အခန်း (၃၂) - ပန်းချီ [၁]

တစ်ယောက်ယောက် ငါ့အခန်းထဲ ဝင်သွားတာလား...?

လေးထောင့်ပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင်ပိတ်စတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးပဲ။

ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တင်းမာသွားပြီး အခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေမလားဆိုတာကို မျက်လုံးအစုံနဲ့ အကဲခတ်လိုက်မိတယ်။ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေမလားပေါ့။

'ငါ့ရဲ့ USB ကို ရုံးခန်းရှေ့မှာ ပြန်တွေ့ခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်နိုင်ဘူးလား?'

ပထမတော့ ဒါဟာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်တွေအပြီး ဒီမနက်အစောပိုင်းမှာ ငါဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းနေခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် USB ကို မတော်တဆ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုကရော...?

ငါ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ရင်း ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အရာဝတ္ထုကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အတွေးတစ်ခုက ငါ့ခေါင်းထဲကို စိမ့်ဝင်လာတယ်။

'...ဒါ ဂီတမှူး (Conductor) ရဲ့ လက်ချက်များလား?'

နံရံပေါ်က ဗွီ (V) အက္ခရာ အကြီးကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အေးစက်တဲ့ လေတစ်ချက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ရင်း ငါ့လက်မောင်းကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။

အဲဒီနောက် မီးခလုတ်ရှိရာကို လျှောက်သွားပြီး—

*ကလစ်!*

မီးတွေ ငြိမ်းသွားပြီး အမှောင်ထုက ငါ့ကို ဝါးမျိုသွားတယ်။

ငါ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း လက်မောင်းကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်မိနေချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က အသံအားလုံးဟာ ပိုပြီး စူးရှလာသလိုပဲ။

"ထွက်လာခဲ့စမ်း။"

ငါ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုက လှုပ်ရှားလာတယ်။ မျက်စိနဲ့ မမြင်ရပေမဲ့ အဲဒီတည်ရှိမှုကို ငါ အတိုင်းသား ခံစားနေရတယ်။

ငါ စကားပြောဖို့ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပိတ်သွားပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိတယ်။ညဘက်လမ်းလျှောက်သူ (Nightwalker) ရဲ့ အကြည့်တွေက... တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ။

ဒါဟာ... အရင် စမ်းသပ်မှုတုန်းက အကြည့်တွေနဲ့ ဆင်တူနေတယ်။

'...သွားပြီ။'

အဲဒီအကြည့်မျိုးကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဂီတမှူးက သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီးကတည်းက အဲဒီဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ အမူအကျင့်တွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။

သူဟာ အရင်လို... နာခံမှု မရှိတော့ဘူး။

'ဂီတမှူးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရလို့ ငါနဲ့ သူကြားက ရင်းနှီးမှု (Affinity) လျော့နည်းသွားတာများလား?'

ဒီအတွေးက အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတယ်။

ညဘက်လမ်းလျှောက်သူ ရဲ့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ သဘောထားကို ဒါက ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အတည်ပြုဖို့ ဘာအထောက်အထားမှ မရှိတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။

"အဲဒီ အနက်ရောင်ပိတ်စကို ဖယ်လိုက်စမ်း။"

အခန်းထောင့်မှာရှိတဲ့ အနက်ရောင်ပိတ်စကို ညဘက်လမ်းလျှောက်သူကိုပဲ ဖယ်ခိုင်းဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အခုလောလောဆယ် သူက အာခံချင်နေပေမဲ့ ငါ့စကားကိုတော့ နားထောင်နေသေးတာပဲ။

တကယ်လို့ သူသာ ထပ်ပြီး သေသွားခဲ့ရင်လည်း သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မဆင့်ခေါ်တော့ရုံပဲပေါ့။

"....."

ညဘက်လမ်းလျှောက်သူက ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ငါ့ကို ဖိအားပေးနေသလိုပဲ။

အဲဒီနောက် ဘာစကားမှမဆိုဘဲ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အရာဝတ္ထုဆီကို သူ လှည့်သွားတယ်။

*ရှပ်... ရှပ်...*

ခြေလှမ်းတိုင်းက စည်တီးသံလို အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အဲဒီအရာဝတ္ထုရှေ့မှာ သူ ရပ်လိုက်တယ်။

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

အချိန်တွေ ကြန့်ကြာနေသလို ခံစားနေရတုန်းမှာပဲ...

*ဝှစ်ခနဲ!*

သူက ပိတ်စကို ဆွဲဖယ်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ငါ သူ့ကို လက်မောင်းထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်က တံခါးကို အားပြုထားရင်း ထွက်ပြေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။

*ကလစ်!*

ဒါပေမဲ့...

"ဟင်?"

အခန်းအလယ်မှာ ရှိနေတာက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။

ငါ မျက်တောင်ကို တစ်ချက်... နှစ်ချက် ခတ်လိုက်မိတယ်။

ငါ့မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"ပန်းချီကားတစ်ချပ်လား?"

ပိတ်စအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတာက တခြားမဟုတ်ဘဲ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်နေတယ်။

ငါ မယုံနိုင်သေးဘဲ ပိုပြီး သေချာမြင်ရအောင် အနားကို တိုးသွားလိုက်တယ်။

"...ဒါ ဂီတမှူးဆီမှာ ရှိမယ့် ပစ္စည်းမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

ဒါဆို... ဘယ်သူက ဒီမှာ လာထားတာလဲ?

ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပန်းချီကားကို လေ့လာလိုက်တယ်။ ၎င်းရဲ့ ရိုးရှင်းမှုက လှည့်စားနေသလိုပဲ—လှပပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းလှတယ်။ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ စိမ်းစိုနေတဲ့ အပင်တွေ ဝန်းရံထားတဲ့ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း တောအုပ်ကြီးရဲ့ အစွန်းဆီကို ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေတယ်။ ကောင်းကင်က ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး အပေါ်ကနေ နေရောင်ခြည်တွေ ဖြာကျနေတယ်။ အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ အဖြူရောင် ထီးအကြီးကြီးနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ သူမရဲ့ ရုပ်သွင်ကို မြင်ရဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။

"ကြည့်ရတာ ထူးထူးခြားခြားတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး..."

ငါ ပန်းချီကားကို အနောက်လှန်ကြည့်လိုက်တော့လည်း ရိုးရိုးသစ်သားဘောင်ပဲ တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာ ထောင့်နားက အမှတ်အသားသေးသေးလေးတစ်ခုက ငါ့မျက်စိထဲ ဝင်လာတယ်။

"ဒါက ဘာလဲ?"

ငါ ခေါင်းငုံ့ပြီး အဲဒီအမှတ်အသားကို သေချာကြည့်လိုက်တော့ စာသားအချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါ အဲဒါတွေကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ကြည့်မိတယ်။

[နံပါတ် ၁၂၊ အိုင်ဗရီ ဟောလိုး ခရိုင် - ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက်]

"လိပ်စာတစ်ခုလား?"

ပြတိုက်တစ်ခုရဲ့ လိပ်စာပေါ့လေ?

ငါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးက ငါ့ရုံးခန်းထဲကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ?

ငါ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ တစ်ခုခု လက်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

*ဒင်!*

[စိတ်ကြိုက်လုပ်ဆောင်နိုင်သော တာဝန် (Optional Quest) စတင်ပါပြီ!]

• အခက်အခဲအဆင့်: ဒုတိယအဆင့် (Second Order) • ဆုလာဘ်: ၅,၀၀၀ SP • ရည်မှန်းချက်: ပန်းချီကား၏ အစအနကို စုံစမ်းရန်။ • တည်နေရာ: ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက်

ဖော်ပြချက်- သဲလွန်စများသည် ပြတိုက်၏ ခန်းမဆောင်များအတွင်း ဖုံးကွယ်နေပါသည်။ ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက်သို့ သွားရောက်၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ပန်းချီကား၏ နောက်ကွယ်က ဇာတ်လမ်းကို ဖော်ထုတ်ပါ။

အချိန်ကန့်သတ်ချက်: ၂ ရက်

[ဤတာဝန်ကို လက်ခံလိုပါသလား?]

▶[လက်ခံမည်] ▷[ငြင်းပယ်မည်]

စိတ်ကြိုက်လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုလား?

"နေဦး၊ ဘာလဲ...? ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...?"

ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ဒီရည်မှန်းချက်အသစ်ကို ငါ ကြောင်ကြည့်နေမိတုန်းပဲ။ အဲဒီနောက် အဖြစ်မှန်ကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုဟာ တခြားခံစားချက်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"နေဦး၊ ငါ့ဆီကို ဒီပန်းချီကား ပို့လိုက်တာ စနစ် (System) များလား?!"

အခုမှ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့တယ်။ တကယ်လို့ ဒါဟာ စနစ်ရဲ့ လက်ချက်ဆိုရင် ပန်းချီကား ပေါ်လာတဲ့ အချိန်အခါ ထူးဆန်းနေတာကို ရှင်းပြနိုင်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒါဟာ ငါ့ကို နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်အေးသွားစေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ စနစ်ကြောင့်လို့တော့ အာမခံချက် မရှိသေးဘူး။ ငါ အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး ထောင့်တွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်လိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ရုံးခန်းထဲကို တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာသလားဆိုတာ သိရအောင် ကင်မရာအချို့ တပ်ထားသင့်တယ် ထင်တယ်။"

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက အဲဒါက ပိုက်ဆံ တော်တော်ကုန်မှာ ဖြစ်ပြီး ငါ့မှာကတော့ ငွေကြေး အလွန်အမင်း ပြတ်လပ်နေတာပဲ။ ဒါကြောင့် အဲဒီအတွေးကို ချက်ချင်းဘေးဖယ်လိုက်ပြီး တာဝန်ဆီကိုပဲ အာရုံပြန်သွင်းလိုက်တယ်။

"အခက်အခဲအဆင့်၊ ဒုတိယအဆင့်..."

အဲဒီစာသားတွေကို မြင်တော့ ငါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားတယ်။ အဲဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ စာသားတွေကို ငါ ထပ်ပြီး တွေ့နေရပြန်ပြီ။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို၊ အခုဆိုရင် အဲဒါတွေက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်က ပိုပြီး ပြင်းပြလာတယ်။

'ဟုတ်သားပဲ၊ ကိုင်လ်ီကို ဒီအကြောင်း မေးမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။ အခုပဲ သွားမေးသင့်တယ်။'

ငါ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပိတ်စကို ကောက်ယူပြီး ပန်းချီကားကို ပြန်ဖုံးဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မဖုံးခင်မှာပဲ နောက်ထပ် အသိပေးချက်တစ်ခု ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြန်တယ်။

[ပန်းချီကားကို ပြန်မဖုံးပါနှင့်]

အသိပေးချက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာမို့ ငါ အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ငါ သတိထားမိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ပိတ်စက ပန်းချီကားပေါ်ကို လွှမ်းအုပ်သွားပြီ။

"ဒုက္ခပဲ!"

ငါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ပိတ်စကို ပန်းချီကားပေါ်ကနေ ဖယ်ဖို့ ဆွဲလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုးစားလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ ပိတ်စက သဘာဝမကျစွာ လှုပ်ရှားလာပြီး လက်တစ်ဖက်ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ငါ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်တယ်။

"....!?"

အဲဒီလက်က ငါ့လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အင်အားကလည်း အလွန်ကြီးမားတာကြောင့် ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။

ငါ့လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုန်းပေမဲ့ အဲဒီလက်က ငါ့ထက် ပိုသန်မာနေပုံရပြီး ငါ့လက်ဟာ ပန်းချီကားထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆွဲခံနေရတယ်။

'မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး...!'

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ငါ့နှလုံးခုန်သံတွေက ရင်ဘတ်ထဲမှာ တဒိတ်ဒိတ် မြန်လာပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး။

အားလုံးက ငါ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်။

စားပွဲ၊ မီးခလုတ်—အားလုံးက အဝေးကြီးမှာ!

ညဘက်လမ်းလျှောက်သူကိုတောင် ငါ မဆင့်ခေါ်နိုင်ဘူး။

'တောက်!'

ငါ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေရင်း လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကို စမ်းတဝါးဝါး ထုတ်လိုက်တယ်။ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ အသံသွင်းထားတဲ့ ဖိုင်ကို ဖွင့်ပြီး အရင်က သွင်းထားတာတွေကို လိုက်ရှာမိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အကြံတစ်ခု ရလာတယ်။

'ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်မှာလဲ...? မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ!'

"တွေ့ပြီ!"

မှန်ကန်တဲ့ အသံဖိုင်ကို တွေ့တာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တေးသွားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

*တန်~*

ဦးစွာ တယောရဲ့ နူးညံ့ပြီး စိတ်အေးချမ်းစေတဲ့ တေးသံနဲ့ စတင်ခဲ့ပြီး နောက်မှာတော့ ပတ္တလား ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံက ပေါင်းစပ်ပါဝင်လာတယ်။

ရင်းနှီးနေတဲ့ တေးသွား စတင်တာနဲ့ ငါ အဲဒီလက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ရင်း တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု ရှိလာဖို့ မျှော်လင့်နေမိတယ်။

'သူ တုံ့ပြန်နေပြီ!'

တကယ်ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။

အဲဒီလက်က ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ တေးသံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသလိုမျိုး တုန်ခါနေတယ်။ ငါ့လက်ကောက်ဝတ်ကိုတော့ မလွှတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားတာကပဲ လုံလောက်နေပြီ။

"အင့်!"

ငါ့လက်ကို အားကုန်သုံးပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ ပိတ်စပါ ပါလာတယ်။ ငါလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေမိတုန်း ပိတ်စက ငါ့ဘေးမှာ ကျနေတယ်။

"ဟား... သွားပြီ!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အသံဖိုင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားရှိရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒါက...

အရင်အတိုင်းပါပဲ။

မဟုတ်ဘူး။

ငါ မျက်လုံးကို ကျဉ်းပြီး သေချာကြည့်လိုက်တယ်။

ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးက—

သူမဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အနားကို တိုးကပ်လာသလိုပဲ။