အခန်း (၄၀) - တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု [၂]
—ဟားဟားဟားဟားဟား!!!
—ဒီလူ အန်ချင်နေပြီပဲ! ဟဲဟဲ!
—သူ ကြောက်နေပြီဟေ့ lol
—မင်း ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်က ဘယ်လိုကြီးလဲကွာ?
ဆတ်သ် ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ စာသားပို့ဆောင်မှုတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။ မပေါက်ကွဲဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ? သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက လုံးဝကို အံချော်နေတာကိုး။
သူ စကားမပြောခင်လေးတင် လူတိုင်း ခဏတာ တင်းမာသွားကြသေးတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားတွေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲ့ဒီအတွေးတွေ အကုန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
"ခင်ဗျား... အန်ချင်လို့ ဟုတ်လား?"
"... အဲ့ဒီသဘောမျိုးပါပဲ။"
ဂျေမီ က ဆတ်သ် ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက... ကိစ္စတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်သွားနိုင်တယ်။
တကယ်တော့ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး သူ့ကို တကယ့်ကို အသေအလဲ ခြောက်လှန့်ပစ်လိုက်ရင် ကြည့်ကောင်းမယ့် ဗီဒီယိုအပိုင်းအစတွေ အများကြီး ရနိုင်တယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ ပုံမှန် ထုတ်လွှင့်မှု လုပ်နေကျ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နယ်ပယ် ကို လူစိတ်ဝင်စားမှု ဆက်ရှိနေစေဖို့အတွက် ဒါက လိုအပ်နေတာပါ။
● Live (တိုက်ရိုက်လွှင့်နေသည်)
ကြည့်ရှုသူဦးရေ - ၅၉၇ ယောက်
ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ကို ကြည့်ပြီး သူ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိတယ်။
... ဒါက သူ မူလက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နည်းနေသေးတယ်။
'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ ဒါကို လုပ်မှဖြစ်မယ်။'
ဒါက သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ထက် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတာ ဖြစ်တယ်။ နေရာဒေသရဲ့ အခြေအနေကြောင့်လည်း ပါပေမဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေက သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အကြောင်းအရာတွေကို စတင် ငြီးငွေ့လာပြီဆိုတာ သူ မြင်နေရတယ်။
သူ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား လုပ်ပြဖို့ လိုနေပြီဖြစ်ပြီး ဆတ်သ် ကတော့ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်ပဲ။
".... အိမ်သာ မရှိဘူးလား?"
"ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ မရှိဘူးဗျ။"
ဂျေမီ က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း တိုက်ရိုက်လွှင့်နေသည့်ဘက်ကို ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက် အနည်းငယ် တက်လာပြီ။
'အစောပိုင်းက ပြက်လုံးလေးကြောင့် ကြည့်ရှုသူ နည်းနည်းတက်လာတာ ဖြစ်မယ်။'
ကြည့်ရှုသူဦးရေက အခုဆို ၆၃၃ ယောက် ရှိနေပြီ။
ဒါပေမဲ့ အားရစရာတော့ မရှိသေးဘူး။
"ဗီလိုရာ (Velora) အနုပညာပြတိုက်အကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးကြမယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီနေရာက အခုလိုမျိုး တိုက်ရိုက်လွှင့်နေသည့်သူတွေကြားမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့နေရာတစ်ခုပေါ့။"
—သိတာပေါ့ကွ lol။
—... သိရက်သားနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ?
—ပျင်းစရာကြီးကွာ။
ဂျေမီက စာသားပို့ဆောင်မှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားတယ်။ သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးက အမှောင်ထုကို ခွင်းသွားပြီး မြက်ခင်းခြောက်တွေရဲ့ အသံက ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ သူက လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေသလို ဆတ်သ် လိုက်လာရဲ့လားဆိုတာကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။
"ဒီပြတိုက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်တိတိက ပိတ်သွားတာပါ။ တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်အရတော့ ဂတ်စ်ယိုစိမ့်မှုကြောင့်လို့ ပြောကြပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားနဲ့ တော်တော်လေး ဝေးတယ်ဆိုတာ အားလုံး သိကြမှာပါ။ တကယ့်အကြောင်းရင်းကတော့ ပြတိုက်ကနေ ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကြောင့်ပါပဲ။"
လူအများစုက သိထားပြီးသားမို့လို့ ဂျေမီ အနေနဲ့ အဆောက်အဦးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြဖို့ မလိုဘူးလို့ ခံစားရတယ်။
ဒါပေမဲ့ မသိသေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိနေနိုင်သေးတယ်။
ဒါကြောင့် သူ ရှင်းပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ။ ဒါက ကြည့်ရှုနေတဲ့သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တင်းမာမှုကို ပိုတိုးလာစေလိမ့်မယ်။
"... အဲ့ဒီပန်းချီကားကို 'အဖြူရောင်ထီးဆောင်းထားသော အမျိုးသမီး' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကောလာဟလတွေအရတော့ ပြတိုက်ရဲ့ အလှူရှင်က သူ့သမီးရဲ့ အလှတရားကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ဆွဲခိုင်းထားတာလို့ ဆိုကြတယ်။ ပန်းချီကားထဲမှာ သူမရဲ့ မျက်နှာကို မဖော်ပြထားတာက ကြည့်တဲ့သူတွေအနေနဲ့ သူမရဲ့ အလှတရားကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်အောင်လို့—"
"မှားနေတယ်။"
တိုးညင်းတဲ့ အသံလေးတစ်ခုက ဂျေမီ ရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တော့ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကင်မရာကို ဆတ်သ် ဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
ဗိုက်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ဆတ်သ် က သူ့ရဲ့ မူလအတိုင်း အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကင်မရာကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူက ခဏရပ်ပြီး စကားပြောနေတဲ့ ဂျေမီ ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"မှားနေတယ်? ဘာက မှားနေတာလဲ? ဒါက အားလုံး သိထားကြတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲလေ။ ဘာလို့—"
"ထီးနဲ့ မျက်နှာကို ကွယ်ထားတာက အနုပညာဆန်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။"
ဆတ်သ် က ဂျေမီ ရဲ့ စကားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဂျေမီ ပြန်မပြောဘဲ တံတွေးကို တိတ်တဆိတ် မျိုချလိုက်မိတယ်။ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ထူးဆန်းတဲ့ တင်းမာမှုတစ်ခုက စတင် မြင့်တက်လာတယ်။
သူ တစ်ယောက်တည်း ခံစားရတာ မဟုတ်ဘူး။
စာသားပို့ဆောင်မှုတွေလည်း ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားပြီးမှ ပြန်လှုပ်ရှားလာတယ်။
—ကြောက်စရာကြီးကွာ။ ဒီလူက တကယ့်ကို အကြောက်အလန့်မရှိတာလား။
—စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ငါတောင် ယုံသွားမလို့ wtf လန့်ဖြန့စွာနှင့်
—မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူ တစ်ခုခု ပူးနေတာလား မသိဘူး 💀
တကယ်တော့ ဆတ်သ် ရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ကို တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ခဏတာပါပဲ။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ထုတ်လွှင့်မှု က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
'ဒုက္ခပဲ၊ ငါတောင် ခဏ ကြောက်သွားတယ်။'
ဂျေမီ က စာသားပို့ဆောင်မှုကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ခဏလေးဆိုပေမဲ့ သူလည်း တော်တော်လေး တင်းမာသွားခဲ့တာပါ။ ဒါက သူ့အတွက်တော့ ထူးဆန်းနေတယ်။
အထူးသဖြင့် သူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်ပေါ့။
စကားလုံး အနည်းငယ်ကြောင့် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရတာက...
ဂျေမီ က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဆတ်သ် ရှိရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
'သူက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူစားမျိုးပဲ။'
ဒါပေမဲ့ သူ အဲ့ဒီအတွေးတွေကို ဖုံးဖိထားပြီး ကင်မရာကို ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"ဟားဟား၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ပါလာတယ်နဲ့ တူတယ်ဗျ။ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်က ပိုပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်တော်တောင် အခု ပိုပြီး လုံခြုံသလို ခံစားလာရပြီ!"
သူက စာသားပို့ဆောင်မှုတွေထဲကလူတွေနဲ့အတူ ရယ်မောလိုက်ပြီး အဆောက်အဦးနားကို ချဉ်းကပ်သွားတယ်။ တံခါးဝကို ရောက်တော့ ဂျေမီ က လက်လှမ်းပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။
ကျွီ—
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
အရမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း။
ကျွီ—အီး—
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အမှောင်ထဲကနေ ဖုန်နံ့နဲ့ မှိုနံ့တွေ ထွက်ပေါ်လာတာက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာပဲ။
"သွားရအောင်..."
အထဲမှာတော့ ပြတိုက်တစ်ခုလုံးက အရိပ်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ဂျေမီ က လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို မြှောက်ပြီး ကျယ်ပြောတဲ့ ဝင်ပေါက်မုခ်ဦးကို ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အက်ကွဲနေတဲ့ စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်က အဖြူနဲ့ အမည်း တလှည့်စီ ဖြစ်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စတုရန်းကွက်တွေနဲ့ တူနေတယ်။ ရှေ့နားမှာတော့ သစ်သားလှေကားကြီးက အမှောင်ထဲကို ထိုးတက်သွားပြီး ဒုတိယထပ်ဆီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
"ဒီနေရာက ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှတ်မိတဲ့အတိုင်းပါပဲ။"
ဂျေမီ က ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်တယ်။ သူ့ခြေသံက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပိုကျယ်လာတယ်။
သူက ပြန်ပြီး စကားပြောလာပြန်တယ်။
"ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ပန်းချီကား ပျောက်သွားပြီးနောက်မှာ ပြတိုက်က ခုနစ်နှစ်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ တချို့ကတော့ အလှူရှင်တွေကို ငွေညှစ်ဖို့ ခိုးသွားတာလို့ ပြောကြတယ်။ တချို့ကတော့..." သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး "အဲ့ဒီပန်းချီကားရဲ့ မူလကိုယ်ထည် မိန်းကလေး သေဆုံးသွားတဲ့နေ့မှာပဲ ပန်းချီကားက ပျောက်ကွယ်သွားတာလို့ ဆိုကြတယ်။ ပန်းချီကားက သူမရဲ့ အသက်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေသလိုမျိုး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာတဲ့။ ဝုန်းခနဲပဲ၊ အဲ့ဒီလိုမျိုး။"
ဂျေမီ က ခမ်းမထဲကို ပိုနက်အောင် လျှောက်သွားရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ရှင်းပြနေတယ်။ သူက ပုံပြင်ကို အနည်းငယ် ပိုကားပြီး ပြောနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါတွေက Stream အတွက်ပဲလေ။
ဘယ်ဟာက အမှန်တရားလဲ၊ ဘယ်ဟာက မဟုတ်ဘူးလဲ? ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။
ခုနစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့တာတောင် ပန်းချီကားရဲ့ နက်နဲမှုကို အဖြေမရှာနိုင်သေးဘူး။
"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ပန်းချီကားနဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ပါပဲ! သူမက တကယ်ပဲ ကောလာဟလတွေထဲကလို လှပရဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ချဲ့ကားထားတာလားဆိုတာပေါ့!"
ခြေတစ်လှမ်း ထပ်တိုးလိုက်ရင်း ဂျေမီ က သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ စာဆောင်တစ်ခု တက်လာတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။
[ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခထပ်မှာ ရောက်နေပြီ။ အချိန်မရွေး စဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။]
ဂျေမီ က ပြုံးချင်စိတ်ကို အောင့်ထားပြီး ကြည့်ရှုသူတွေကို ဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောနေတယ်။ လက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်က ၈၀၁ ယောက်မှာ ရပ်နေတာမို့လို့ စိတ်ပျက်သွားပေမဲ့ သူကတော့ ပြတိုက်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရာတွေကို ဆက်တိုက် ပြောနေတုန်းပါပဲ။
'ဒါကို ပြီးအောင် လုပ်လိုက်။ ခြောက်လှန့်တဲ့ အပိုင်းကို အပိုင်လုပ်။ ကျန်တာကတော့ နောက်မှ ကြည့်ရှင်းတာပေါ့။'
နံရံတွေမှာတော့ ဓာတ်ပုံဘောင်ဟောင်းတွေ တန်းစီနေပေမဲ့ အခုတော့ အထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ အရောင်လွင့်နေတဲ့ အမှတ်အသားတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့တွေ ဓာတ်ပုံဘောင်တွေနဲ့ ဝန်းရံထားပြီး အပေါ်မှာ မီးဆိုင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေတဲ့ အခန်းတစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။
ဂျေမီ က ရပ်လိုက်ပြီး ကင်မရာကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပြလိုက်တယ်။
"ဒီနေရာကတော့ အဓိက ပန်းချီကားတွေကို ထားတဲ့နေရာပေါ့။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပန်းချီကားတွေ မရှိတော့ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့— အယ်?"
ရှင်းပြနေရင်းနဲ့ ဂျေမီ ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စာသားပို့ဆောင်မှု က ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်လို့ပါပဲ။
—ဟားဟားဟားဟားဟား!!!
—ဗိုက်တောင် နာတယ် ဟားဟားဟား!
—သူ ဘာလုပ်နေတာလဲဟ! ဟားဟားဟား!
—သူ တော်တော် ကြောက်နေလို့ တစ်ခုမှ မမြင်ချင်လို့ လုပ်နေတာ ဖြစ်မယ်! LOL!!!
"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
ဂျေမီ က ကွန်မန့်တွေကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့—
ဆတ်သ် ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူက လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ နေကာမျက်မှန်ကြီး တစ်လက်ကို တပ်ထားပြီးတော့။
မှောင်မည်းနေတဲ့ နေရာမှာလေ။
ဘာအမူအရာမှ မရှိဘူး။ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကလည်း အတိအကျပဲ။... ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ဆီကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"... အို... ဘုရားရေ။"
မှောင်နေတဲ့ နေရာမှာ နေကာမျက်မှန်ကြီးနဲ့လား? ဂျေမီ က အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တုန်လှုပ်သွားတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားမိတယ်။
အစက အန်ချင်တာ၊ အခုက ဒါလား?
ဇိုဝီ တစ်ယောက် သူ့ကို ဘယ်လို လူတုံးကြီးကို လွှတ်လိုက်တာလဲ?
ဂျေမီ က ညည်းတွားနေပြီး စာသားပို့ဆောင်မှုထဲကလူတွေက ရယ်မောမဆုံး ဖြစ်နေကြပေမဲ့ Seth ရဲ့ မျက်နှာမှာ သိမ်မွေ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြဘူး။
သူ့ရဲ့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ အကြည့်တွေက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားတယ်။
ဒါက ထုတ်လွှင့်မှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။
ရှေ့က တံခါးပေါက်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရပ်နေတဲ့ သေးငယ်တဲ့ ပုံရိပ်လေးကြောင့်—
ကလေးမလေး တစ်ယောက်၊ အဲ့ဒီတံခါးနောက်ကနေ ငြိမ်ငြိမ်လေး ချောင်းကြည့်နေတယ်။