အခန်း (၃၄) - ပန်းချီ [၃]

"နေပါဦး၊ ဘာကြီးလဲ"

ကိုင်လီက ကျွန်တော့်ဘက်လှည့်ကြည့်လာချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ အံ့အားသင့်သွားသည့်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုလည်း အပြစ်မဆိုသာပါ။ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားစရာနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် မည်မျှမုန်းတီးကြောင်း ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် ယခုလုပ်ရပ်က ကျွန်တော့်ပုံစံနှင့် လုံးဝမတူသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုတုန်းကလည်း ကျွန်တော် ဤသို့ပင် ပြုမူခဲ့ဖူးသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားလို့လား"

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဇိုးအီ၏ သံသယဝင်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်"

ဒါက တကယ်တော့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပင်။

ကျွန်တော့်ဂိမ်းအတွက် ကြော်ငြာရုံသာမကဘဲ၊ ဤအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် စိတ်ကြိုက်လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အပိုတာဝန် (optional quest) ကိုလည်း ပြီးမြောက်နိုင်လိမ့်မည်။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်"

"ဟိုး... စည်းကမ်းချက် ဟုတ်လား"

ဇိုးအီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ 'ငါက မင်းကို ကူညီပေးနေတာတောင် မင်းက အပိုတွေ တောင်းနေသေးတာလား' ဟု သူမ တွေးနေသံကိုပင် ကြားယောင်နေရသည်။

သူမ၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျွန်တော့်စည်းကမ်းချက်ကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"လတ်တလော ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပြတိုက်တစ်ခုရှိတယ်။ စိတ်ကူးသစ်တွေရဖို့ အဲဒီကို သွားချင်လို့ပါ။ အဲဒါက စွန့်ပစ်ထားတဲ့နေရာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဆက်အသွယ်အတွက်လည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နိုင်မှာပါ"

"... စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပြတိုက် ဟုတ်လား"

ဇိုးအီက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ထံမှ ဤကဲ့သို့ အဖြေမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

ထို့နောက်—

"အဲဒီနေရာရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ။ အရင်ဆုံး ဘယ်လိုနေရာလဲဆိုတာ ငါကြည့်ကြည့်ရအောင်"

"ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက် (Velora Art Museum)"

"အနုပညာပြတိုက်လား"

ဇိုးအီက အံ့ဩသွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမဖုန်းထဲတွင် ထိုနေရာကို ရိုက်ရှာလိုက်သည်။

"အမှတ် ၁၂၊ အိုင်ဗရီ ဟောလိုး ရပ်ကွက် (Ivory Hollow District) လား"

"... အဲဒီနေရာပဲ"

"ဟင်း... ဓာတ်ငွေ့ယိုစိမ့်မှုကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ပိတ်လိုက်တာလို့ ရေးထားတယ်... နေပါဦး... ဒီမှာကျတော့ ရန်ပုံငွေမလုံလောက်လို့ ပိတ်လိုက်တာတဲ့။ မဟုတ်သေးဘူး..."

သူမက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းဖြင့် အပေါ်အောက် ဆွဲကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အာ... ဒီမှာ တွေ့ပြီ"

သူမ၏ လက်ချောင်းက တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ပြတိုက်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ပန်းချီကားဖြစ်တဲ့ 'အဖြူရောင်ထီးဆောင်းထားသော အမျိုးသမီး' (The Lady of the White Umbrella) အခိုးခံရပြီးတဲ့နောက် လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ပြတိုက် ပိတ်လိုက်တာလို့ ရေးထားတယ်။ အဲဒီပန်းချီကား ပျောက်သွားပြီးနောက်မှာ ကံဆိုးမှုတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... ဓာတ်ငွေ့ယိုစိမ့်တာ၊ အဓိက စပွန်ဆာက ရုတ်တရက် နုတ်ထွက်သွားတာ... နောက်ဆုံးတော့ ပိတ်ပစ်လိုက်ရတာပဲ"

ဇိုးအီ၏ အသံက စာဖတ်ရင်း နှေးကွေးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းမှ အကြည့်လွှဲကာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။

"ဒါ မင်းသွားချင်တဲ့ နေရာလား"

"... ဟုတ်တယ်"

ကျွန်တော် ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သေချာမသိပါ။ ကျွန်တော် သွားချင်သော်လည်း စနစ် (system) က ခွင့်ပြုပါ့မလား။ စနစ်ကို ထိခိုက်စေမည့် သို့မဟုတ် ထုတ်ဖော်ပြသမိမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ရန် ယခင်က သတိပေးထားဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့ လုပ်ရပ်မျိုးကို ခွင့်ပြုနိုင်ပါ့မလား။

ထို့ထက် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ...

အခိုးခံလိုက်ရသည့် ထိုပန်းချီကားသည် ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲက ပန်းချီကားနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟင်း..."

ဇိုးအီက သူမ၏လက်ကို ပုတ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

ထို့နောက်...

"ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ ကြည့်ကြည့်ပါဦးမယ်"

"တကယ်လား"

ကိုင်လ်၏ အသံက မြင့်တက်သွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားသည့်အခါတိုင်း သူ ဤသို့ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ သူက ကျွန်တော့်အတွက် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။

သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။

သူမအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေသည့်အတွက် အရာအားလုံးက ထင်သလောက် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် နားလည်ထားသည်။

"ငါ သူ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ သူတို့ သဘောတူ၊ မတူဆိုတာ မကြာခင် ပြောပြမယ်"

"... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ရပါတယ်"

ဇိုးအီက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် ကိုင်လ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။

'သူမက ကျွန်တော့်အတွက် အခက်အခဲတချို့ ဖန်တီးကောင်း ဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့ အကန့်အသတ်ထက်တော့ ကျော်မှာ မဟုတ်ဘူး'

ဇိုးအီက စိတ်ပုသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်ရမည်ကို သိသည်။ သူမ ဘာတွေပဲ ကြံစည်ထားပါစေ ကျွန်တော်ကတော့ ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားရုံသာ ရှိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကျွန်တော် ကိုင်လ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။

"မင်းကို မေးချင်တာတစ်ခု ရှိတယ်"

"... အိုး၊ ငါလည်း မင်းကို မေးမလို့ပဲ"

သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဩော်... မှန်သားပဲ။ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု (livestream) ကို လက်ခံလိုက်တာလဲဆိုတာ သူ မေးချင်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုအတွက် ကျွန်တော့်မှာ အဖြေရှိပြီးသားပါ။

"ငါ့ဂိမ်းကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ... အဲဒါအတွက် စိတ်ကူးသစ်တွေ လိုတယ်။ အရင်ကတော့ ရုံးခန်းထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေလို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ငါ အားနေပြီဆိုတော့ စိတ်ကူးသစ်တွေရှာဖို့ နေရာအသစ်တွေကို သွားကြည့်မလို့ပါ"

ကိုင်လ် စကားပြောရန် တန့်သွားသည်။ သူ ကျွန်တော့်စကားကို ယုံသွားပုံရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ ပျော်တောင်ပျော်နေပုံရသည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကျေနပ်ရင် ပြီးတာပါပဲ'

ကျွန်တော်ကတော့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သိချင်သည့်အချက်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ လတ်တလော ကြားလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မေးချင်လို့"

"အိုကေ၊ ဘာလဲ"

"အဆင့် (Order) လို့ ခေါ်တဲ့ အရာအကြောင်းလေ။ ပထမအဆင့် (First Order) လား... ဒုတိယအဆင့် (Second Order) လား... အဲဒီလိုမျိုးပေါ့"

ဤခေါင်းစဉ်က သူ့ကို အငိုက်မိသွားစေပုံရပြီး မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ တစ်ခုခုသိထားသည်ကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီ။

"အဲဒါက... အင်း..."

ကိုင်လ်က ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်လျှော့လိုက်ပုံရသည်။

"... ငါတို့ ရောက်နေတဲ့ နေရာအရ ပြောပြလိုက်တာက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ မင်းလည်း တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် သိလာရမှာပဲ"

သူ ခဏနားပြီးနောက် အနီးဆုံးရှိ ကွန်ပျူတာဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်ပြီး ခလုတ်အချို့ နှိပ်လိုက်သောအခါ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မီးခိုးရောင် အချိတ်အဆက်တစ်ခုနှင့် လင်းလက်နေသော အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ဦးနှောက်အာရုံကြော အချက်အလက် (neural network) တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

'မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ အတိအကျပဲ'

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ အာရုံကြောလမ်းကြောင်း တစ်ခုချင်းစီကို ချိတ်ဆက်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အစက်အပြောက်များပင်။

"ဒါက ငါ့ဦးနှောက်ကို စကန်ဖတ်ထားတာ။ အဲ... လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလိုပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ"

ကိုင်လ်၏ စကားများက ကျွန်တော့်အတွေးကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ဒီပေါ်က အစက်တွေကို မြင်လား" ကိုင်လ်က မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။

"အင်း..."

"ဒါတွေကို နုတ်ဒ် (nodes) လို့ ခေါ်တယ်"

"ဟင်?"

ကျွန်တော့် နားစွင့်လိုက်မိသည်။ 'နုတ်ဒ်' ဟုတ်လား။ ဤဝေါဟာရက ကျွန်တော့်အတွက် အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသည်။

"နုတ်ဒ်တွေကို အခြေခံ (Basic)၊ အလယ်အလတ် (Intermediate)၊ အဆင့်မြင့် (Advanced) နဲ့ အထူး (Prime) ဆိုပြီး ခွဲထားတယ်။ ကြည့်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ တစ်ခုက အလယ်အလတ်အဆင့်၊ ဟိုဘက်က တစ်ခုကတော့ အခြေခံအဆင့်"

ကိုင်လ်က မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အစက်နှစ်စက်ကို ထိုးပြသည်။ ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားရန် လွယ်ကူပါသည်။ 'အခြေခံ' နုတ်ဒ်က 'အလယ်အလတ်' နုတ်ဒ်၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသည်။

"ဒါဆို အထူး (Prime) နုတ်ဒ်ကရော"

"အထူး? ဟားဟား..."

ကိုင်လ်က ရယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါကို ထိနိုင်ဖို့ဆိုရင် ငါက အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆင့်မြောက်အဆင့် (Seventh Order) ကို ရောက်မှ ရမှာ။ အခုတောင် အဆင့်မြင့်တစ်ခုကို ဖွင့်ဖို့ တော်တော် ရုန်းကန်နေရတာ"

"... ဩော်"

ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဘာမှ နားမလည်သေးပါ။

ကိုင်လ်က ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။

"အဓိကကတော့ နုတ်ဒ်တွေဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးအတွက် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်သိုလှောင်ရာတွေပဲ။ ပထမအဆင့် (First Order) ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အခြေခံနုတ်ဒ် တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်"

ဤနေရာမှစတင်၍ အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းလာသည်။ ယခုရရှိထားသော အချက်အလက်များနှင့် ကျွန်တော် သိရှိထားပြီးသား အစိပ်အပိုင်းများကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော့်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်လာသည်။

'ဒါဆို ငါ အခုရထားတဲ့ ထိန်းချုပ်ရေးယာဉ် (Containment Vessel) က အခြေခံနုတ်ဒ်တစ်ခုပဲပေါ့။ အဲဒါကြောင့် ငါက ပထမအဆင့် (First Order) လို့ သတ်မှတ်ခံရတာကိုး'

ကျွန်တော် စနစ်ရဲ့‌ဖော်ပြချက်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်အတွေးကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။

"မင်းလည်း ရိပ်မိနေလောက်ပါပြီ။ ငါတို့ ၀င်ပေါက် (gate) တွေထဲဝင်ပြီး ရှင်းလင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက 'မြူစိုင်အစအန' (Myst Fragments) တွေကို စုဆောင်းဖို့ပဲ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒါက ဒီကျွန်းကြီးကို ပေါ်နေအောင် ထိန်းထားပေးတဲ့ အလွန်သိပ်သည်းတဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ပဲ"

"ဗျာ?"

ကျွန်းကြီးကို ပေါ်နေအောင် ထိန်းထားပေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့...

ကိုင်လ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ ရှင်းမပြတော့ပါ။

"ဒါက ငါတို့ စွမ်းအားတွေရဲ့ အဓိက အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်တယ်။ အမျိုးအစားမျိုးစုံရှိတဲ့ အစအနတွေကို စားသုံးခြင်းအားဖြင့် နုတ်ဒ်အသစ်တွေ ဖန်တီးဖို့ စွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းရတယ်။ နုတ်ဒ်တစ်ခု ဖန်တီးပြီးသွားရင်တော့ အမျိုးအစားပေါ်မူတည်ပြီး ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို တက်သွားတာပဲ"

"ဒါကြောင့်ကိုး..."

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျွန်တော်က ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာဆိုတော့ ဒုတိယအဆင့် တာဝန်ကို ယူဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

"အိုး... ဒါပေမဲ့ အဆင့်တွေအပေါ်မှာပဲ အလုံးစုံ မပုံအပ်လိုက်နဲ့ဦး"

ကိုင်လ်က ကျွန်တော့်အတွေးကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်လေ စွမ်းအားကြီးလေဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အဆင့်နိမ့်တဲ့သူက အဆင့်မြင့်တဲ့သူကို မနိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ပြင်ဆင်မှုတွေ၊ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းလိုက်နာတဲ့ ကျင့်စဉ် (Decree) အမျိုးအစားပေါ် မူတည်ပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့သူကို အနိုင်ယူဖို့ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒါကတော့ ဝမ်းသာစရာပဲ"

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်အနေဖြင့် ဂီတမှူး (conductor) ကို အနိုင်ယူရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပါ။ ၎င်း၏ 'အဆင့်' ကို ကျွန်တော် မသိသော်လည်း အဆင့်နိမ့်မည် မဟုတ်သည်ကိုတော့ သိသည်။

'ဒါနဲ့ သူ ခုနက ကျင့်စဉ် (Decree) ဆိုတာ ပြောသွားတယ်နော်။ အဲဒါက ဘာလဲ...'

ကျွန်တော် မေးမည်အပြုတွင် သူက စကားဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားသည်။

"မင်းက မေးလို့သာ ငါ ပြောပြတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ ဒီလိုကိစ္စတွေထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မပတ်သက်မိဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက အန္တရာယ်ရှိလို့ပဲ"

သူက အချက်ကို ရှင်းလင်းအောင် ပြောရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာဘက်သို့ အာရုံပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ထိတွေ့မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲကြည့်လိုက်သောအခါမှ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။

ပြတ်တောက်နေသော လမ်းကြောင်းများစွာကိုပင်။

"ဒီစွမ်းအားတွေကို သုံးစွဲခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေ ရှိတယ်။ ငါကတော့ ပြတ်တောက်မှု နည်းပါးတဲ့ ကံကောင်းသူအနည်းစုထဲမှာ ပါပေမဲ့၊ မင်းကသာ ကံမကောင်းလို့ သိမြင်မှုဆိုင်ရာ အစအန (cognitive shard) ရှိတဲ့သူ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်..."

ကိုင်လ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ သူ့စကား၏ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းပါသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲဒီ အစအနတွေက... အန္တရာယ်ရှိလား" ကျွန်တော် မေးလိုက်သော်လည်း ပါးစပ်က ထူးဆန်းစွာ ခြောက်ကပ်နေသည်။

"တက်မယ်"

ကိုင်လ်က ဖြေသည်။ သူ၏ အကြည့်က ကျွန်တော့်ထံသို့ မရောက်ဘဲ ကွန်ပျူတာပေါ်မှာသာ ရှိနေသည်။

"ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းမယ်။ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းတွေ ဆုံးရှုံးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ယိုယွင်းပျက်စီးလာလိမ့်မယ်"

"... နောက်... နောက်ထပ် ဘာတွေရှိသေးလဲ"

"လှုပ်ရှားမှုတွေ နှေးကွေးသွားမယ်"

သူက အရင်ကထက် ပိုတိုးသော အသံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းများ မတုန်ရီစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းရင်း တံတွေးကိုသာ တိတ်တဆိတ် မြိုချမိတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်—

ဤလက္ခဏာများသည်...

ကျွန်တော် ခံစားနေရသော ရောဂါလက္ခဏာများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။