အခန်း (၄၅) - တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု [၇]
'ငါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတာလား? အသံသွင်းနေတုန်းပဲလား?'
ကင်မရာပေါ်က အနီစက်လေးကတော့ ထိုအချက်ကို အရိပ်အမြွက် ပြနေသလိုပင်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဂျေမီရဲ့ ဖုန်းမရှိသဖြင့် စာသားပို့ဆောင်မှုစနစ်ကိုဖြစ်စေ၊ အခြားအသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုဖြစ်စေ မမြင်ရပေ။ အသံသွင်းနေသည်လား၊ မသွင်းနေဘူးလား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် တကယ်ကို သေချာမသိပါ။
ထို့ပြင် အဓိက လုပ်ဆောင်ချက်အကြောင်းကိုလည်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
'ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ငါ ဂိမ်းကို ဈေးကွက်မတင်ရသေးဘူးပဲ။ ဒါက မကောင်းဘူး။ အခြေအနေတွေက ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။'
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကင်မရာဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်သည် မသင့်တော်မှန်း သိသော်လည်း...
"ဟယ်လို၊ ကြည့်ရှုသူတို့ရေ။"
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"...ကျွန်တော့်ရဲ့ အခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ စကားအများကြီး မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စာကလေးတစ်ခုတော့ ပါးချင်လို့ပါ။"
ကျွန်တော် ကင်မရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် 'A Regular Day in the Office' ရုံးထဲမှပုံမှန်တစ်နေ့တာ ဆိုတဲ့ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ် ဂိမ်းတစ်ခု ဖန်တီးထားပါတယ်။ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဂိမ်းပါ။ အခုလေးတင် ထွက်ထားတာဆိုတော့ အားလုံးကို သိစေချင်လို့ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးလိုက်တာပါ။ Dock ဒေါ့ခ် မှာ ၅ ဒေါ်လာတည်းနဲ့ ဝယ်ယူလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အားပေးကြပါဦး။"
Dock ဒေါ့ခ်ဆိုသည်မှာ ဂိမ်းများကို ဝယ်ယူနိုင်သည့် ဝန်ဆောင်မှု ပလက်ဖောင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။
'ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပြီမလား?'
ကျွန်တော် ပါးတစ်ဖက်ကို ကုတ်လိုက်မိသည်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါ။
သို့သော် ဤအခြေအနေတွင် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကင်မရာကို အခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး 'ညကင်းလှည့်သူ' (Nightwalker) ကို ဆင့်ခေါ်ကာ အခန်းထောင့်တွင် ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ညကင်းလှည့်သူသည် သိပ်မသန်မာသော်လည်း လူတစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရန်တော့ လုံလောက်နိုင်သည်။
အကယ်၍ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ထားသူများ အခန်းထဲဝင်လာပါက နိုက်ဝေါ့ကာနှင့်အတူ ပြန်လည်ခုခံရန် ကျွန်တော် စီစဉ်ထားသည်။
'အခု လောလောဆယ် ရည်မှန်းချက်ကတော့ အကူအညီ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ပဲ။'
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခုန်ချဖို့ စဉ်းစားပြီး ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
အမြင့်က များလွန်းသည်။
'...ကြိုးတစ်ချောင်းလောက် ယူလာခဲ့သင့်တာ။'
ဆိုင် (Shop) ထဲက ပစ္စည်းများအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဤအခြေအနေတွင် အထောက်အကူဖြစ်မည့်အရာ မရှိသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်၊ ဗီရိုနှင့် စားပွဲတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို တံခါးနားသို့ တွန်းရွှေ့လိုက်သည်။
"ဟျွတ်!"
၎င်းတို့က တော်တော်လေး လေးသည်။
ဂျောက်! ဂျောက်!
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နိုက်ဝေါ့ကာ ရှိနေသဖြင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းကာ သစ်သားဗီရိုကို တံခါးရှေ့သို့ ရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။
'ဝတ်စုံဖြူဝတ်တဲ့လူတွေ သတိထားမိအောင် အသံကတော့ အတော်လေး ထွက်သွားမှာပဲ။'
ထင်သည့်အတိုင်းပင် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် တုန်ခါနေသော ခြေသံများစွာ ကျွန်တော့်နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ကုတင်ကို တံခါးဆီသို့ တွန်းလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂမှန်သမျှကိုပါ စုပုံလိုက်သည်။
ဒိုင်း!
ခဏအကြာတွင် တံခါးက တုန်ခါသွားပြီး အပေါက်ကျဉ်းလေးတစ်ခု ပွင့်လာကာ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။
"သူ ဒီမှာရှိတယ်!" တံခါးနောက်မှ အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ဒိုင်း! ဒိုင်း!
"အင့်—!"
ကျွန်တော် တံခါးနားတွင် ရပ်ပြီး ပရိဘောဂများကို အားကုန်သုံးကာ တွန်းထားရင်း တံခါးပိတ်နေစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေမိသည်။
ဤအခြေအနေတွင် ပုန်းနေခြင်းက အလကားမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီ။
ပထမထပ်သို့ ဆင်းသည့် လှေကားများကို ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူများက ပိတ်ထားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ရှာရန် လူစုခွဲကာ လျှောက်လမ်းများသို့ ရောက်နေကြပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားဖို့ဆိုသည်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့သည်။
ထို့ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူခြင်းကသာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် ဒိုင်းခနဲ အသံတစ်ချက်!
တံခါးက ထပ်မံတုန်ခါသွားပြီး ဖိအားကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ ပွင့်လာသော အဟလေးထဲမှ နောက်ထပ် ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး တံခါးဘောင်ကို ကုတ်ခြစ်ကာ ကျွန်တော့်ဆီသို့ အသည်းအသန် လှမ်းနေသည်။
ကျွန်တော် သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခြေထောက်ကို အခိုင်အမာ စိုက်ထားလိုက်သည်။ ကြွက်သားများ နာကျင်နေသော်လည်း ပရိဘောဂများကို တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အားအင်များ သုံးကာ တံခါးဆီသို့ ပိုတိုး၍ တွန်းထားလိုက်သည်။
ညကင်းလှည့်သူ၏ အကူအညီဖြင့် ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူများကို အခန်းထဲသို့ မဝင်နိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။
"ဟူး...!!!"
ကျွန်တော် လုပ်ရမှာက ခံတောင့်ခံထားဖို့ပဲ။
အကူအညီ ရောက်လာတဲ့အထိ ခံထားရမယ်။
တံခါးကို ပိတ်ထားနိုင်တဲ့အတွက် ငါ တော်တော်လေး လုပ်နိုင်သားပဲလို့ တွေးနေတုန်းမှာပင်...
ဒိုင်း!
သစ်သားစများ ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ် လွင့်စင်လာသဖြင့် ကျွန်တော် တွန့်သွားသည်။ မော့ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးထဲသို့ ရှည်လျားပြီး ပြောင်လက်နေသော သံထည်တစ်ခု စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားသည်။
ထို့နောက်—
"....ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။"
တံခါးပေါ်တွင် အပေါက်အရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
တောက်!
ဘယ်သူက ဒီကောင်တွေကို ပုဆိန် ပေးလိုက်တာလဲ!?
မျက်လုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက် ထပ်ထုလိုက်ပြန်သည်။
တံခါးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားသည်။
ဒိုင်း! ဒိုင်း!
ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆဲရေးချင်သော်လည်း ဤသည်မှာ ထိုသို့လုပ်ရန် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိသည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး အသံဖိုင်တစ်ခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေလိုက်သည်။
ဒါက ကူညီနိုင်မလား?
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအသံကို ဖွင့်လိုက်ပါက ၎င်းတို့သာမက ကျွန်တော့်ကိုပါ ထိခိုက်နိုင်သည်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နိုင်ပြီး၊ အကယ်၍ 'ဂီတမှူး' (Conductor) သာ ရောက်လာရင်ကော?
ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်မလဲ...?
ဒိုင်း!
ကျွန်တော် တွန့်သွားပြီး တံခါးက အပေါက် ပိုကျယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ လက်တစ်ဖက်စာ ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအပေါက်မှ ဖြူဖျော့ဖျော့ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း လက်သည်းများက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်နေသည့်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြဲမြဲမြံမြံ ထိန်းထားလိုက်သည်။ နဖူးပေါ်တွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
'တောက်! စဉ်းစားစမ်း... စဉ်းစားစမ်း...!'
ကျွန်တော် ဆိုင် (Shop) ထဲက ပစ္စည်းများကို တစ်ဖန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အသုံးဝင်မည့်အရာကို အသည်းအသန် ရှာဖွေမိသည်။
ကျွန်တော့် အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သည့် ပစ္စည်းနှစ်ခု ရှိသည်။
၁။ "အရေးပေါ်" ဆေးလိပ် (The "Emergency" Joint) – သောက်လိုက်ပါက ၅ မိနစ်ကြာအောင် အစွမ်းကုန် ကံကောင်းစေမည်... ထို့နောက်တွင်တော့ ဆိုးရွားလှသော ကံဆိုးမှုများ ကြုံရမည်။ (SP - ၁၀၁၀)
၂။ နာကျင်မှု စုပ်ယူသည့် တက်တူး (The Painkiller Tattoo) – ဒဏ်ရာများကို ၅ မိနစ်ကြာ စုပ်ယူပေးထားမည့် တက်တူး... ထို့နောက်တွင်တော့ နာကျင်မှုအားလုံးကို ပြန်လည် ခံစားရမည်။ (SP - ၁၂၇၀)
နှစ်ခုလုံးက ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ သို့သော် ကျွန်တော် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေက... ဆိုးရွားလှတဲ့ ကံဆိုးမှုလား? နာကျင်မှုတွေ ပြန်ခံစားရမှာလား?
ဘယ်အရာက ပိုဆိုးမလဲ ကျွန်တော် မသိသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ တွေဝေနေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။
ဒိုင်း! ဒိုင်း!
ကျွန်တော် တွန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံက ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒိန်းဒိန်းမြည်နေသည်။ ၎င်းတို့က ပို၍ နီးကပ်လာပြီ။
စိုးရိမ်စိတ်များ ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်စစ်စီးသလို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
'မဖြစ်တော့ဘူး..'
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည့် အချိန်တွင်မှ ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
'နေဦး...'
အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲဝင်လာသည်။
ဒိုင်း!
သစ်သားစများ ပို၍ လွင့်စင်လာပြီး တံခါးအဟကြားမှ လက်နှစ်ဖက် ထွက်လာကာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လှမ်းဖမ်းသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ တံခါးက ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ မကြာခင် ၎င်းတို့ ဝင်လာတော့မည်။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ!'
ကျွန်တော် ဘာမှ ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ဗီဇအတိုင်းသာ ဆောင်ရွက်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို စာရိုက်လိုက်သည်။
တံခါးက ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါလာသည်။ ၎င်းတို့ တံခါးကို ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်လာရန် စက္ကန့်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။
"ရတော့မယ်!"
ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ လက်များ တုန်ယင်နေသော်လည်း စာကို ဆက်ရိုက်နေမိသည်။
'အာ၊ ရပြီ!'
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် ဖုန်းကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ နိုက်ဝေါ့ကာက ဖုန်းကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်သွားသလို ခံစားရသည်။
ဒိုင်း!
တံခါး ပွင့်ထွက်သွားသည်။
တံခါး ပွင့်ထွက်သွားသည့်နှင့်အမျှ ကျွန်တော် အနောက်သို့ လဲကျသွားပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူအချို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ကျွန်တော် အနောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်လိုက်ရကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသည်။
"ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး!" တစ်ယောက်က ပုဆိန်ကို မြှောက်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"...မင်း အများကြီး မြင်သွားပြီ။"
မြှောက်တက်လာသော ပုဆိန်သွား၏ အရောင်လက်မှုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့် အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။
ဒါ နောက်ဆုံးပဲ။
ပုဆိန်က ကျလာတော့မည့် အချိန်မှာပင်...
ဝီ....! ဝီ....!
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူများ လန့်သွားကြသည်။
"တောက်!"
"...ရဲတွေလား!?"
ကျွန်တော် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သူတို့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်! ကူညီကြပါ!!!! ဒုတိယထပ်မှာ! မြန်မြန် လာခဲ့ကြပါ!"
ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်က ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူတွေကို ထိတ်လန့်သွားစေပုံ ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်တော့်ကို ဘာမှပင် မလုပ်တော့ဘဲ ပရိဘောဂများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်းထဲမှ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။
"အားလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်တော့!"
၎င်းတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ အသက်ရှူသံများကတော့ မြန်နေဆဲပင်။
'သီသီလေးပဲ... တကယ်ကို သီသီလေးပဲ။'
ဥဩသံက ခဏအကြာတွင် ရပ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ညကင်းလှည့်သူ ပေါ်လာကာ ကျွန်တော့်ဖုန်းကို ပြန်ပေးသည်။
ကျွန်တော် ပြီးဆုံးသွားသည့် ဗီဒီယိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
'ငါ အသက်ဘေးက လွတ်ပြီ...'
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသည့်တိုင်အောင် ထိုအတွေးကို လက်မခံနိုင်သေးခင်မှာပင်...
ဝီ....! ဝီ....!
တကယ့် ရဲဥဩသံများက အဝေးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအခါမှသာ ကျွန်တော် စိတ်ကို တကယ် လျှော့ချလိုက်နိုင်ပြီး တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည့် ကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး လှည့်ထွက်သွားသည်။
"ဟင်း..."
ရယ်သံလေး တစ်ချက် ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်လာသည်။
"...ပျင်းစရာကြီး။"
ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတာကိုပဲ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။
မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချမိမှာ အသေအချာပါပဲ။