အခန်း (၃၃) - ပန်းချီ [၂]

ကျွန်တော် မျက်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။

နောက်ခံကားချပ်က အရင်အတိုင်းပင်။ ထိုကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကလေး၊ ပတ်ပတ်လည်က စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုများ၊ အဆုံးမရှိသော မိုးပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီး... အားလုံးက အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခုကတော့ ထူးခြားနေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး။

အရင်ကနှင့်မတူဘဲ သူမက အခု ပိုပြီးနီးကပ်လာသလို ခံစားရသည်။ တစ်နည်းနည်းနှင့် အရင်ကထက် ပိုနီးလာသလိုပင်။

'ဒါ ငါ့စိတ်ကူးယဉ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား'

ကျွန်တော် ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ကိုင်းကာ မျက်စိမှားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာအောင် ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင်... ကျွန်တော် မသေချာသည့်တိုင် ဒါက အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်ခြင်းက ပို၍စိတ်ချရပေလိမ့်မည်။

"...တကယ်ကို အနားမရနိုင်ပါလား။"

ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နံရံကို မှီလိုက်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

မဟုတ်သေးဘူး... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ အနားမရခြင်းက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံသစ် အစမ်းသပ်ခံကာလ (Newbie Trial) ထဲကို လိုလိုလားလား ဝင်ခဲ့လို့ပဲ။ အကယ်၍ မဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင် အခုချိန်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေလောက်ပြီ။

တကယ်တမ်းတော့ ကျွန်တော့်ကို အနားမရအောင် လုပ်နေတာက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက်တော့ နောင်တမရပါဘူး။'

အကယ်၍သာ အဲဒီထဲကို မဝင်ခဲ့ရင် 'ညဘက်လမ်းလျှောက်သူ' (Nightwalker) နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဂိမ်းဖန်တီးမှုအပိုင်းမှာလည်း အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့နေရဦးမှာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ချက်ကတော့...

ကျွန်တော် ဖုန်းဆီကို အာရုံလွှဲလိုက်သည်။ ပိုပြီးတိတိကျကျ ပြောရရင် အသံသွင်းထားသည့် ဖိုင်ဆီကို ဖြစ်သည်။

ဒီသီချင်းကို ဖွင့်တိုင်း 'ဂီတမှူး' (Conductor) ပေါ်လာမှာကိုသာ အမြဲစိုးရိမ်မနေရဘူးဆိုလျှင်... ဒါက ထူးဆန်းဖြစ်ရပ် (Abnormalies) တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ဆောင်ထားသင့်တဲ့ လက်နက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားတာက အကောင်းဆုံး သက်သေပင်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သိချင်စိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"နောင်မှာ ပိုပြီးအစွမ်းထက်တဲ့ ထူးဆန်းဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်ကော ဒါကို သုံးလို့ရမလား။ တကယ်လို့ ငါက အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ တစ်ခုခုနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် ဒီသီချင်းကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ 'ဂီတမှူး' က အဲဒါကို တိုက်ခိုက်ပေးမှာလား။"

ထိုအတွေးကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။

အခုချိန်မှာတော့ မသေချာသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့သာ အလုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ဒါက တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"...စိတ်မလှုပ်ရှားမိဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူးပဲ။"

သို့သော် ကျွန်တော် ထိုအတွေးတွေကို ချက်ချင်းဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ လောလောဆယ်တော့ ဒါကို တွေးနေလို့ အပိုပင်။

ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အခန်းထဲကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ လက်တော့ပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စာရိုက်လိုက်သည်။

[ဒီပန်းချီကားကို ဘာလုပ်ရမလဲ?]

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အဖြေပြန်ရောက်လာသည်။

[အခန်းထဲမှာ ချိတ်ထားလိုက်ပါ။ ဘာနဲ့မှ မဖုံးအုပ်ထားပါနဲ့။ မနက်အစောပိုင်း ၁ နာရီတိတိမှာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ တစ်မိနစ်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ပေးရပါမယ်။]

"ဗျာ?"

ဒါက ဘယ်လိုမျိုး...

[တာ၀န် မပြီးမချင်း နေ့တိုင်း ဒီလိုလုပ်ပေးရပါမယ်။]

[ဒါပေမဲ့ ပန်းချီကားကို လွှင့်ပစ်ဖို့လည်း ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာဆိုးကျိုးမှ ခံစားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အပိုတာဝန် (Optional quest) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။]

စကားဝိုင်းက ထိုနေရာမှာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

ကျွန်တော် ထိုစာတိုကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေမိသည်။

"...ဘာဆိုးကျိုးမှ မရှိဘဲ ပန်းချီကားကို လွှင့်ပစ်လို့ရတယ် ဟုတ်လား?"

ဒါက...

မျှော်လင့်မထားတဲ့ အချက်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်းသာစရာပင်။ ကိုယ်မလုပ်ချင်တာကို အတင်းအကျပ် အခိုင်းခံရတာမျိုးကို ကျွန်တော် မုန်းသည်။ အရင်ကုမ္ပဏီမှာတုန်းက အဲဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ။

ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားသည်ဆိုသည့် အချက်က ကျွန်တော့်စိတ်ကို ပိုပြီးသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

"ဒါဆို... ငါ ဒါကို ဆက်လုပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်လျှော့မလား။"

ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြာကြီး စဉ်းစားနေမိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပန်းချီကားကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ပထမဆုံး 'ဒုတိယအဆင့်အတန်း' (Second Order) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ အရင်ရှာကြည့်ဦးမယ်။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှ စဉ်းစားတော့မယ်။"

လောလောဆယ်တော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားလိုက်သည်။ စိတ်ထဲက တစ်ဝက်ကတော့ ဒီတာ၀န်ကို ငြင်းပယ်ချင်နေသော်လည်း 'ဂီတမှူး' ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုက နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်နေခြင်းနှင့် စောင့်ကြိုနေမည့် ဆုလာဘ်များကို တွေးမိသောအခါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။

'အရင်က ဌာနမှူး ပြောသလိုပဲ၊ ဒီကိစ္စမှာ ငါက ငြိမ်နေလို့ မရဘူး။'

ဒါတောင်မှ လောလောဆယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးစားပေးက ပင်မတာ၀န် (Main quest) ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ဂိမ်းကို ဈေးကွက်မြှင့်တင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြောသလောက်တော့ မလွယ်ဘူး။"

ကျွန်တော် ခေါင်းခါယမ်းရင်း အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ရထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အချက်အလက်တွေအကြောင်း ကိုင်လီ မေးကြည့်ဖို့ လိုသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ့ကိုရှာရတာ မခက်ခဲလှပါ။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ ရှိသည်...

'အာ... သွားပြီ။'

သူက ကျွန်တော် အတွေ့ချင်ဆုံး မဟုတ်တဲ့လူနဲ့ စကားပြောနေတာပင်။

***

"နေဦး၊ ဒါဆို နင့်သူငယ်ချင်းရဲ့ဂိမ်းကို ကြော်ငြာပေးဖို့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းနေတာပေါ့?"

ဇိုယီ (Zoey) က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူမရဲ့ မျက်ခုံးအထက်နားကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူမ နားကြားမှားနေသလားဟုပင် ထင်မိသည်။

သူက တကယ်ပဲ သူမကို အဲဒီလို လာမေးတာလား။

"အင်း... ဟုတ်တယ်။"

သူမ နားကြားမှားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကိုင်လ်ရဲ့ အားနာသလို အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"နင် တကယ်ပြောနေတာလား။"

အခုတလော သူမက ဆက်သ် (Seth) ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့တင် စိတ်ကအလိုလို ပျက်နေတာဖြစ်သည်။ ဒီနေရာတစ်ဝိုက် သွားလာတိုင်း သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ရုံးခန်းဆီကို အလိုလို ရောက်သွားတတ်သည်။ သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် လူတကာကို ရန်ရှာတတ်သူဖြစ်သော်လည်း အခုချိန်ထိ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေတာကပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပြီ။

အဲဒါကို ကိုင်လ်က သူမရဲ့အကြောင်းကို အပြည့်အဝ သိပါလျက်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းအတွက် အကူအညီ လာတောင်းနေသေးသည်လား။

'သူ ရူးသွားပြီလား။'

"ထားလိုက်တော့၊ မပြောနဲ့တော့။"

ဇိုယီက သူမရဲ့မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါက တစ်ပို့စ်ကို တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) ယူတယ်။ တကယ်လို့ နင့်သူငယ်ချင်းရဲ့—"

"ဖွတ်—!"

ကိုင်လီက ခေါင်းကို ဘေးသို့လွှဲကာ ပါးစပ်ထဲရှိ ကော်ဖီများကို ဖျန်းခနဲ ပန်းထုတ်လိုက်မိသည်။

ပြီးနောက် သူက တဟွတ်ဟွတ်နှင့် ချောင်းဆိုးတော့သည်။

"ဟွတ်! ဘာ...!? တစ်သိန်း.. တစ်သိန်း..."

"တစ်သိန်းတိတိပဲ။ ဘာမှ လျှော့မပေးဘူး။"

ဇိုယီက သူ့အနားကနေ နောက်ဆုတ်ရင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကိုင်လီရဲ့ မျက်နှာဖြူလျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူထပ်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမက တားလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ လျှော့ဈေးမရှိဘူး။ ဒါက ငါပေးနိုင်တဲ့ အသက်သာဆုံး ဈေးနှုန်းပဲ။"

"ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ ကိုင်လီ?"

ဇိုယီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"...ငါ နင့်ကို ကူညီဖို့ စဉ်းစားပေးတာက နင့်မျက်နှာကြောင့်ပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ နင့်သူငယ်ချင်း ထုတ်တဲ့ ဘယ်လို အရည်အသွေးနိမ့် ဂိမ်းကိုမှ ငါကြော်ငြာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါက အသုံးမကျတဲ့ တစ်ခုခုကို ကြော်ငြာပေးမိရင် ငါ့အတွက်တောင် ပိုပြီး သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ထိုစကားကို ကိုင်လီ မငြင်းနိုင်ပါ။

သူကိုယ်တိုင် ဆက်သ်ရဲ့ဂိမ်းကို စမ်းကစားကြည့်ပြီးပြီ၊ တကယ်လည်း... သိပ်မကောင်းလှပါ။ အကယ်၍ သူမကသာ ကြော်ငြာပေးခဲ့ရင် သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အများကြီး ထိခိုက်စေမှာ အမှန်ပင်။

သူမက ဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပေးတာကတင် တော်တော်လေးကို စိတ်ကောင်းရှိနေလို့ပင်။

'ငါလည်း ကြိုးစားကြည့်ပြီးပြီလို့ပဲ မှတ်ယူရမှာပေါ့။'

ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ ကိုင်လီက ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန်မှာပင် ဇိုယီက ကြားဖြတ်ပြောပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နင့်သူငယ်ချင်းက သူ့ဂိမ်းကို တကယ်ကြော်ငြာချင်တယ်ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဗျာ...?"

ကိုင်လီက မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား?

"ဟုတ်တယ်။"

ဇိုယီက သူမရဲ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို အမြန်ပွတ်ဆွဲကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကိုင်လီက ခေါင်းစဉ်အမျိုးမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း!] ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် - ၈၀,၀၀၀ (တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု)

[ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ အမှုကို ဖော်ထုတ်ခြင်း!] ကြည့်ရှုသူအရေအတွက် - ၃၁,၀၀၀ (တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု)

"တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု (Livestream) ပေါ့။"

ဇိုယီက ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"...အခုတလော သည်းထိတ်ရင်ဖို နက်နဲတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွေက ခေတ်စားနေတာ။ တကယ်လို့ နင့်သူငယ်ချင်းက သူ့ဂိမ်းကို ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင် ငါသိတဲ့ နာမည်ကြီး YouTuber တစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးလို့ရတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူက ထုတ်လွှင့်နေရင်းနဲ့ ဂိမ်းကို ကြော်ငြာပေးလို့ရတာပေါ့။"

"အာ။"

ကိုင်လီက ကြည့်ရှုသူအရေအတွက်နှင့် ခေါင်းစဉ်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက ဆက်သ်အတွက် သေချာပေါက် အကူအညီဖြစ်မှာကို သူမြင်နိုင်သော်လည်း ခဏအကြာမှာတော့ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။"

သူက ဆက်သ်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဆက်သ်က အဲဒီလိုမျိုးတွေကို အမုန်းဆုံးပင်။ အကယ်၍ သူ့ကို သွားပြောရင်တောင်မှ သူက ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ငြင်းမှာ အသေအချာပင်။

"...အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တခြား—"

"ကျွန်တော် လုပ်မယ်။"

အသံတစ်ခုက ကိုင်လီရဲ့ စကားကို ကြားဖြတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ကိုင်လီက လန့်သွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆက်သ် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆက်သ်ရဲ့ အကြည့်တွေက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး သက်မဲ့နေသလိုပင်၊ သူက ဇိုယီ့လက်ထဲက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု..."

ဆက်သ်ရဲ့ အသံက တိုးသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်။

"ကျွန်တော် လုပ်မယ်။"