

ဒါက စနစ် (System) အပေါ်မှာလည်း သံသယဝင်စေတယ်။ ဒါကတောင် ဒုတိယအဆင့် မစ်ရှင် (Second Order Mission) ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါဆို အဆင့်မြင့်တဲ့ မစ်ရှင်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်မလဲ?

အဲဒီအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် ပျို့အန်ချင်လာတယ်။

အဆောင်ကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး အိပ်လိုက်ချင်လှပြီ။

တကယ်တော့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရင် သန်းခေါင်ယံနီးပါး ရှိနေပြီမို့ ကျွန်တော် ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဂရုစိုက်ရမယ့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေသေးတယ်လေ။

'ဟင်၊ ခဏဦး...'

ထလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။

ဒီမစ်ရှင်က အနည်းနဲ့အများ ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် အဲဒီပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်နေဖို့ လိုသေးလို့လား?

ယုတ္တိအရဆိုရင်တော့ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လုပ်ဆောင်ချက် အောင်မြင်ကြောင်း အသိပေးချက်က အခုထိ မတက်လာသေးဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသေချာပေမဲ့ အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေတာကြောင့် ရုံးခန်းကို ပြန်သွားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်နောက်ဘက်ကနေ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"မင်း အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား?"

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သေသေသပ်သပ် ညှိထားတဲ့ အညိုရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဦးထုပ်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဆံပင်အရောင်လိုပဲ နွေးထွေးတဲ့ အညိုရောင် ရှိတယ်။ တံဆိပ်တွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ဆီကနေ အာဏာရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။

သူ့ရဲ့ ညာဘက် ရင်ဘတ်က ရွှေရောင် အမည်တံဆိပ်ကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်လ်?

"ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အချိန်မရသေးလို့ပါ။"

အရာရှိက ကျွန်တော့်ဆီ လက်လှမ်းပေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က စီနီယာအရာရှိ မိုက်ကယ်လ်ပါ။"

စီနီယာအရာရှိ? ကျွန်တော် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိတယ်။ သူက ဒီစစ်ဆင်ရေးကို တာဝန်ယူထားရတဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်။

ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ပြန်ပြီး ဆွဲနှုတ်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်က ဆက်သ် ပါ။"

"....တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဆက်သ်။"

"ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်ခင်ဗျာ။"

စီနီယာအရာရှိက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ဘေးကို ခဏ ဖယ်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း နောက်က လိုက်သွားလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ၊ အခု အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားပြောချင်လို့ မင်းကို သီးသန့် ခေါ်လိုက်တာပါ။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ထားတာကို ကျွန်တော် သိပြီးသား ဖြစ်သလို ကြည့်လည်း ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ မင်းကို မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာက အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်လိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတာတွေကိုပဲ မင်းကို ပြောပြပေးချင်တယ်။"

"နားလည်ပါပြီ။"

ဒီစီနီယာအရာရှိကို ကျွန်တော် သဘောကျလာတယ်။ လိုရင်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောတတ်တယ်။

"ကဲ၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ အလောင်းကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒါက ပျောက်ကွယ်နေပြီ။"

"...အော်။"

တကယ်တော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားပြီးသားပါ။

ရဲဥဩသံကြောင့် ဂိုဏ်းသားတွေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အချိန်နဲ့ ရဲတွေ တကယ် ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကြားမှာ ငါးမိနစ်လောက် ကွာခြားချက် ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်က သူတို့ အလောင်းကို သယ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပါ။

"ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှာဖွေရေးတွေ စတင်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာမှ ထူးမလာသေးဘူး။"

စီနီယာအရာရှိက စကားကို ခဏရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တည်တင်းနေတယ်။

"အဲဒီအဖွဲ့က မိန်းကလေးကို ထိန်းသိမ်းထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရိုးရိုး ဂိုဏ်းဝင် ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခုတင် မကဘူးလို့ ကျွန်တော်တို့ ယူဆစရာ အကြောင်း ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပဏာမ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ သူမကို ပါဝင်ပစ္စည်း (Ingredient) တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်။"

"ဗျာ?"

ပါဝင်ပစ္စည်း? ဘာအတွက်လဲ?

"မင်းက သာမန် အရပ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါတွေကို သိဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင်တော့ သူတို့ကို မင်း နောက်ထပ် တွေ့ရဖို့ ရှိသေးတယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးဖို့နဲ့ သက်သေအဖြစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု (Witness Protection) ပေးဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်။"

"အဲဒါကတော့..."

ဒါကလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ တကယ်တမ်း မလိုအပ်ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်းပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူပြောတဲ့ 'ပါဝင်ပစ္စည်း' ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် သိချင်နေတယ်။ သိချင်စိတ်က တားမရအောင် ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားလိုက်တယ်။

'နောက်မှ ကိုင်လ်ကိုပဲ မေးကြည့်တော့မယ်။'

သူ သိနိုင်လောက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးဆုံးက...

"ကျွန်တော် တစ်နာရီမတိုင်ခင် ပြန်ရောက်ဖို့ လိုတယ်။ အဆင်ပြေမလား?"

"တစ်နာရီ?"

အရာရှိက ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ပြီး အချိန်စစ်လိုက်တယ်။

"အဲဒါကတော့ ရပါတယ်။"

"...တော်သေးတာပေါ့။"

ဒီအရာရှိကို ကျွန်တော် ပိုပိုပြီး သဘောကျလာတယ်။

"ကဲ၊ အခုတော့ ကျွန်တော် ခဏပြန်သွားပြီး တချို့ကိစ္စတွေကို ရှင်းလိုက်ဦးမယ်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း မင်းဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စီနီယာအရာရှိ ပြတိုက်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတာကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ခဏလောက် နားဖို့ ထိုင်မလို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"ဟေ့လူ!"

"အာ...?"

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဂျေမီရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်ပခုံးနားမှာ ရောက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကြောင့် ပြူးကျယ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။

ဘာလဲဟ...

ကျွန်တော် သူ့ကို တွန်းထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ သူက သူ့ဖုန်းကို ကျွန်တော့်မျက်နှာနား အတင်းတိုးကပ်လိုက်တယ်။

"ကြည့်လိုက်စမ်း! ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး!"

"ဘာ... ဘာလဲ?"

ကျွန်တော် ခေါင်းကို အနောက်ဆုတ်ပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာကြောင့် ကျွန်တော့်နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ရင်ဘတ်ထဲကနေ ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။

● တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု (Live)

ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် - ၃၇,၅၆၇

"ထုတ်လွှင့်မှုက က..."

ဂျေမီရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။

"တုန်ခါမှု (Viral) စဖြစ်နေပြီ!"