အခန်း (၃၆) - ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက် [၁]

ကြည့်ရှုသူ ၂,၀၃၅ ဦး

"...ဒီနေရာကလည်း ဘာမှမရှိတဲ့ လမ်းဆုံးပဲထင်တယ်ဗျာ။ အစောကကြားရတဲ့ အသံတွေကလည်း အိမ်နားကပ်လာတဲ့သူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ တစ်ယောက်နှစ်ယောက် အော်ဟစ်နေကြတာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ဆံပင်ညိုတိုတိုနဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးစိမ်းတွေရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ကင်မရာကိုကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးပြီး ဆဲလ်ဖီတုတ်မှာ တပ်ထားတဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပါတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေ ကွဲကြေပြီး အမိုးအကာတွေ ပျက်စီးနေတဲ့ ယိုယွင်းအိုဟောင်းနေတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးက မှောင်ရိပ်ထဲမှာ ထီးထီးကြီး ရှိနေပါတယ်။

အပြင်မှာတော့ မှောင်မည်းနေပြီး သူ့လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကသာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်နေပါတယ်။

ဂျေမီ ကာတာ (Jamie Carter) က သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စကားပြောတဲ့နေရာကို ကြည့်ရင်း အတင်းအပြုံးလုပ်လိုက်ရပါတယ်။

— နောက်တစ်ခါလည်း ဘာမှမထူးပြန်ဘူးလား?

— ဟားဟားဟား၊ ဒါနဲ့ဆို ဘယ်နှခါရှိသွားပြီလဲ?

— ညံ့လိုက်တာ (L)

— စိတ်မပူနဲ့၊ မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်နေတာပဲ!

— ငါတော့ ရန်ဒီ့ (Randy) ရဲ့ ချန်နယ်ဘက် သွားကြည့်တော့မယ်။ သူကတော့ ဘာကောင်နဲ့ တိုက်နေလဲမသိဘူး။ ဒီဘက်ကတော့ ပျင်းစရာကြီး ဖြစ်နေပြီ။

စကားပြောတဲ့နေရာထဲက စာတွေကို ဖတ်ရင်း ဂျေမီ့နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီလာပါတယ်။ အပြုံးကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ သူ တော်တော်လေး ကြိုးစားနေရပါတယ်။

"ဟားဟား၊ ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ အားလုံးပဲ။ သရဲခြောက်တဲ့ နေရာမျိုး ရှာဖို့က တကယ်မလွယ်တာပါ။ နေရာကောင်း တော်တော်များများကို ဂိုဏ်း (Guilds) တွေက အပိုင်စီးထားကြတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက်ပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ခဏလောက်ပဲ သည်းခံပေးကြပါဦး၊ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပြပါ့မယ်။ ကတိပေးပါတယ်ဗျာ!"

အဲဒီနောက်မှာတော့ စကားပြောနေရာမှာ ပိုပြီး ဆူညံသွားပါတယ်။ အချို့က အားပေးကြသလို၊ အချို့ကလည်း မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးမှာ "L" တွေနဲ့ ပြည့်သွားအောင် ရေးကြပြီး သူ့ကို "ခေတ်ကုန်သွားပြီ" လို့ ဝိုင်းပြောကြပါတယ်။

ဂျေမီဟာ စကားပြောတဲ့နကိုရာက်ိုကြည့်ရင်း စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ရပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက် သက်ပြင်းမချမိအောင် အနိုင်နိုင် ထိန်းလိုက်ရပါတယ်။ အခြေအနေက အဆိုးကြီး မဟုတ်သေးပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လက ကိန်းဂဏန်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး ကျဆင်းသွားပါပြီ။

ဒါကလည်း မတတ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေပါ။

သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း အတွက် စူးစမ်းလေ့လာစရာ နေရာကောင်းကောင်းရှာဖို့ သူ ရုန်းကန်နေရပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့ နေရာအများစုကလည်း နောက်ဆုံးမှာ အလိမ်အညာတွေ ဖြစ်နေတာ များပါတယ်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ သူဟာ ပြိုင်ဘက်ကြီးတွေနဲ့လည်း ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။ သူတို့တွေက... သူ အောင်မြင်ဆုံးအချိန်ကထက်တောင် ပိုများတဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေကို ရရှိနေကြတာပါ။

အဆိုးဆုံးကတော့ အဲဒီလူတွေရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း တွေက အတုအယောင်တွေ ဖြစ်နေတာပါပဲ။

သူတို့မှာ အရာအားလုံးကို အစစ်အမှန်လို့ ထင်ရအောင် ပြုလုပ်ပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်းတွေ အပြည့်အစုံ ရှိပါတယ်။ ဂျေမီကတော့ အရာရာကို အစစ်အမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ချင်တာပါ။

'ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ငါ သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး'

သူတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုပိုင်းကလည်း သူ့ထက် တစ်ဆင့်မြင့်ပါတယ်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူတွေထက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ အယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ပညာရှင်တွေနဲ့ ပိုတူနေပါတယ်။

"ကဲ..." ဂျေမီ သူ့နောက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဒီနေရာကလည်း ဘာမှမရှိဘူးဆိုတော့ ဒီနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း ကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်တော့မယ်။ နောက်တစ်နေရာကို သေချာရှာဖွေဖို့ အချိန်ခဏယူပါရစေ၊ ပြီးရင် အားလုံးကို ပြန်အသိပေးပါ့မယ်။ နောက်မှ တွေ့ကြမယ်—အေးဆေး!"

ကလစ်!

ဂျေမီ ဖုန်းကို နှိပ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်း ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်ကျမှသာ သူ ဟန်ဆောင်ထားတာတွေ ပျက်စီးသွားပြီး မျက်နှာက အပြုံးတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

"တောက်..."

သူက သူ့ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွပြီး လက်သည်းကို ကိုက်ရင်း၊ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ နေရာသစ်တွေကို အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေပါတော့တယ်။

သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွေက သည်းထိတ်ရင်ဖိုနဲ့ ထိတ်လန့်စရာ အမျိုးအစားတွေဖြစ်ပြီး စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာတွေကို သွားရောက်စူးစမ်းကာ ညအိပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာတိုင်းကို ရွေးတာမဟုတ်ဘဲ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သမိုင်းကြောင်း ရှိနိုင်ခြေ အနည်းငယ်ပဲရှိရှိ အဲဒီလိုနေရာတွေကိုပဲ အထူးတလည် ရှာဖွေတာပါ။

အဲဒီလိုနေရာမျိုးတွေကမှ 'တစ်ခုခု' ရှိဖို့ အခွင့်အလမ်း အများဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

သူ ပထမဆုံး စပြီး နာမည်ကြီးလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကြောင့်ပါ။ သူ ကံကောင်းခဲ့တာပါ။ သည်းထိတ်ရင်ဖိုနဲ့ ထိတ်လန့်စရာ ရောယှက်နေတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သူ မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါက ပရိသတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာလည်း အခြား နေရာကောင်း အချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ခဏတာတော့ အောင်မြင်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ တွေက အတုအယောင်တွေနဲ့ လုပ်လာကြတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အခြေအနေက စပြီး ဆိုးရွားလာပါတော့တယ်။

"နေရာသစ်တစ်ခု ရှာမှဖြစ်မယ်။ အရင်တုန်းကလို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုခု။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? အဲဒါမျိုးကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ?"

နေရာကောင်းတွေ အားလုံးကို သူများတွေက ယူပြီးသား၊ ဒါမှမဟုတ် စူးစမ်းပြီးသားတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ။ ဒီလွင့်မျောနေတဲ့ ကျွန်းပေါ်မှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာဆိုလို့ အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်းက တော်တော်ကြီးတယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။

ဂျေမီဟာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲရင်း ညည်းညူလိုက်ပါတယ်။

တုန်—!

'ဟင်? ဘယ်သူပါလိမ့်...?'

သူ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေတုန်းမှာပဲ ဖုန်းက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပါတယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ထားလိုက်ပါတော့။"

သူ အံ့သြသွားပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။ ဖုန်းကို ချပစ်ဖို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ခေါ်ဆိုသူရဲ့ အမည် (ID) ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ ခဏ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တောင့်တင်းသွားပါတယ်။

တုန်—

ဖုန်းက ထပ်ပြီး တုန်ခါလာတော့မှ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖုန်းကို အမြန် ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

"ဟယ်လို...?"

— ငါပါပဲ။

ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဂျေမီ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး တောင့်တင်းသွားပါတယ်။

တကယ်ပဲ သူမပဲ!

သူမမှန်း သိလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ သူ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာပြီး ပါးစပ်တွေ ခြောက်ကပ်လာပါတယ်။

သူမလို လူမျိုးက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ရတာလဲ?

သူတို့က မသိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း မဟုတ်ကြပါဘူး။ အားနာနာနဲ့ ပြောရရင် ရင်းနှီးရုံလောက်ပါပဲ။

ဂျေမီ အောင်မြင်နေတဲ့ အချိန်တုန်းက သူမနဲ့ ဆုံဖူးပြီး လုပ်ငန်းအချို့မှာ အတူတူ လုပ်ဖူးကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမက သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးသေးပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူမရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တက်သွားခဲ့တာပါ။ အခုဆိုရင် သူမက အရမ်းကို နာမည်ကြီးတဲ့ စတားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။

သူတို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ တော်တော်ကြာပါပြီ။

သူမ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဖုန်းဆက်တာလဲ?

"ဘယ်... အာ... နေကောင်းလား? ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး—"

— ငါ တည့်တည့်ပဲ ပြောမယ်။ မင်းဆီက အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့။

"အကူအညီ?"

ဂျေမီ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ် လေးနက်သွားပါတယ်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သူမက အကြောင်းမရှိဘဲ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

— ဟုတ်တယ်။ ငါ သိတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက သူဖန်တီးထားတဲ့ ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်းတစ်ခုကို ကြော်ငြာချင်နေတာ။ အဲဒီဂိမ်းက မင်းရဲ့ ပရိသတ်တွေနဲ့ ကိုက်ညီတာမို့၊ ကြော်ငြာဖို့အတွက် မင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ သူပါဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့ ငါ တွေးမိလို့။

"အဲဒါက..."

ဂျေမီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်းတစ်ခုကို ကြော်ငြာပေးရမယ်? အခုလို ခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်သူကများ ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်းမျိုးကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်နေမှာလဲ?

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခြင်းကတစ်မျိုး၊ ဂိမ်းက တစ်မျိုးလေ။

ဂျေမီ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။

"အဲဒီဂိမ်းက ကောင်းလို့လား? နမူနာ ဘာညာရော ရှိလား?"

— မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးထားတာ။ တစ်ပတ်မပြည့်ခင်မှာပဲ အပြီးလုပ်လိုက်တာလို့ ကြားသလိုပဲ။ ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ နမူနာလည်း မရှိဘူး။

"ဪ။"

ဂျေမီ သူ့ဖုန်းကို မြေကြီးပေါ် ပေါက်ချပစ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးတာ? တစ်ပတ်တောင် မပြည့်ဘူး?

'သူမ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ!'

အဲဒီလို ဂိမ်းမျိုးကိုသာ သူ ကြော်ငြာပေးလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပါပဲ။

ဂျေမီ ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်—"

— ငါ့စကားကို မငြင်းခင် အရင်ဆုံး ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး။

သူ ငြင်းဖို့ မပြောခင်မှာပဲ ဇိုးအီ (Zoey) က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဂျေမီ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး နားထောင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ပါတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။

ဒီလိုမျိုးကိစ္စကို လုပ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

— ငါ မင်းကို အကြံပြုချင်တဲ့ အဲဒီလူကလေ... သူက ငါ့ကို နည်းနည်း ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ထားလို့...

"ဗျာ?"

ဂျေမီ့ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီးတော့တောင် ထူးဆန်းသွားပါတယ်။

'နေဦး၊ သူမက အဲဒီလူကို လက်စားချေဖို့ ငါ့ကို အသုံးချမလို့များလား?'

သူ အဲဒီနေရာမှာတင် ညည်းတွားလိုက်ချင်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ထောက်ထားပြီး အဲဒီလို မလုပ်ရဲပါဘူး။

"...အဲဒီတော့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခုခု ပေးစေချင်တာလား?"

— မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အလိုရှိတာက မင်း စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားပြီး သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ခြောက်လှန့်ပေးဖို့ပဲ။ အန္တရာယ်ရှိတာမျိုး မလုပ်နဲ့နော်၊ မင်းရဲ့ ကြည့်ရှုသူတွေရှေ့မှာ သူ့ကို နည်းနည်းလောက် ကြောက်သွားအောင် လုပ်ပေးရုံပါပဲ။ အဲဒါက မင်းအတွက်လည်း ကြည့်ရှုသူတွေ ရနိုင်တယ် မဟုတ်လား?

"အင်း..."

ဂျေမီ ပခုံးတစ်ချက် တွန့်လိုက်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက သူ့ကို ကြည့်ရှုသူ ပိုရအောင် ကူညီပေးနိုင်မှာ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ အမြဲတမ်း လုပ်နေကျ အရာတွေနဲ့တော့ တော်တော်လေး ကွာခြားပါတယ်။

သူ့ရဲ့ သစ္စာရှိ ပရိသတ်တွေက ဒီ ထုတ်လွှင့်မှု ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိပါတယ်။

'မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ—'

— မင်း ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင်၊ ငါ့ရဲ့ စာမျက်နှာ မှာ မင်းကို ညွှန်းပေးမယ် (Shoutout)။

"....!?"

အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ ဂျေမီ့မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။

"တကယ်လား...? မင်း တကယ် လုပ်ပေးမှာလား?!"

ဇိုးအီမှာ နောက်လိုက် (Followers) တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူမဆီကနေ ညွှန်းပေးတာ (Shoutout) တစ်ခုရဖို့ ဆိုတာက မသေးပါဘူး။ တကယ်ကို အကြီးကြီးပါ။

အဲဒါသာ ဆိုရင်တော့—

— မင်း ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံမလား၊ လက်မခံဘူးလား?

လက်ခံမလား ဟုတ်လား?

"လက်ခံတာပေါ့!"

ဒီလို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို လက်မခံတဲ့သူက လူအပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ချန်နယ် ပျက်စီးသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။

— ကောင်းပြီ၊ အသေးစိတ်ကို မကြာခင် ပို့ပေးမယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။"

ဂျေမီ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူ့ကို ပြောနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ 'သားကောင်' ကို ဘယ်လို ခြောက်ရမလဲ ဆိုတဲ့ အကြံတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ အစီအရီ ပေါ်လာပြီးသားပါ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူက အဲဒီ သားကောင် ဖြစ်မယ့်သူကို သနားသလိုလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ညှာတာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ အဲဒီလူကို အသေအလဲ ကြောက်သွားအောင် သူ ခြောက်လှန့်ပစ်မှာပါ!

***

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး ဖြစ်ပျက်နေတုန်းမှာ ကာယကံရှင်ဖြစ်သူကတော့ သေးငယ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ရုံးခန်းလေးတစ်ခုထဲမှာ နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ထားတဲ့ ပန်းချီကားကြီးတစ်ချပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရပ်နေပါတယ်။

မနက် ၁ နာရီ ထိုးခါနီးပါပြီ။

သူ့အတွက် ဘာတွေ ကြံစည်နေကြမှန်း မသိဘဲ၊ ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်လာတော့မယ့် အခြေအနေအတွက် ဆက်သ် (Seth) တစ်ယောက် ပြင်ဆင်နေပါတယ်။

"တစ်မိနစ်လောက် မျက်တောင် မခတ်ရုံပဲ မဟုတ်လား?"

ဒါက တော်တော်လေး လွယ်ပုံရပါတယ်။

တကယ်တော့ သူက ဒီစည်းကမ်းကို ကျော်လွှားဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားပြီးသားပါ။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးကတော့ အရိုးရှင်းဆုံး နည်းဗျူဟာဖြစ်တဲ့ တစ်ဖက်စီ မျက်တောင်ခတ်ဖို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီလိုလုပ်တာက အန္တရာယ် ရှိပါတယ်။

တစ်ဖက်စီ မှိတ်တာကလည်း မျက်တောင်ခတ်တယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

အဲဒါဆိုရင်တော့ တော်တော် ကံဆိုးသွားပါလိမ့်မယ်။

"တကယ်တော့၊ အဲဒါတွေ လိုမယ် မထင်ပါဘူး။ တစ်မိနစ်တည်းပဲဟာ။ ငါ တစ်မိနစ်လုံး တောင့်ခံနိုင်မှာပါ။"

ဆက်သ် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး အချိန်ကို စစ်လိုက်ပါတယ်။

မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့ပါတယ်။ ပိုက်ဆံပေးချေဖို့ (Pay) နှိပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ထဲက ဖုန်းနဲ့အတူ သူ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။

ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးမှာ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။

မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် တာ၀န် အတွက် အချက်အလက်တွေနဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ အလုံအလောက် လုပ်ထားဖို့ပါပဲ။

တောက်၊ တောက်—

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးနေပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မနက် ၁၂ နာရီ ၅၉ မိနစ် ဖြစ်သွားပါတယ်။

ပန်းချီကားဆီကို အာရုံစိုက်လိုက်ရင်း ဆက်သ် သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးထားလိုက်ပါတယ်။

'ကဲ၊ ငါ အဆင်သင့်ပဲ။'

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပါတယ်။

တောက်၊ တောက်—

မနက် ၁ နာရီ။

နာရီက အချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဆက်သ် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့အတူ ဒီစမ်းသပ်မှုကို သူ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှု စတင်ပြီး ဆယ်စက္ကန့်လောက်မှာတင်...

ဆက်သ်ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ၊ ပန်းချီကားထဲကနေ သူ့မျက်နှာဆီကို တည့်တည့်ကြီး ထွက်လာတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာ ဖြူစုတ်သွားပါတယ်။

တစ်မိနစ်...

သူ တကယ်ရော အဲဒီလောက် ကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား?