အခန်း (၃၅) - ပန်းချီ [၄]

"အသိဉာဏ်ဆိုင်ရာ အပိုင်းအစတွေ (Cognitive Shards) ဆိုတာ နုတ်ဒ် (nodes) တွေကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုရာကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကြွင်းအကျန် အစုအဝေးတွေပဲ။"

ကိုင်လီက ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိမထားမိဘဲ ဆက်ပြီး ရှင်းပြနေခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လို့ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ အာရုံများနေလို့လားတော့ မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သတိမထားမိတာကိုပဲ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုချိန်မှာ...

ကျွန်တော့်ရဲ့ အမူအရာကို မပျက်အောင် ထိန်းထားဖို့ တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရလို့ပါပဲ။

"ဒါကြောင့်မလို့ မင်းကို ဒီအရာတွေနဲ့ မပတ်သက်စေချင်တာ။ တကယ်လို့ မင်းမှာ ကံဆိုးပြီး အသိဉာဏ်ဆိုင်ရာ အပိုင်းအစတွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်တာ တော်တော်လေး နည်းသွားပြီ။ မင်းရဲ့ နာ့ဗ်ကြောစနစ် တစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ ရှိတော့မယ်။ ပါကင်န်ဆန် (Parkinson's) ဒါမှမဟုတ် အယ်လ်ဇိုင်းမား (Alzheimer's) ရောဂါလိုမျိုးပဲလို့ မှတ်ယူလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးတယ်။"

"အော်..."

ကျွန်တော် ပြန်ထူးလိုက်ပေမဲ့ ပါးစပ်က ခပ်ပြားပြားပဲ ထွက်လာတယ်။

အခြေအနေကို နားလည်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားနေရတယ်။

ဆိုင်က ကျွန်တော့်ကို အကြံပြုထားတာတွေ၊ ကျွန်တော် သောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးတွေ၊ ပြီးတော့ ကိုင်လ် ပြောပြနေတဲ့ လက္ခဏာတွေကို ခြုံငုံကြည့်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီ 'အပိုင်းအစ' ဆိုတဲ့အရာ ရှိနေပြီဆိုတာ ကျိန်းသေနေပါပြီ။

'ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

ကျွန်တော် ဒီလောကထဲကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူးလေ။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

'မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။'

ကျွန်တော် ကိုင်လ်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကို အတင်းပြန်စုစည်းကာ စကားအချို့ကို အားယူပြောလိုက်ရတယ်။

"ဒါဆို... အဲဒီလိုမျိုးကို ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း လုံးဝမရှိဘူးလို့ ပြောတာလား။"

"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကိုင်လီက ခေတ္တရပ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်တယ်။

"တကယ်တော့ အထက်လူကြီးတွေပဲ အဲဒါကို ဘယ်လိုကုရမလဲဆိုတာ သိကြတာ။ လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကလည်း အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းတယ်။ အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီအပိုင်းအစတွေ ပိုမပြန့်လာအောင် တားဆီးပေးတဲ့ အပျော့စားဆေးတွေ သောက်ရုံပဲ။"

ကျွန်တော် ဆိုင်ကနေ ရခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးလေးအကြောင်း စဉ်းစားမိသွားတယ်။ အဲဒါများလား။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခေတ္တခဏပဲ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာ။ ပြီးတော့ တော်တော်လည်း ဈေးကြီးတယ်။ ဟင်း... အနည်းဆုံးတော့ 'ပြုပြင်သူ' (Mender) တွေဆီမှာ အကူအညီ တောင်းတာထက်စာရင် တော်သေးတာပေါ့။ အဲဒီကောင်တွေက အခွင့်အရေးရရင် မင်းဆီမှာ ရှိသမျှ အကုန်လုံးကို အကွာခံမှာ။"

ပြုပြင်သူ?

အဲဒါက ဘာလဲ။

"သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ အဲဒီလူတွေအကြောင်း မသိတာ၊ သူတို့နဲ့ မပတ်သက်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ။"

"...သူတို့က အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက အရူးတွေပဲ။"

ကျွန်တော် ခဏရပ်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီနေရာအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ရင် အားလုံးကလည်း အရူးတွေပါပဲ။ ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ။

"မင်း ငါပြောတာကို မယုံတဲ့ပုံပဲ။"

ကိုင်လ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက ပိုပြီး လေးနက်လာတယ်။

"မင်းက ဌာနမှူးနဲ့ တခြားလူအချို့ကို ဆိုးတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယုံပါ၊ အဲဒီလူတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် သူတို့က အပျော့စားလေးတွေပါ။ 'ပြုပြင်သူ အမိန့်တော်' (Mender Decree) ကို လိုက်နာတဲ့သူမှန်သမျှဟာ စိတ်မနှံ့ကြဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စမ်းသပ်မှု အမျိုးမျိုးလုပ်မယ့် လူစားမျိုးတွေ။ မင်း မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သူတို့က တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ဖို့ မင်းရဲ့လက်ကို ဖြတ်ယူဖို့တောင် ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။"

"ဒါကတော့..."

"အေး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို သွားရှာဖို့ စိတ်မကူးနဲ့။"

ကိုင်လီက ဒီအချက်ကို အလေးအနက်ထားပြီး ပြောခဲ့တယ်။ သူ ဒီလောက်အထိ အတည်ပေါက် ပြောနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြရုံပဲ ရှိပါတော့တယ်။ သူ ပြောသလိုဆိုရင်တော့...

"ဒါပေမဲ့ မင်း ခုနက 'အမိန့်တော်' (Decree) အကြောင်း ပြောသွားတယ်နော်။ အဲဒါက ဘာလဲ။"

"အော်၊ အဲဒါလား။"

ကိုင်လီက မျက်နှာပြင်ပေါ်ကို အာရုံပြန်လှည့်လိုက်ပြီး နုတ်ဒ်တွေကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

"ဒီနုတ်ဒ်တွေကို ကြည့်လိုက်။ ဘာကို မြင်ရလဲ။"

"တခြား နုတ်ဒ်တွေလေ...?"

ကျွန်တော် မြင်သလောက်တော့ ဒါက နုတ်ဒ်တစ်ခုစီကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုကနေ တခြားနုတ်ဒ်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ နာ့ဗ်ကြောချိတ်ဆက်မှု တစ်ခုလိုပါပဲ။

"မင်းပြောတာ မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေချာကြည့်ဦး။"

နုတ်ဒ်တစ်ခုချင်းစီကြားက ချိတ်ဆက်မှုတွေကို ကိုင်လ်က လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ သူ့ရဲ့ နုတ်ဒ်တွေက ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုလုံးမှာ တိကျတဲ့ ပုံစံတစ်ခုအတိုင်း ရှိနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ တစ်ခုချင်းစီက အသေးငယ်ဆုံး နုတ်ဒ်ကနေ စတင်ပြီး တိကျတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ချိတ်ဆက်ထားတာပါ။

"အမိန့်တော် (Decree) ဆိုတာ အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ မင်းရဲ့ နုတ်ဒ်တွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး ပေါင်းစပ်တဲ့အခါ လျှောက်လှမ်းရတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုချင်းစီက စွမ်းအားအသစ်တွေဆီကို ဦးတည်နေပြီး မင်းရဲ့ နုတ်ဒ်တွေနဲ့ လိုက်ဖက်မှုရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ မင်း လိုက်နာလို့ရတယ်။ အဲဒီသဘောအရဆိုရင် ငါက 'အချိန်ဆိုင်ရာ အမိန့်တော်' (Temporal Decree) ကို လိုက်နာတဲ့သူပေါ့။"

ကိုင်လ်က ရုတ်တရက် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို လေထဲမြှောက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တယ်။

ဖောက်!

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဘောပင်ဟာ လေထဲမှာ တန့်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီး ကိုင်လ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူက 'မိုက်တယ်မလား' ဆိုတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။

ပြီးတော့ သူ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဖျောက်တီးလိုက်ပြန်တယ်၊ အချိန်က ပြန်လည်လည်ပတ်လာပြီး ဘောပင်က အောက်ကို တုတ်ခနဲ ကျသွားတယ်။

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်က တော်တော်လေး ရှင်းပါတယ်။ ငါက အချိန်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ အထူးပြုတယ်။ ငါ့ရဲ့ နုတ်ဒ်တွေအားလုံးက အဲဒီလမ်းကြောင်းကို လိုက်ဖို့ ချိတ်ဆက်ထားတာ။ အဲဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် ငါက အကြွင်းအကျန် အပိုင်းအစ အချို့ကို စုဆောင်းရတယ်။"

"နားလည်ပြီ..."

အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် စတင်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာပါပြီ။

'ဒါကို ဂိမ်းအသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီ အမိန့်တော် (Decree) ဆိုတာ ကာရိုက်တာအတန်းအစား (Class) လိုမျိုးပေါ့? နုတ်ဒ်တွေက အဲဒီအတန်းအစားရဲ့ စွမ်းရည်တွေဖြစ်ပြီး၊ အဆင့် (Order) ကတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ပေါ့?'

ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမိန့်တော်က ဘာဖြစ်မလဲ။ ကျွန်တော် ပထမအဆင့် (First Order) မှာ ရှိနေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှု (Anomalous entities) တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အထူးစွမ်းရည် ရှိနေတာကို မှတ်မိနေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒုတိယအဆင့် (Second Order) ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။

"မင်း ဒီအကြောင်းအရာကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေတာ ငါ တော်တော်လေး အံ့ဩမိတယ်။ မင်းက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးတွေကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။"

ကိုင်လီရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ကို အတွေးထဲကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကိုကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်လိုက်မိတယ်။

"...ဒါကို ခဏခဏ ပြောသံကြားနေရလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် စိတ်ကူးဉာဏ်သစ် ရနိုင်မလားလို့ပါ။"

"အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဂိမ်းကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခုကို ဖန်တီးနေတာ မဟုတ်ရင်တော့ ဒါက သိပ်ပြီး အထောက်အကူဖြစ်မယ် မထင်ဘူး။"

"မင်းပြောတာ မှန်မှာပါ။"

ဒီကိစ္စမှာ သူပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီစနစ်က တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးပြီး ကျွန်တော်က အပေါ်ယံလေးပဲ သိသေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။

အခုထိ သိခဲ့ရတာတွေအပေါ် ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိချင်နေသေးတာ တစ်ခုရှိတယ်။

"မင်းဆီမှာ မတူညီတဲ့ အမိန့်တော်တွေနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေအကြောင်း ရေးထားတဲ့ စာအုပ်မျိုး ရှိလား။"

"ဟင်၊ ဘာလို့လဲ။"

ကျွန်တော် အဲဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တဲ့အခါ ကိုင်လ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ သံသယတွေ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်ဆိုင်ရာ အပိုင်းအစတွေအကြောင်းကို စနစ်က ပြောခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျိန်းသေနေတဲ့အတွက် အရင်အကြောင်းပြချက်ကိုပဲ ထပ်သုံးလိုက်ရတယ်။

"...စိတ်ကူးဉာဏ်ရဖို့ပါ။"

ကိုင်လီရဲ့ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့သွားပြီး 'မင်း ငါ့ကို မင်းရဲ့ဂိမ်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုးတွေ ထည့်မယ်လို့တော့ မပြောနဲ့ဦး' လို့ ပြောတော့မယ့်ပုံပဲ။

ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ပဲ 'ဖြစ်နိုင်တာပေါ့' လို့ ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။

"အာ... မင်းကတော့ကွာ..."

ကိုင်လ်က လက်လျှော့လိုက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါကာ ကွန်ပျူတာဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ အီးမေးလ်က ဘာလဲ။ ငါ ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး ကျွန်တော့်အီးမေးလ်လိပ်စာကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ ကိုင်လီက အရာအချို့ကို ရိုက်ထည့်ပြီး Enter ၀င်ခွင့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။

အလုပ်ပြီးသွားတော့ သူ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။

"ငါတို့ ပထမနှစ်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ ဖိုင်ကို ပို့ပေးလိုက်ပြီ။ အဲဒီထဲမှာ မင်းလိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေ အကုန်ရှိသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့..."

ကိုင်လ်က ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်တယ်။

"...မင်း မိုက်မိုက်မဲမဲတွေလုပ်ပြီး နုတ်ဒ်တွေကို နှိုးဆွဖို့ မကြိုးစားပါစေနဲ့လို့ ငါ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းက ဒီအလုပ်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။"

"ငါ သိပါတယ်၊ မင်း အဲဒါကို ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ကျွန်တော် ကိုင်လ်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်မိတယ်။

ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ကျသွားပြီဆိုတာသာ သူ သိခဲ့ရင်...

အချိန်ထပ်မဖြုန်းတော့ဘဲ ကိုင်လ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော့်ရုံးခန်းဆီ သွားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။"

ထွက်သွားခါနီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အဲဒီနားက ပစ္စည်းအချို့ကို လိုက်ကောက်လိုက်တယ်။ လိုအပ်တာတွေ အားလုံးရပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲ ဝင်ပြီး တံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်တယ်။

ဂျောက်!

ကျွန်တော် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ည ၉ နာရီ ၃၀ မိနစ်။

"ဒါဆို သုံးနာရီနဲ့ မိနစ်သုံးဆယ်လောက် ကျန်သေးတာပေါ့။"

ကျွန်တော် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားဆီကို အာရုံလှည့်လိုက်တယ်။

"ကိုင်လီဆီကနေ အချက်အလက် တော်တော်များများ သိခဲ့ရပြီ။ ပြင်ဆင်မှုတွေ သေချာလုပ်ထားမယ်ဆိုရင် အောက်အဆင့်ကလူက အထက်အဆင့်က တစ်ခုခုကို အနိုင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။"

ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံမှာ သံတစ်ချောင်း တေ့ကာ လက်ထဲက တူနဲ့ ထုချလိုက်တယ်။

ဒိုင်း! ဒိုင်း!

သံက မြဲမြံသွားပြီဆိုတော့မှ ပန်းချီကားကို ဂရုတစိုက် မယူပြီး သူ့နေရာမှာ သူ ရှိနေဖို့ ချိတ်ဆွဲလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ရပြီ။"

ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိတယ်။

အခုချိန်မှာတော့ တာ၀န် (Quest) တွေကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာ အရင်ကထက် ပိုနားလည်သွားပါပြီ။ ဒါကြောင့်မလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာ မဝေခွဲနိုင်တော့ပါဘူး။

"...ဒုတိယအဆင့် (Second Order) တစ်ခုကို အနိုင်ယူဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒါအတွက် အထောက်အကူဖြစ်မယ့် အကောင်းဆုံးအရာ ရှိနေတယ်။"

ကျွန်တော် မစ်ရှင်ဝင်းဒိုးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဖွင့်လိုက်တယ်။

[ဒီတာ၀န်ကို လက်ခံမှာလား?]

▶[ဟုတ်ကဲ့] ▷[ဟင့်အင်း]

ကျွန်တော် 'ဟုတ်ကဲ့' ကို နှိပ်လိုက်တယ်။