အခန်း (၄၄) - တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု [၆]

မျက်လုံးကြီး ပေါ်လာသည့် ထိုခဏ၌ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမျက်လုံး၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်အားလုံးကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။ ညိုသော်လည်း ရှိသင့်သည်ထက် ပို၍ ရင့်မှောင်နေသည်။ မှောင်လွန်းနေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သူငယ်အိမ်မှာ သဘာဝမဟုတ်ဘဲ ကျယ်လွန်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အလင်းရောင်အားလုံးကို ဝါးမြိုနေသယောင် ရှိသည်။ ဖန်သားပြင်အောက်မှ အက်ကြောင်းများကဲ့သို့ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌ သိမ်မွေ့သော လိုင်းများမှာ လှိုင်းထနေသည်။

ထိုမျက်လုံးမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း ရပ်နေမိရာမှ...

ဒိုင်း!

ဗီဇအရ တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။ ရှိသမျှ အင်အားကို သုံး၍ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်၏။

"အင့်!"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသူများ အားလုံး ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် လူအုပ်ကြားမှ အသံတိုးတိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်အပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

'တောက်!'

ဂျေမီမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောက်နေမိသည်။ ဗိုက်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိမ်ဆွဲထားသလို ခံစားနေရသော်လည်း ထိတ်လန့်စရာဂိမ်းများကို နာရီပေါင်းများစွာ ကစားခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံကြောင့်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်—ကျွန်တော်သည် အပြင်ဘက် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်နိုင်လောက်သည်အထိ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

"ပြေး..."

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် လူများကို အငိုက်မိသွားစေရန် ကျွန်တော် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် အခန်းထွက်ပေါက်ဆီသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဂျေမီက ကျွန်တော့်နောက်ကပ်လျက် ပါလာသည်။

"ကျူးကျော်သူတွေ!"

"သူတို့ကို မြန်မြန်ဖမ်း! အကုန်မြင်သွားပြီ! သူတို့ကို အလွတ်မပေးစေနဲ့!"

ထိုလူများက ကျွန်တော်တို့နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။ သို့သော် အစပိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ရရှိခဲ့သည့် အသာစီးကြောင့် အနည်းငယ် အလှမ်းကွာနေသေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုကွာဟချက်မှာ လျင်မြန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းလာနေသည်။

'ဘာလဲဟ!? သူတို့က အိုလံပစ် အားကစားသမားတွေလား ဘာလား...!?'

နောက်က လိုက်လာသည့် အရှိန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အခြေအနေမှန်ကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာတွင် ဂျေမီသည် သူ၏ ဆဲလ်ဖီတုတ်နှင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ဘေးမှ ကျော်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

...ပြဿနာက ကျွန်တော် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျိန်စာသင့်စမ်း!

'ငါ တကယ်ပဲ လေ့ကျင့်ခန်း စလုပ်သင့်နေပြီ!'

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးက နောင်တွင်လည်း ကြုံလာရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပို၍ သန်မာလာအောင် လုပ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အသက်ပျောက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထိုအရာထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ...

'သူတို့ အဖမ်းမခံနိုင်ဘူး! အဖမ်းခံရရင် သူတို့ ငါ့ကို တကယ် သတ်လိမ့်မယ်!'

ယခင်က မသေချာခဲ့လျှင်တောင် ယခုတော့ ကျွန်တော် သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ စောစောက ထူးဆန်းသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံရသူများမှာ... သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်က သွေးကွက်များက ယင်းအတွက် ခိုင်လုံသော သက်သေပင်။

"ဘာလို့ ဒီလမ်းက ဒီလောက် ရှည်နေရတာလဲ?"

ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သည့် ဥမင်လို လိုဏ်ခေါင်းလမ်းမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ရှည်လျားနေသလို ခံစားရသည်။ ယင်းမှာ ကျွန်တော့် စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများနှင့် ကျွန်တော့်ကြား အကွာအဝေး ကျဉ်းမြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မောဟိုက်ကာ ပူလောင်လာသည်။

'အား... တောက်!'

လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့် ပုခုံးကို လာထိသည်။ ကျွန်တော် သွားကို ကြိတ်ကာ အားတင်းပြီး ဆက်ပြေးလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ!"

နောက်ဆုံးတော့... လှေကား။ အပေါ်တက်မည့် လမ်း။

ဂျေမီသည် လှေကားအနီးတွင် အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ ကြမ်းပြင်လျှို့ဝှက်တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့။ တက်သာတက်!"

ဤအခြေအနေအတွက် ကျွန်တော် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ညဘက်ကင်းလှည့်သူ အပေါ်တွင် ရှိနေသေးသဖြင့် အကယ်၍ ကြမ်းပြင်တံခါးပေါ်တွင် ရုပ်တုရှိနေပါက ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး!"

"ကောင်းပြီ!"

ဂျေမီသည် သွားကို ကြိတ်ကာ လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး ပုခုံးဖြင့် ကြမ်းပြင်တံခါးကို တိုက်ဖွင့်လိုက်သည်။ ဂျောက်! ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားပြီး အေးမြသော လေအဝှေ့က ကျွန်တော့်ကို လာထိသည်။ ဂျေမီ့မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

"ရပြီ!"

"မြန်မြန်!"

နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများမှာ ကျွန်တော့်နောက် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်သည်။ သို့သော် နှစ်ထပ်မျှ တက်ပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော့် ဘယ်ဘက်ခြေကျင်းဝတ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"....!?"

ထိတ်လန့်တကြား နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူတစ်ဦးက ကျွန်တော့်ခြေကျင်းဝတ်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ ခေါင်းစွပ်မှာ အနည်းငယ် လျောကျသွားသဖြင့် ၎င်းအောက်ရှိ အရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မိပြီ!"

ခေါင်းစွပ်အောက်တွင် မျက်နှာတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။

လူနှင့်တောင် မတူတော့ဘဲ ဖျော့တော့ကာ ပါးချိုင့်နေသည့် မျက်နှာ။ သူ့နောက်တွင်လည်း ထပ်တူထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသောအခါ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ရှိသမျှ ခွန်အားဖြင့် ခြေထောက်ကို ရုန်းလိုက်သည်။

"ဟာ... သွားပြီ!"

ကျွန်တော့် အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ဂျေမီသည် လှည့်လာပြီး သူ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်တံတုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

ကင်မရာက ထိုလူ၏ လက်ကို ထိမှန်သွားသည်။ သူ၏ လက်မှာ တွန့်သွားသည်။

"လွှတ်... စမ်း!"

ဘုန်း! ဘုန်း!

ဂျေမီသည် ဓာတ်ပုံရိုက်တံတုတ်ဖြင့် တရစပ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက်—

ဂျောက်!

နောက်ဆုံးအချက်ဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်တံတုတ်မှာ ကျိုးသွားသည်။ ကင်မရာမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျွန်တော့် ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်မှာလည်း လျော့ရဲသွားသည်။

"မြန်မြန်!"

ဂျေမီ ကမ်းပေးသော လက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အနီးနားတွင် ကျနေသော ကင်မရာကို ကောက်ယူကာ နှစ်ယောက်သား အပြေးနှင်ကြသည်။ လည်ပင်းနောက်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျနေသည်။

'သီသီလေးပဲ!'

စောစောကဆိုလျှင် ငါတော့ သေပြီဟုတောင် ထင်မိသည်။

ဂျေမီသာ မရှိရင်...

ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးချင်တော့ပေ။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများ လိုက်လာတုန်းပင် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှေ့သို့သာ အားကုန်ပြေးရသည်။ ဂျေမီက ကျွန်တော့်ရှေ့မှ ပြေးနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့နေသည်။

"ဟူး... ပထမ... ထပ်... ခန်းမ။ ထွက်ပေါက်။ ဟိုမှာ။"

သူသည်လည်း မောဟိုက်နေသဖြင့် စကားကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပြောနေရသည်။ သို့သော် သူဆိုလိုသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြပွဲခန်းမကို ကျော်ပြီး ပြတိုက်ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ သို့သော် ပြပွဲခန်းမကို ကျော်ပြီး ပင်မခန်းမထဲသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ပိတ်ထားသော တံခါးကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဘယ်တုန်းက ပိတ်သွားတာလဲ?

"တောက်!"

ဒိုင်း! ဒိုင်း!

ဂျေမီက ပုခုံးဖြင့် တိုက်ဖွင့်သော်လည်း မလှုပ်မယှက်။

ဖိနပ်ထဲသို့ ရေအေးများ ဝင်လာသကဲ့သို့ ကြောက်စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

အထူးသဖြင့်...

ဒုန်း! ဒုန်း!

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကို ရောက်နေပြီ။

ဂျေမီက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲခါသော်လည်း အချည်းနှီးသာ။ တံခါးမှာ မြဲမြံစွာ ပိတ်နေသည်။

"မရဘူး...! သော့ခတ်ထားတယ်! ငါ မဖွင့်နိုင်..."

ကျွန်တော်လည်း ဝိုင်းကူသော်လည်း အပိုသာ ဖြစ်နေသည်။ အချိန်သာ အနည်းငယ် ပိုရခဲ့လျှင်။

'မဖြစ်ဘူး၊ ‌သေစမ်း! ဒုတိယအဆင့် မစ်ရှင်က ခက်မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်သင့်ဘူးလေ!'

ဒါကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါဦးမလား?

အချိန်ကြာလာလေလေ ဤအခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သလို ခံစားလာရလေလေဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီ ရောက်လာနိုင်သည့် စစ်ကူများကို စဉ်းစားရင်း ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သည်မှာ အချိန်ဆွဲ ခုခံရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အဝေးက လှေကားကို မြင်လိုက်သဖြင့် ထိုဘက်သို့ ပြေးသွားသည်။

လှေကားထစ်များမှာ ကျွန်တော်တို့ ခြေသံအောက်တွင် မြည်ဟည်းနေပြီး ဂျေမီက နောက်ကပ်လျက် ပါလာသည်။

"ဟိုမှာ!"

"သူတို့ ဒုတိယထပ်ကို သွားနေကြပြီ။"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်လူများ နောက်က လိုက်လာသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လှေကားပေါ်သို့ ဆက်တက်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားသည်။

ရှေ့တွင် ဘာရှိမှန်း မမြင်ရသလို ဂျေမီ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်ကိုလည်း မမြင်ရတော့ပေ။

နေပါဦး၊ ဂျေမီ ကော...?

နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မှောင်မိုက်မှုသာ ရှိတော့သည်။ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာနေသယောင် ရှိသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး နံရံကို စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

'ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? သူ ငါ့ဘေးတင် ရှိနေတာ သေချာပါတယ်။ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?'

ဆဲရေးလိုက်ချင်သော်လည်း ခြေသံများ နီးကပ်လာသဖြင့် မတတ်နိုင်ပေ။ တွေဝေမနေဘဲ Spectral glasses (ဝိညာဉ်အာရုံခံမျက်မှန်) ကို မျက်နှာတွင် တပ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အပြာရင့်ရောင် ပြောင်းသွားသည်။

အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တံခါးများစွာ ရှိသည့် လမ်းသွယ် သုံးခုအဖြစ် ခွဲထွက်သွားသည်။

လမ်းမကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တံခါးများမှာ မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး လမ်းသွယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။ အချိန်ဆွဲနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အတွင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားမိသည်။

"အာ..."

သူမ ရှိနေသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေး။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ တံခါးတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမကို မြင်လိုက်သည့် ခဏ၌ အသက်ပင် မရှူမိတော့ပေ။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျွန်တော့် ကိုယ်ခန္ဓာက အလိုလို လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည်လည်း ကျွန်တော်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တူလိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျွန်တော့်ဘက်တော်သား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

...သို့မဟုတ် ယင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း။

ကျွန်တော် လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။

ဂျောက်!

တံခါးပွင့်သွားပြီး အခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤနေရာနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်ဘဲ ရိုးလွန်းနေသည့် အခန်း။ မည်သည့် အိမ်တွင်မဆို တွေ့နိုင်သည့် အိပ်ခန်းလေး တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသည်။ အခန်းအလယ်တွင် ခုတင်တစ်ခု ရှိပြီး ဘေးတွင် ဘီရို၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်နေဆဲဖြစ်သကဲ့သို့ သပ်ရပ်စွာ ရှိနေသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်ကလေးများကို လွှဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ အသက်ကို အသာအယာ ရှူလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ လက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မြင်လိုက်ရသည်။

စောစောက ကင်မရာ။

ယင်းမှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ထားပြီး ဘေးဘက်တွင် အနီရောင် မီးကလေး လင်းနေသည်။

'ဪ...'

ငါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတုန်းပဲ။