အခန်း (၄၃) - တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု [၅]

အပေါ်က မြေအောက်ခန်းတံခါး ဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားသည့်အခိုက်တွင် မှောင်အတိက ကျွန်တော့်ကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အတိုင်း ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ ခဏမျှတော့ ဘာမှမရှိသည့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဒါပေမဲ့...

အရာအားလုံး အပြာရောင် ပြောင်းသွားသည်။

ဝိညာဉ်မြင်မျက်မှန် (Spectral Glasses) လေးက တဖျတ်ဖျတ်နှင့် အသက်ဝင်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လက်တစ်ကမ်းအကွာ၌ ကျောက်နံရံများက ဝန်းရံထားသည်။ လေထုက ထုထည်ကြီးမားကာ လေးလံနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း မွန်းကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။

ကျွန်တော် မြင်နေရသေးသည်။

ဒါက သတင်းကောင်းပင်။

သတင်းဆိုးကတော့...

အပူချိန်က ပိုပြီးတော့ ကျဆင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ထံမှ ထွက်လာသည့် အသက်ရှူငွေ့များက ရှေ့တွင် လိပ်တက်နေပြီး ထွက်သက်တိုင်းက မျက်မှန်မှန်ဘီလူးကို အငွေ့ရိုက်စေသည်။ ဤနေရာ၌ အအေးဒဏ်က ပို၍စိမ့်ဝင်နေပြီး ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေရပြီဖြစ်သည်။

'ဘာ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးနေရတာလဲ'

"ဘယ်... ဘယ်နေရာကြီးလဲဟ"

ဂျေမီ၏ အသံက အနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် လက်ရှိတွင် ပိတ်ထားသည့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တပ်ထားသော ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်တံကို ရှေ့တွင်ကိုင်ကာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျွန်တော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို အမှန်တကယ် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အအေးဒဏ်က လျော့ပါးသွားပြီး အသက်ရှူရသည်မှာ ပြန်လည်အဆင်ပြေလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"...ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး" ကျွန်တော့်အသံက တိုးတိုးလေး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့က လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဘယ်ကို ဦးတည်နေမှန်း မသိပါ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာကတော့ ဒီနေရာက ကျွန်တော့်ကို ကြက်သီးထစေသည်။

"ဒီနေရာကြီးက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်း တို့... မင်းတို့ ဒါကို မြင်လား"

ဂျေမီက ဓာတ်ပုံရိုက်တံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုးပြလိုက်သည်။

ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေသည့် အခြေအနေက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ ထုတ်လွှင့်သူ ပီသသည့် စိတ်ဓာတ်ကတော့ အပြည့်အဝ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"...ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ဖူးတာလဲ။ မင်းတို့အားလုံး... ဟိုရုပ်တုကို သတိထားမိလား။ အဲဒါက အတုကြီး။ ဒါပေမဲ့ အရင်က အဲဒီလိုမဟုတ်တာတော့ ကျွန်တော် သေချာတယ်။ ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ခုခုတော့... မရိုးသားဘူး။ ပြီးတော့... ပြီးတော့..."

တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ခေါင်းက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ကျွန်တော်လည်း ထိုနည်းတူပင် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဂျောက်... ဂျောက်...

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

...အပေါ်ဘက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သိမ်မွေ့သော တုန်ခါသံ။

ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားစဉ် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားသည်။

ထို့နောက်—

'ပြေး!'

ဂျေမီက အရင်ဆုံး စပြေးပြီး ထူးဆန်းသော လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားရာ ကျွန်တော်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ခဲ့သည်။

အပေါ်ကလူတွေက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလှိုဏ်ခေါင်းကို သူတို့ပဲ ဖန်တီးထားတာ သေချာသည်။ သူတို့က ဒီနေရာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာရောက်စူးစမ်းနေသည့် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုတော့ မဟုတ်နိုင်ပါ။

...စောစောက ကြားလိုက်ရသည့် အော်ဟစ်သံများ။

ထိုအသံများထဲတွင် ပါဝင်နေသည့် အစွန်းကုန် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။

'သူတို့က ဟိုမိန်းကလေးငယ်လေးနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား'

ကျွန်တော် မသိပါ။ သို့သော် အဖြေကို သိနိုင်ရန် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေဝံ့ပါ။ ယခုလောလောဆယ် တစ်ခုတည်းသော ပန်းတိုင်မှာ လှိုဏ်ခေါင်းအဆုံးကို ရောက်အောင်သွားပြီး ထွက်ပေါက်ရှာရန်သာ ဖြစ်သည်။

လှိုဏ်ခေါင်းအတွင်း ကျွန်တော်တို့၏ ခြေသံများက ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဂျေမီ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးအလင်းက ရှေ့တွင် ကခုန်နေသည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

နောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ပြန်ကြားလာရသဖြင့် ကျွန်တော် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ မည်သည့်အသံမှ မထွက်စေရန် သတိထားရမည်။

ဂျေမီလည်း ထိုအချက်ကို နားလည်သဖြင့် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ခုတည်းကိုပင် တွေးမိကာ ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ကြသည်။

ကျွန်တော် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုသာ ရှိသည်။

'သွားကြစို့'

ဂျေမီက အရင်ဆုံး စတင်လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်တော်ကလည်း အနားကနေ ကပ်လိုက်သွားသည်။

ကျွန်တော်တို့ ပြေးနေစဉ် မည်သည့်အသံမှ မထွက်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးသွားရင်း တစ်ခုခုက ကျွန်တော်တို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"....!?"

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု။

ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဂျေမီလည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်ကာ သူ၏ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားသည်။ သို့သော် နောက်ဘက်မှ ခြေသံများက ပို၍ နီးကပ်လာသောကြောင့် ဆက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။

ဒုတ်... ဒုတ်...

ကျွန်တော်တို့ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လိမ္မော်ရောင်အလင်းက ပို၍နီးကပ်လာပြီး ရှေ့တွင် တောက်လောင်နေသည့် မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပို၍တိုးလာသည်။ ထို့နောက် အလင်းရောင်ကြားမှ အခန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

'ရပ်လိုက်...'

အခန်းနှင့် နီးကပ်လာချိန်တွင် ကျွန်တော် အရှိန်သတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးနှင့် တံတွေးကို မြိုချလိုက်မိသည်။

ဂျေမီလည်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေကာ ကျွန်တော့်နည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဘက်မှ ခြေသံများက ပို၍နီးကပ်လာကာ ဖိအားပေးနေသဖြင့် ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။

ကျွန်တော် ရှေ့သို့တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဂျေမီက လက်ကာပြကာ ကျွန်တော့်ကို တားလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်တံကို ရှေ့သို့ ထိုးပြလိုက်သည်။

ဂျေမီ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ဘာကိုပြချင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ကင်မရာက ရှေ့သို့ လှည့်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည့် ခပ်ကျယ်ကျယ် အခန်းတစ်ခုကို ပြသနေသည်။ မှိန်ဖျော့သော မီးတောက်များက နံရံပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နွေးထွေးသော လိမ္မော်ရောင် အလင်းကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အခန်းအလယ်တွင် အသုဘခေါင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို ပတ်ပတ်လည်တွင် ပုံစံတစ်ခုအတိုင်း စီထားသည့် ကုလားထိုင်များက ဝန်းရံထားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ရေးဆွဲထားသည့် အနီရောင် သင်္ကေတတစ်ခုက တစ်ခုခုကို ယဇ်ပူဇော်သည့် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသကဲ့သို့ ထိုအရာအားလုံးကို ဝိုင်းပတ်ထားသည်။

ဘေးနံရံများအနီးတွင်လည်း ကုလားထိုင်အချို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး စားပွဲအချို့နှင့် ဘေးသို့ ကပ်ထားသည့် ဗီဒိုကြီးတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော် အေးစိမ့်စွာ အသက်ရှူလိုက်မိပြီး မွန်းကျပ်သော လေထုက အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"...ဘယ်သူမှ မရှိဘူး" ဂျေမီက Selfie တံကို ပြန်ရုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံက တုန်ရီနေသည်။ "ထွက်ပေါက်လည်း မတွေ့ဘူး"

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

နောက်ဘက်မှ လေးလံသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ခေါင်းက မော့တက်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားသည်။

'သွားရအောင်!'

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုကာ လူအများအပြား ဆံ့နိုင်လောက်သည့် ဗီဒိုကြီးထဲသို့ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကျွန်တော်တို့ အထဲသို့ ကိုယ်ကို လျှိုဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဟူး... ဟူး..."

ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ကျွန်တော်တို့၏ အသက်ရှူသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တံခါးကြားမှ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းလေးမှတစ်ဆင့်သာ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ရရှိတော့သည်။

ထိုအက်ကြောင်းလေးမှတစ်ဆင့် ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသည့် လူတစ်စု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

"....!"

သူတို့နောက်တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အလောင်းများကို ဆွဲခေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျေမီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

ကျွန်တော့်မှာလည်း ရင်ထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်သွားရသည်။

"နောက်ထပ်လူတွေ တွေ့သေးလား"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသူများသည် အသုဘခေါင်းအနီးတွင် စုရုံးကာ လူနှစ်ယောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်စဉ် အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ အက်ရှရှအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျွန်တော် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်လာသည်။

သူတို့ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား... ဒါမှမဟုတ်...

ကျွန်တော် မပြောတတ်ပါ။

"မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အခမ်းအနားကို ဆက်လုပ်သင့်တယ်။ အားလုံးပြီးစီးဖို့ ငါးရက်ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီနေ့အတွက် ငါ အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတာ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

နောက်ထပ် ငါးရက်?

ဒါက တာ၀န် ပြီးဆုံးမည့် အချိန်နှင့် အတိအကျတူနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။

"ကောင်းပြီ၊ စကြရအောင်။ တကယ်လို့ ကျူးကျော်သူတွေ ရောက်လာရင်လည်း ငါတို့ သူတို့ကို ချက်ချင်း ရှင်းပစ်မယ်"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ထားသူများသည် အသုဘခေါင်းဆီသို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တိုးသွားကြသည်။ သူတို့က အဖုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ မလိုက်ကြပြီး ၎င်းပွင့်သွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သော လေထုက တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်း ရှိနေသည်။

'ဒါက...!'

အသုဘခေါင်းထဲရှိ ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် ကျွန်တော် ပါးစပ်ကို လက်နှင့် အတင်းပိတ်ထားလိုက်မိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာပြီး ဂျေမီ၏ အသက်ရှူသံများ ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်၍ အလွန်လျင်မြန်စွာ စာရိုက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အကူအညီ လှမ်းတောင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

...ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ဘူးထင်သည်။ စာသားပို့ဆောင်မှုကတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ မြင်နေရတာကို မြင်နေရသည်။ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရဲကိုဖြစ်ဖြစ်၊ ကူညီနိုင်မည့်သူကိုဖြစ်ဖြစ် အကြောင်းကြားလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

ကျွန်တော် အက်ကြောင်းလေးဆီသို့ ပို၍တိုးကပ်ကာ အဝေးက ရုပ်အလောင်းကို သေချာကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကြည့်နေရင်းနှင့် ကျွန်တော့်၏ မျက်နှာထားက ပျက်ယွင်းသွားရသည်။

ဒါက...

'ဒါဟာ ပန်းချီကားထဲက မိန်းကလေးငယ်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းပဲ၊ ဘာမှ မမှားနိုင်ဘူး'

သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသည့် အမှတ်အသားများကိုပင် မြင်နေရသည်။

သူမ သေဆုံးသွားသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူမ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားပုံရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်။

အသက်ကို အောင့်ထားရင်း အက်ကြောင်းလေးဆီသို့ ပို၍ တိုးကပ်လိုက်သည်။

အလောင်းကို ပို၍သေချာမြင်ချင်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည့်အချိန်မှာပဲ...

"....!?"

မျက်လုံးတစ်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။