အခန်း (၃၈) - ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက် [၃]

ကျွန်တော် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေက သိပ်မများလှပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ပုံဖော်ကြည့်ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။

ကျန်နေတဲ့အချက်ကတော့ အဲဒီအချက်အလက်ကို ကျွန်တော့်အတွက် အသာစီးရအောင် ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။

ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပမ်းစား စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ကျွန်တော်ရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေက အဖိုးတန်တယ်ဆိုပေမဲ့ စနစ်တကျ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲဖို့တော့ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အစီအစဉ်အပြည့်အစုံအတွက် မလုံလောက်သေးရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီဖြစ်လို့ ဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။

'ပြီးတော့ ငါ လုပ်နိုင်တာ ဒါတစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်တာ။'

ကျွန်တော် ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ပြီး 'ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက်' အကြောင်းကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ လင့်ခ်အများအပြား ပေါ်လာပါတယ်။

'တာဝန် (Quest) က ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိနေမှတော့ အဆောက်အအုံရဲ့ တည်ဆောက်ပုံ၊ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဘာကြောင့် ပိတ်ပစ်လိုက်ရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကို သေသေချာချာ သိထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ပန်းချီကားထဲက ကောင်မလေးရဲ့ မိဘတွေနဲ့တောင် ဆက်စပ်မှု ရှိနေနိုင်တယ်။'

ကျွန်တော့်ဘဝက ဘယ်လောက်တောင် အရေးမပါလဲဆိုတာကို ခါးသီးစွာ သိလိုက်ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးကတင် ကျွန်တော် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဘာမှပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ လုံးဝကို အကူအညီမဲ့နေခဲ့တာ။

သတ်ဖို့စောင့်နေရတဲ့ သိုးကလေးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။

အချိန်သာ ကုန်မသွားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သေနေလောက်ပါပြီ။

'အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ရင် အသံသွင်းထားတာက ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားထဲက ကောင်မလေးရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ကျွန်တော် အတော်လေး လျှော့တွက်မိသွားတာပဲ။'

မနေ့က ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို ဖုံးပြီး သီချင်းဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့တာကို သူမ မှတ်မိနေပုံရပါတယ်။

အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် အဲဒီလို ထပ်မလုပ်နိုင်အောင် သူမက တားဆီးခဲ့တာပါ။

အစောကတည်းက ကျွန်တော်သာ အဲဒီနည်းလမ်းကို အသုံးမပြုခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီလိုတွေးမိလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။

"ဒါက ပထမအဆင့်နဲ့ ဒုတိယအဆင့် ထူးဆန်းဖြစ်ရပ် (Abnormaly) တွေကြားက ကွာခြားချက်လား။"

ညဘက်လမ်းလျှောက်သူ (Nightwalker) အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ပန်းချီကားထဲက ကောင်မလေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မိပါတယ်။ သူမက ညဘက်လမ်းလျှောက်သူထက် အများကြီး ပိုဉာဏ်ကောင်းတာ သိသာပါတယ်။ အရင်ကဖြစ်ရပ်ကို မှတ်မိနေတာကပဲ သက်သေပါပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူမက အခန်းထဲမှာ ပရမ်းပတာတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတုန်း အသံအားလုံးကို အပြင်မထွက်အောင် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သေးတယ်။ ညဘက်လမ်းလျှောက်သူကတော့ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်စွမ်းရှိမယ်လို့ မထင်မိပါဘူး။

ညဘက်လမ်းလျှောက်သူ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချိန်ကတော့ သူသေသွားပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှု လျော့နည်းသွားတဲ့ အချိန်ပါပဲ။

အဲဒီ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဘယ်လိုမြှင့်တင်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးပေမဲ့ အခုထိတော့ သိပ်ပြီး စိတ်မပူမိသေးပါဘူး။

သူမသေမချင်းတော့ ကျွန်တော် ညဘက်လမ်းလျှောက်သူကို အသုံးချလို့ ရပါသေးတယ်။ သူသာ သေသွားရင်တော့... အရင်လို ကျွန်တော့်အမိန့်တွေကို နာခံပါဦးမလားဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး။

'သူ့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှု တိုးလာအောင် လုပ်မယ့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရမယ်။'

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နောက်မှ စဉ်းစားရမယ့်ကိစ္စပါ။

အခုလောလောဆယ်တော့ ရှေ့မှောက်က တာဝန် (Quest) ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရပါမယ်။

ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်လာ၊ အန္တရာယ်များလာတာကြောင့် ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနေပါပြီ။

ဒီလိုလုပ်မှပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ အသက်ပိုရှည်အောင် လုပ်ပေးမယ့် ဆေးဝါးတွေကို ဝယ်နိုင်မှာပါ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်းကိုလည်း ပိုသိခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတာ သေချာပါတယ်။ တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ပြီး တိုးတက်မှုပွိုင့် တွေ ရှာနိုင်မှသာ အမှန်တရားကို သိရှိဖို့ လိုအပ်တဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရနိုင်မှာပါ။

အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ အခြေအနေတစ်ခုချင်းစီအတွက် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒါမှသာ တာ၀န် တွေကို အောင်မြင်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။

"ကောင်းပြီ။"

ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုင်လိုက်ကာ ဖုန်းထဲမှာ ပေါ်နေတဲ့ လင့်ခ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ပါတယ်။

"တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဇိုးယီ (Zoey) ဆီက သတင်းစောင့်နေရင်းနဲ့ပဲ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်ကို လေ့လာစုံစမ်းတာတွေ လုပ်လိုက်မယ်။"

မနက်အစောကြီးအထိ ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ပြတိုက်နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံး၊ အဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ပုံ၊ သမိုင်းကြောင်း၊ စွန့်ပစ်ထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ တခြားအရာတွေကိုပါ အသေးစိတ် ရှာဖွေခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်အချက်အလက်ကိုမှ အလွတ်မပေးဘဲ အကုန်လုံးကို သေချာလေ့လာခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော် ခေတ္တရပ်နားဖြစ်တာဆိုလို့ ဂိမ်းထဲက အချောသတ်အပိုင်းတွေကို ပြင်ဆင်တာနဲ့ ပုံဖော်တာ (rendering) စတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်တဲ့အချိန်တွေမှာပဲ ရှိပါတယ်။

ဂိမ်းကို ရောင်းတော့မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အပြီးသတ်ထားဖို့ လိုတာကိုး။

"ဟူး။"

အလုပ်တွေပြီးလို့ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ထွက်ဖို့ပြင်နေတုန်းမှာပဲ ဖုန်းထဲကနေ အကြောင်းကြားစာရောက်လာပါတယ်။

တီ!

"ဟင်?"

─────

အမည်မသိ >

ဟယ်လို၊ ကျွန်တော် ဂျေမီ ကာတာ (Jamie Carter) ပါ။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားဆီ ဆက်သွယ်ကြည့်ဖို့ အကြံပြုခံရလို့ပါ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်အချိန်မှာ ဆွေးနွေးလို့ ရမလဲခင်ဗျ?

အကြောင်းပြန်ချက်ကို စောင့်မျှော်နေပါမယ်!

─────

"ဪ..."

ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် မြန်နေပါသေးလား။ ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ဇိုးယီက တကယ်ကို ထိရောက်မြန်ဆန်တာပဲ။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျွန်တော် အဲဒီနံပါတ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို နားမှာ ကပ်လိုက်ပါတယ်။

'ဒီဖုန်းပြောပြီးရင်တော့ သွားအိပ်တော့မယ်။'

ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ပြီးသွားစေချင်မိပါတယ်။

—ဟယ်လို?

မကြာခင်မှာပဲ တစ်ဖက်က ဖုန်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။ အသံက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ် ဖြစ်နေပြီး အခုမှ နိုးကာ ဖုန်းခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။

ကျွန်တော်ကတော့ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဖုန်းဆက်တာ မဟုတ်လား?"

—...အာ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ!

အသံက ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားပြီး မြင့်တက်လာပါတယ်။

—ကျွန်တော် မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဆီက အခုလို ချက်ချင်းကြီး ဖုန်းလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော်-

"အမြန်ဆုံးဆိုရင် ဘယ်တော့ လုပ်ပေးနိုင်မလဲ?"

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ကြားဖြတ်မေးလိုက်ပါတယ်။

ပြီးတော့ သူပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို တရစပ် ပြောချလိုက်ပါတော့တယ်။ စကားရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောနေဖို့ ကျွန်တော် သိပ်ပတ်နေပြီလေ။ ကျွန်တော့်စိတ်ကူးတွေကို တစ်ခါတည်း အကုန်ပြောပြလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုပ်ပေးနိုင်မလား? ဒီနေ့ဆိုရင်တောင် အဆင်ပြေတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ဖြစ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်အပတ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ဂိမ်းကို ကြော်ငြာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပေးမလဲ? ဂိမ်းရဲ့ ကစားပုံတွေကို ရှင်းပြဖို့ အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်တော့ လိုမယ်။ ဂိမ်းကနေရမယ့် အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေဖို့ကတော့ မလိုပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် လိုချင်တာက..."

***

တူ... တူ...

ဖုန်းချသွားတဲ့ အသံထွက်လာတော့ ဂျေမီတစ်ယောက် မျက်နှာကျက်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိပါတယ်။ သူ့စားပွဲပေါ်မှာ အချိုရည်ဘူးခွံတွေ ပြန့်ကျဲနေပြီး ကွန်ပျူတာ မော်နီတာနှစ်လုံးရဲ့ အလင်းရောင်က မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ လင်းထိန်နေပါတယ်။

သူ အဲဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထိုင်နေမိလဲ မသိပါဘူး၊ နောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး...

"ဒါ ဘယ်လိုကောင်မျိုးလဲကွာ...!?"

ဂျေမီ သူ့ဖုန်းကို မော်နီတာနဲ့ လွှတ်ပေါက်မိမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။ စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းလိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ခံပြင်းဒေါသထွက်နေတာကိုတော့ ဖုံးဖိဖို့ ခက်ခဲနေပါတယ်။

"သူ့လုပ်ပုံက ငါ့ကို ကျေးဇူးပြုနေတဲ့အတိုင်းပဲ!"

အဆိုးဆုံးကတော့ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြန်ပြောခွင့်မပေးဘဲ လိုချင်တာတွေ အကုန်ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတာပါပဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီလို လုပ်လို့လဲ?!

ပြီးတော့ ဒါတင်မကသေးဘဲ...

တူ!

[ဒီနေ့ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား?]

ဂျေမီ သွားကြိတ်လိုက်ပါတယ်။ အဆင်မပြေဘူးလေ! တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုလုပ်ခါနီးတိုင်း သူ အများကြီး ပြင်ဆင်ရပါတယ်။ ပြောမယ့် အကြောင်းအရာတွေကို လေ့လာရတာကအစပေါ့။ ဒီအတိုင်းကြီးတော့ ဝင်လုပ်လို့ မရဘူးလေ။

တူ!

[ဖြစ်နိုင်ရင် မနက် ၁ နာရီမတိုင်ခင် ဂိုဏ်း (Guild) ကို ပြန်ရောက်ချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် အခက်တွေ့လိမ့်မယ်။]

"ဟူး။"

ဂျေမီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ဖုန်းကို လွှတ်ပစ်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဇိုးယီဆီကနေ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို တွေးပြီး စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပါတယ်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူ သွားကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ငါကတော့ အလောတကြီး မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးကွာ!"

သူ့ဖုန်းထဲက ဆက်သွယ်ရန်စာရင်းတွေကို သူ လိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

[မင်းအတွက် အလုပ်ရှိတယ်။ ဒါကို မြင်ရင် ငါ့ကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်။]

ဂျေမီက အစကတော့ အဲဒီလူကို နည်းနည်း သနားနေမိလို့ ခပ်အေးအေးပဲ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ဒီတစ်ခါ လိုက်ဖ်မှာတော့ သူ အစွမ်းကုန် လုပ်တော့မှာပါ။

အဲဒီလူ မေ့လဲသွားတဲ့အထိ အော်ဟစ်အောင် သူ လုပ်ပစ်မယ်။

ဒါကိုတော့ သူ ကျိန်ဆိုလိုက်ပါတော့တယ်။