အခန်း (၃၁) - တာ၀န် ပြီးမြောက်ခြင်း [၂]
ည ၈ နာရီ။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်ခတ်ကြည့်မိသည်။ တစ်ခုခုကို မှားမြင်နေတာများလားဟု မျှော်လင့်မိသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ အမြင်မှားနေတာ မဟုတ်ပါ။
...ကျွန်တော် တကယ်ပဲ တစ်နေကုန် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အိပ်ချိန်ကို အနိုင်နိုင် ပြန်ညှိထားကာမှပဲ။"
ကုတင်ပေါ်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီးမှ စောင်ကို ကန်ထုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ လူက လန်းဆန်းသွားသည်ဟုတော့ အတိအကျ ပြောမရသော်လည်း အိပ်ရေးပျက်ထားသမျှနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သာသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။
"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါလည်း ရှိသေးတာပဲ။"
ကျွန်တော် လက်ခံရရှိထားသည့် တာ၀န် (Quest) အသစ်ကို သတိရမိပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။
"ဂိမ်းကို ရောင်းထုတ်ပါ။"
ဒါက ပြောသလောက် မလွယ်ကူပါ။
နာမည်ကျော် ဂိမ်းစတူဒီယိုတစ်ခုခုက ထုတ်လုပ်တာမျိုး သို့မဟုတ် ပရိသတ်အင်အား အခိုင်အမာ ရှိနေတာမျိုး မဟုတ်လျှင် ဂိမ်းတစ်ခုကို ရောင်းထွက်ဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
စနစ် (System) က အတည်ပြုပေးထားသည့်အတွက် ဂိမ်းအပေါ် ကျွန်တော် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ယခုအတိုင်း ရုတ်တရက်ကြီး ဖြန့်ချိလိုက်လျှင်တော့ မည်သူမျှ စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာပါသည်။ နောင်တစ်ချိန်မှာတော့ အောင်မြင်လာနိုင်သော်လည်း ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အများကြီး မရှိပါ။
ဂိမ်းကို လူသိများလာစေရန်နှင့် ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရပါမည်။
သို့သော် ထိုအရာက ပြောသလောက် မလွယ်ကူပါ။
ကျွန်တော် စနစ်အရောင်းဆိုင် (System Shop) ထဲမှာ အသုံးဝင်မည့်အရာများ ရှိမလားဟု လိုက်ကြည့်သော်လည်း မျက်စိကျစရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။
"ကိုင်လီကိုပဲ မေးကြည့်ရမယ်။ သူက အဆက်အသွယ်တွေ ဘာတွေ ရှိနိုင်တာပဲ။"
သိပ်တော့ မျှော်လင့်မထားပါ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဂိမ်းအကြောင်း ဘာမှသိတာ မဟုတ်ပေ။
*
ကိုင်လ်ကို ရှာရသည်မှာ မခက်ခဲပါ။
အဝတ်အစားလဲပြီး ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ မီးဖိုချောင်ဘက်တွင် ကော်ဖီမှုန့်ဖြင့် ကော်ဖီဖျော်နေသော သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အလုပ်ဆင်းချိန် ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဖွဲ့အစည်းချုပ်ထဲတွင် လူတွေ တော်တော်များများ ရှိနေဆဲပင်။
"ကျေးဇူးပဲ။"
"ဟင်? အာ... အဲဒါ ငါ့ဟာလေ!"
"မင်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ။"
ကျွန်တော် ကော်ဖီကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
အရသာက စောက်သုံးကို မကျပါ။
"...ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ? ငါက မင်းကို ကူညီနေတာလေ။ အခုက ညဘက်ကြီးရှိပြီ၊ ကော်ဖီသောက်ရင် မင်း အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"
"ငါက အခုပဲ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေတာ။"
"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါက ကူညီပေးလိမ့်မယ်။"
ကျွန်တော် နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်သည်။
မဟုတ်သေးဘူး၊ တကယ်ကို အရသာဆိုးတဲ့ ကော်ဖီပဲ။
"....."
ကိုင်လ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ တွေဝေသွားဟန်ရှိသည်။ သူက သဘောတူသလိုလို၊ သဘောမတူသလိုလို ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူ့မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဓိကအကြောင်းအရာကိုသာ တန်းပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ဂိမ်း ပြီးသွားပြီ။"
"...အို။"
ကိုင်လီ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
'အော်... ဟုတ်သားပဲ။ သူက အချောသတ်အပြင်အဆင်ကို မစမ်းရသေးဘူးပဲ။'
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းကို ဂိမ်းပြန်စမ်းခိုင်းဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ တခြားကိစ္စအတွက် လာတာ။"
"တကယ်လား?"
ကိုင်လီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ?
"အေး..."
ကျွန်တော် သူ့အမူအရာကို ခေါင်းထဲက ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ငါ့ဂိမ်းကို ဈေးကွက်မြှင့်တင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့်သူ ရှိမလားလို့ မင်းကို မေးမလို့။ မကြာခင် ဖြန့်ချိဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ ကြော်ငြာဖို့ နည်းလမ်းမရှိရင်တော့ လူသိမှာမဟုတ်ဘူး။"
"ဈေးကွက်မြှင့်တင်ဖို့...?"
ကိုင်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ သူ အတော်လေး စဉ်းစားနေပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှမရှိ— အာ။"
တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အဟန်ဖြင့် ကိုင်လ်က လက်သီးဖြင့် လက်ဝါးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို ထူးဆန်းသွားသည်။
"ဘာလဲ? ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေး ဖြစ်သွားတာလဲ?"
"အဲဒါက..."
ကိုင်လီက သူ့ပါးကို ကုပ်ရင်း 'အလုပ်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက လုပ်ပေးပါ့မလားမသိဘူး...' ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။
ခဏကြာတော့ ကိုင်လီက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လာသည်။
"...ငါကတော့ မင်းကို မကူညီနိုင်ပေမဲ့ ကူညီနိုင်မယ့်သူတစ်ယောက်ကိုတော့ သိတယ်။"
"တကယ်လား?"
"အေး၊ ဒါပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ? စကားကို ဘာလို့ ဒီလောက် ဆွဲနေတာလဲ?"
"ကဲ... ထားပါတော့။ ငါ မသတိပေးခဲ့ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။"
ကိုင်လ်က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး တစ်ခုခုကို အလျင်အမြန် ရိုက်လိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လူမှုကွန်ရက် စနစ်တစ်ခုမှ သက်ဆိုင်ရာမျက်နှာစာတစ်ခုကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ပြလာသည်။
─────
[ဇိုးအီ တာလိုင်း (Zoey Terline)]
ပို့စ်များ - ၇၃ ဖော်လိုဝါ - ၂၁.၃ သန်း ဖော်လိုလုပ်ထားသူ - ၂ ဦး
─────
"...မင်း အကူအညီလိုချင်ရင်တော့ သူက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"
ကျွန်တော် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်မိသည်။ ဖော်လိုဝါ ၂၁.၃ သန်းတောင်လား...? ဒီလောက်တောင် များတာလား...?
သူမ၏ ဇာတ်ကောင်ကိုယ်ထည်နှင့် ရုပ်ရည်အရ လူကြိုက်များမည်မှန်း သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားမိပါ။
သူမက တကယ့်ကို နာမည်ကြီးစတားတစ်ယောက်ပဲ။
'ငါ့ကို မုန်းနေလောက်တဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။'
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူမအကြောင်းကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမကို သွားအကူအညီတောင်းလျှင် အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအတွက် ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေရန် အချိန်ဆွဲနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ဂိမ်းကို ကြော်ငြာပေးလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာလည်း သေချာသလောက်ပင်။
သူမကို အကူအညီတောင်းခြင်းက ခေါင်းကိုက်စရာကို ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်သလိုမျိုးပင်။
"မေ့လိုက်တော့။"
နောက်ဆုံးတော့ အခြားနည်းလမ်းကိုပဲ ရှာကြည့်ရမည်။
ကျွန်တော် ရုံးခန်းကို ပြန်ဖို့အလုပ်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့် ဝင်တိုက်မိသည်။
"အာ... ဆော့ရီးဗျာ။"
"ဘယ်ကိုကြည့်ပြီး—"
ကျွန်တော်နှင့် တိုက်မိသူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့မည့်အဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများက တစ်ခုခုကြောင့် တုန်လှုပ်နေသည်။
"ဟင်...?"
သူ့အမူအရာကြောင့် ကျွန်တော် ကြောင်သွားပြီး သူ့ဆီ လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း သူက ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။
"ငါ့ကို. မထိနဲ့။"
သူ့စကားသံများက သိသိသာသာ တုန်ယင်နေသည်။
ပိုအရေးကြီးတာက...
"ငါ့နားက ထွက်သွားစမ်း။"
သူက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ?
"တားရန့်စ် (Terrance)?"
ကိုင်လီက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် တားရန့်စ်အနီးသို့ ရောက်လာသည်။
"မင်း ၀င်ပေါက် (Gate) တစ်ခုထဲကနေ အခုမှ ထွက်လာတာလား? ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ...?"
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ..."
တားရန့်စ်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ထပ်မံ တုန်လှုပ်လာသည်။ သူ ကြည့်နေလေလေ၊ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမိုထင်ဟပ်လာလေလေပင်။ ထို့နောက် သူက ကိုင်လီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး... ဘယ်သူမှ မူမမှန်ဘူး။"
သူက ထိုမျှသာ ပြောပြီး ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှ ဖြတ်ကျော်ကာ အေးဂျင့်များနားနေဆောင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထွက်သွားသည့် သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိပြီးမှ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော ကိုင်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အဲဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ?"
"...သူ ၀င်ပေါက်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေ ခံစားနေရတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ PTSD စိတ်ကျရောဂါ(ထင်ယောင်ထင်မှားရောဂါ)ဆိုတာ ငါတို့အလုပ်မှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ ဝေဒနာပဲ။"
ကိုင်လ်က အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်မိမလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူပြောသည့်စကားကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
PTSD? မူမမှန်ဘူး ဟုတ်လား...?
"ဘာပြောတာလဲ?"
ကိုင်လ်က ဘာမှမသိသလို ခေါင်းစောင်းပြသည်။
"... ထားလိုက်တော့။"
ကျွန်တော်လည်း နားလည်အောင် မကြိုးစားတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ရုံးခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
'ဒီကမ္ဘာရဲ့ သာမန်အသိစိတ်တွေနဲ့တော့ ငါ ဘယ်တော့မှ ကျင့်သားရမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။'
တကယ်ပဲ မလွယ်ကူပါ။
"ဟင်?"
ရုံးခန်းရှေ့မှာ ရပ်လိုက်စဉ် တံခါးနားတွင် ကျနေသော အနက်ရောင် တုတ်ချောင်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ ကိုယ့်ကျောပိုးအိတ်ကို အလန့်တကြား စစ်ကြည့်မိသည်။
"သေစမ်း!"
ဒါ ကျွန်တော့် USB ပဲ!
USB ကို အမြန်ကောက်ယူပြီး ဖုန်တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အထဲရောက်သည်နှင့် အရင်အတိုင်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
USB ထဲက အချက်အလက်တွေ ပျက်သွားပြီလား သိရအောင် လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ကျွန်တော် တောင့်ခဲသွားသည်။
ကျွန်တော့်အမြင်များက နံရံဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ အရင်က သွေးဖြင့် ရေးထားသော VI ဟူသည့် အမှတ်အသား ရှိခဲ့သည့်နေရာ။
ယခုမူ VI က မရှိတော့ပါ။
၎င်း၏နေရာတွင် သွေးနီရောင် 'V' အက္ခရာ တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။
ဒါတင်မကသေးပါ။
ထိုအမှတ်အသား၏ အောက်တည့်တည့်တွင် အဝတ်နက် အုပ်ထားသော လေးထောင့်ကွက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်လာသည်။
ဘယ်တုန်းကလဲ...?
အဲဒါကြီးက ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ?