အခန်း (၄၂) - တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု [၄]

“အင်း... ဒီမှာ တကယ်ကြီး မရှိချင်တော့ဘူး။”

တံခါးဝကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ဆာလောင်မှုကြောင့် အသိစိတ်လွတ်မတတ် တဂုတ်ဂုတ်နဲ့ မြည်လာပါတယ်။

ကျွန်တော် ‘ဝိညာဉ်မြင်မျက်မှန်’ (Spectral Glasses) ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ သူမက ကျွန်တော့်မြင်ကွင်းထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြန်တပ်လိုက်တယ်။

သူမ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ။

‘တကယ်ပဲ အိမ်သာမရှိတာလား။’

ရင်ထဲကနေ ပျို့တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အစကတည်းက ဒီမျက်မှန်ကို တပ်ထားဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တပ်ထားရတဲ့ အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ အခြားကိစ္စတစ်ခုကြောင့်ပါ။

“ဟူး...”

ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ အငွေ့တွေ ထွက်လာပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးက အေးစက်ကာ မှောင်မိုက်ငြိမ်သက်တဲ့ အပြာရောင်အောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားတဲ့အခါ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားပါတယ်။

ဟုတ်တယ်... အပြာရောင်။

ဒီမြင်ကွင်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားပါတယ်။

ဒီအမြင်အာရုံစစ်ထုတ်မှု (Filter) အောက်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ပိုမိုစူးရှလာတယ်။ အရိပ်တွေ လွင့်စင်သွားတယ်။ ပြတိုက်ရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေဟာ အမှောင်ထဲက အရိုးစုတွေလိုပဲ ပေါ်လွင်လာပါတယ်။ ဒါကတော့ ကျွန်တော် မျက်မှန်တပ်ရတဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းပါပဲ။

အမှောင်ထဲမှာ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်လို့ပါ။

‘ဒါကို စောစောကတည်းက သိခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။’

မဟုတ်သေးဘူး... ဒီစွမ်းဆောင်ရည်ကို အခုမှ သိလိုက်ရတာကပဲ ပိုကောင်းကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအပြာရောင်မြင်ကွင်းကနေ မြင်နေရတဲ့အရာတွေဟာ... ကျွန်တော် ပေါ့ပေါ့ဆဆ စိုက်ကြည့်ရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ တစ်ခုခုက သတိပေးနေသလိုပါပဲ။

“....?”

မိန်းကလေးက တံခါးဝကနေ ပိုပြီးထွက်လာပြီး သူမနောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြနေပါတယ်။

သူမဆီကို ကျွန်တော့်ကို လာစေချင်နေပုံရပါတယ်။

‘မဖြစ်နိုင်တာ...’

ဒါက ကျွန်တော် အလုပ်ချင်ဆုံး နောက်ဆုံးအရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် သူမမှာ ရန်မူလိုစိတ် မရှိဘူးလို့ ခံစားမိပါတယ်။ ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တုန်းက သူမရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေပါတယ်။

အဲဒီတုန်းကတော့ သူမဆီက မုန်းတီးငြိုးတေးမှုကို အထင်အရှား ခံစားခဲ့ရတာပါ။

ဘာကများ ပြောင်းလဲသွားစေတာလဲ။

‘ဒါက တစ်ခုခု လှည့်စားနေတာလား။ ကျွန်တော့်ကို အယုံသွင်းပြီးမှ ရုတ်တရက် ရန်မူမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။’

အဲဒီလိုဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကြောက်နေမိပါတယ်။

အကယ်၍သာ အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်တော့ သွားပြီပဲ။

ဒါပေမဲ့လည်း...

ကျွန်တော် ရှေ့ကိုဆက်တိုးပြီး သူမနောက်ကို လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူမှ ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးတာကို ထည့်တွက်ရင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။

သူမက စွန့်စားရမှုတစ်ခု ဖြစ်သလိုပဲ၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ဒီရှာဖွေမှုတာ၀န်ကို အောင်မြင်ဖို့အတွက် သဲလွန်စတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

“ဟူး။”

အအေးဓာတ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်လာတာကြောင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ အငွေ့တွေ ထပ်ထွက်လာပြန်ပါတယ်။

အေးစက်မှုက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်လာတာနဲ့အမျှ ပါးစပ်ကနေ အငွေ့တွေ ပိုထွက်လာတယ်။ တံခါးဝကို ချဉ်းကပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းအောက်က ကြမ်းပြင်က အနည်းငယ် မြည်ဟည်းသွားပါတယ်။ ခဏအကြိုက လေထဲမှာ ဝေ့ဝဲနေတဲ့ မှိုနံ့တွေက အအေးဓာတ်နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဲဒီအစား မီးလောင်နံ့တစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာပါတယ်။

“နေဦး၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။”

ဂျေမီ (Jamie) လား။

ကျွန်တော် နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

“.... လေ့လာကြည့်မလို့။”

သူက အဲဒီမိန်းကလေးကို မမြင်ရတာကြောင့်ရယ်၊ ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာက ပိုသင့်တော်တာကြောင့်ရယ်ကြောင့် အဲဒီလိုပဲ ပြောနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

“လေ့လာကြည့်မလို့? အဲဒီမျက်မှန်ကြီးနဲ့လား...?”

“ငါ့မျက်မှန်က ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“မင်းကတော့လေ...”

နောက်ထပ် ခန်းမဆောင်တစ်ခုက ကျယ်ဝန်းပြီး ပြိုပျက်နေတဲ့ အခန်းကြီးတစ်ခုဆီကို ပွင့်သွားပါတယ်။ အခန်းအလယ်မှာတော့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ပန်းချီကားချပ်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ ရုပ်ထုတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီရုပ်ထုက မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်နားမှာ စုစည်းထားတဲ့၊ ခေါင်းမြှီးခြုံထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ပုံစံပါ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်က အုတ်ကြွပ်ပြားတွေက ပိုပြီး ပျက်စီးအက်ကြောင်းထင်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်လွန်းတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း ကွဲအက်နေကာ ဖန်ကွဲစတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေပါတယ်။

ရုပ်ထုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ အဲဒီမိန်းကလေးငယ်လေးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပုန်းလျှိုးရင်း စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။

“ဒါက စိန့်မေရီ (Saint Mary) ရဲ့ ရုပ်ထုပဲ။”

ဂျေမီက ဒီအခိုက်အတန့်ကို ရိုက်ကူးဖို့ သူ့ရဲ့ ဆဲလ်ဖီတုတ်ကို ချိန်ရင်း ထပ်ပြောပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ထုတ်လွှင့်မှု စာသားပို့ဆောင်မှုထဲမှာ စာတွေက ကျွန်တော် ဖတ်နိုင်တာထက် ပိုမြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ တက်နေပါတယ်။

‘ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။’

ကျွန်တော် ရုပ်ထုဆီကို ပြန်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။

“သူမက ပထမဆုံး နိုးထလာသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီကျွန်းကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဓိက ဗိသုကာပညာရှင်လည်း ဟုတ်တယ်၊” ဂျေမီက လေသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောရင်း သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်လေးနက်လာပါတယ်။ “သူမသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီကျွန်းက ကောင်းကင်မှာ ဝဲပျံနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့လည်း အောက်ခြေမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရာတွေရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်နေမှာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတောင် မြူနှင်းတွေကို တားဆီးဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး။”

ဂျေမီရဲ့စကားကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော် အစက စိတ်ကူးထားသလို မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော် လေ့လာထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်တစ်ခုက ဒီလို လေထဲမှာ ဝဲပျံနေတဲ့ ကျွန်းတွေ မရှိခဲ့ပါဘူး။ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက်မှသာ ဒီကျွန်းတွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပါ။

ဒါတွေက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ နိယာမတွေကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အောက်ခြေမှာ စောင့်ကြိုနေတဲ့ အရာတွေဆီကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် မြေပြင်ကနေ ခွဲထုတ်ပြီး ကောင်းကင်ယံဆီကို လူတုနည်းနဲ့ မြှင့်တင်ခဲ့ကြတာပါ။

...သူတို့က အဲဒါကို မြူနှင်း (The Mist) လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။

ကျွန်တော် ရောက်နေတဲ့ကျွန်းက အဒိုရာ (Adora) ဆိုတဲ့ အဓိက ကုန်းမြေမကြီးကို ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေတဲ့ ကျွန်းများစွာထဲက တစ်ခုပါ။ အဲဒီကုန်းမြေမကြီးဟာ ဗျူရို ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းနဲ့ ဗက်စပါရင်း သမဂ္ဂ (Vesperine Union) ရဲ့ နှလုံးသည်းပွတ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

“ဒါ မင်းကြည့်ချင်နေတဲ့ အရာလား။”

ဂျေမီရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။

“မဟုတ်ဘူး။”

ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံကို မိန်းကလေးငယ်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပါတယ်။ သူမက ရုပ်ထုနောက်မှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရုပ်ထုက တစ်ခုခုကို အရိပ်အယောင်ပြနေသလိုမျိုး ကြည့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် ရုပ်ထုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဘာမှ ထူးခြားချက် မရှိသလိုပါပဲ။ ရုပ်ထု မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မထင်မရှား အက်ကြောင်းလေးတွေက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပင့်ကူအိမ်လို ဖြာထွက်နေပါတယ်။ ဒါက ကျောက်တုံးနဲ့ ထုလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ပဲ့နေပါတယ်။

‘သူမက ဘာလို့ ဒီရုပ်ထုကို စစ်ဆေးခိုင်းနေတာလဲ။’

ကျွန်တော် ခဏတော့ တွန့်ဆုတ်နေမိပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ရုပ်ထုဆီကို တိုးသွားလိုက်ပါတယ်။

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ အဲဒါကို မကိုင်နဲ့။”

ဂျေမီရဲ့ စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး ရုပ်ထုနားကို ပိုနီးအောင် ကပ်သွားလိုက်ပါတယ်။ ဒါကို ကိုင်တာ၊ မကိုင်တာက ဘာများ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။ ရုပ်ထုရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာမှ အစက သတိမထားမိတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ အချက်အချို့ကို သတိပြုမိပြီး အက်ကြောင်းအချို့ကို အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။

‘ဒါက ဘယ်လိုမျိုး...’

ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်ကာ ရုပ်ထုကို ထိလိုက်ပါတယ်။

ထိတွေ့မှုက အေးစက်နေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ...

“အာ...?”

ဒါက ကျောက်သားနဲ့လည်း မတူဘူး။

“ဘာ—”

“ဟားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး!”

အဲဒီအသိဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ ခပ်အုပ်အုပ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာပါတယ်။ အသံက ဒုတိယထပ်ကနေ လာတာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာသွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ခဏလေးပါပဲ။

‘ခြောက်လှန့်တဲ့ နည်းလမ်းလား။ အချိန်တန်ပြီပေါ့လေ။’

ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးကတော့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဂျေမီက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ဘက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူက မျက်နှာဖြူလျော်လျော်နဲ့ သူ့ဖုန်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့ရပါတယ်။

သူ စာတွေကို တော်တော်မြန်မြန် ရိုက်နေပုံရပါတယ်။

သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ သရုပ်ဆောင်နေတာလား။

“နေဦး၊ ခဏလေး။”

သူ ပြုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အပြုံးက မပီပြင်ပါဘူး။

အဲဒီနောက်—

ဒုန်း။ ဒုန်း။ ဒုန်း။

လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေ။ အများကြီးပဲ။

ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ထပ်မှာ။

ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားပါတယ်။ ဂျေမီလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုဖြူလျော်သွားကာ သူ့ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်ပြီး လက်ချောင်းတွေကို အရင်ကထက် ပိုမြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ ရွေ့လျားနေပါတယ်။

သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့—

တူ... တူ...

ပြန်ထူးသံ မရှိပါဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့အကြည့်က ကျွန်တော့်အကြည့်နဲ့ ဆုံသွားပါတယ်။ သူ တကယ်ကို တုန်လှုပ်နေပုံရပါတယ်။

“ဟို...”

ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်မှာပဲ—

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ခြေသံတွေက ဝေးရာကို ထွက်သွားပြီး ပထမခန်းမဆောင်က လှေကားတွေပေါ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ဆီကို အမြန်နှုန်းနဲ့ ဦးတည်လာနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။

“ဘုရားရေ...”

ဂျေမီရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက အခုတော့ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပါပြီ။

“...ငါတို့ သွားရမယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။”

သူ့အသံက တုန်ရီနေပြီး ချွေးတွေက သူ့ပါးပြင်ပေါ်မှာ စီးကျလာပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး နောက်ကို ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေတယ်။

“အဲဒီဘက်ကို သွားရင် သူတို့ဆီ တည့်တည့်တိုးသွားသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်၊” လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ပြန်ရုန်းလိုက်ပါတယ်။

“...မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ပြေးရင်—”

“အလကားပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်လေ!”

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ခြေသံတွေက ပိုနီးလာတာနဲ့အမျှ ဂျေမီရဲ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပိုတိုးလာပါတယ်။ သူတို့ အခု ပထမထပ်ကို ရောက်နေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီကို လာနေပြီ။

ကျွန်တော် လွတ်လမ်းတစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှာဖွေလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။

ဘာမှ...

ဒါပေမဲ့—

‘နေဦး၊ ရုပ်ထုပဲ!’

ကျွန်တော် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အချိန်မဆွဲဘဲ ရုပ်ထုဆီကို တိုးသွားလိုက်ပါတယ်။

“ဟေး၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ!?” ဂျေမီက ကျွန်တော့်ကို နောက်ကို ပြန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားရင်း တိုးတိုးလေး အော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး ရုပ်ထုကို အမြန်ကြည့်ကာ လက်နဲ့ ခေါက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

တောက် တောက်!

“မင်း ဘာ—”

ကျွန်တော် ခေါက်လိုက်တဲ့အခါ ဂျေမီ ရပ်သွားပါတယ်။

သူလည်း ခံစားမိသွားပုံရတယ်။

ရုပ်ထုက... အတွင်းထဲမှာ ဟာနေတယ်။

“ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး?”

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ခြေသံတွေက အပြင်ဘက်နားတင် ရောက်နေပါပြီ။

အများကြီးပဲ။ မြန်လည်း မြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီကို တည့်တည့် ဦးတည်နေတာ။

ကျွန်တော် တစ်စက္ကန့်မှ မဖြုန်းတော့ဘဲ ရုပ်ထုကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တွန်းလိုက်ပါတယ်။ ရုပ်ထုက ရွေ့သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကြမ်းပြင်အောက် လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

“....အို ဘုရားရေ!”

ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဂျေမီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ကင်မရာကို အဲဒီဘက်ကို ချိန်လိုက်ပါတယ်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စာသားပို့ဆောင်မှုကတော့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရှိန်နဲ့ တက်နေပါတယ်။

ကျွန်တော် အသေးစိတ်ကြည့်မနေတော့ဘဲ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အမှောင်ထုဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လှေကားထစ်တွေကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

“ဝင်သွား။”

“ထဲကိုလား? ဒါပေမဲ့—”

ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!

ခြေသံတွေက အရင်ကထက် ပိုနီးကပ်လာတာကြောင့် ဂျေမီရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပါတယ်။ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ လျှို့ဝှက်တံခါးထဲကို ငုပ်ဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားလိုက်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော် ‘ညလှည့်ကင်းသမား’ ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ကျွန်တော် ဝင်သွားတာနဲ့ ရုပ်ထုကို မူလနေရာအတိုင်း ပြန်ရွှေ့ထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်—

ဂျောက်!

ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်တံခါးကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါ အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုသွားပါတော့တယ်။