အခန်း (၃) - လူပြက် [၂]

“အင်း... ငါသိပါတယ်... အခု အစီရင်ခံစာကို ကြည့်နေတာ။ လူပြက်အကြောင်း တစ်လုံးမှ မပါဘူး။”

ဝေါ်ကီတော်ကီထဲမှ ဩဇာရှိပြီး တည်ငြိမ်သည့် အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

“ဒီ အသုံးမကျတဲ့ လူတွေ... ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့အရာကို လွတ်သွားတာလား?”

“စိတ်အေးအေးထားစမ်း။ အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။ လူပြက်က ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့အချက် (variable) တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တတ်တာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့...!”

“တိတ်စမ်း။”

အမျိုးသမီးအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဆူညံသံများအားလုံး ရုတ်ခြည်းငြိမ်ကျသွားသည်။

“ဇာတ်လမ်းစတော့မယ်။ အခုလောလောဆယ် လူပြက်ကို လျစ်လျူရှုထားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ထားလိုက်။ အခြေအနေအရ ငါတို့ လှုပ်ရှားကြမယ်။”

“နားလည်ပါပြီ။”

ဒါက ဘာစကားဝိုင်းပါလိမ့်?

သူတို့က ဒီဇာတ်လမ်း (scenario) အကြောင်းကို ကြိုတင်သိနေသလိုမျိုး ဘာလို့ ပြောနေကြတာလဲ? သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ? ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ? ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက... ငါကရော ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ?

ငါ့ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အစီအရီ ပေါ်လာပေမဲ့ တစ်ခုမှ မတွေးနိုင်ခင်မှာပဲ ပြဇာတ်ရုံထဲက လေထုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အင်မတန် ပြင်းထန်တဲ့ အပြောင်းအလဲပဲ!

“....!?”

လက်ခုပ်သံတွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဆူညံသံတွေ အားလုံးလည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ တိုင်ပင်ထားသလိုမျိုး လူတိုင်းက စင်မြင့်အလယ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝေါ်ကီတော်ကီထဲမှ တိုးညင်းသည့် အသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

—ဇာတ်လမ်းစပြီ။ အားလုံး အသင့်ပြင်ထား!

ရွှတ်ခနဲ!

နောက်ဆုံးတွင် ကန့်လန့်ကာကြီး ပွင့်သွားပြီး စင်မြင့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စင်မြင့်အလယ်တွင် စန္ဒရားအကြီးစားတစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်း၏ ပြောင်လက်နေသော မျက်နှာပြင်မှာ မီးမောင်းထိုးချက်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။ စင်မြင့်၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင်တော့ လွတ်နေသော ထိုင်ခုံ (၁၂) လုံးကို စနစ်တကျ စီတန်းထားသည်။

လေထုက အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ လေထုကိုယ်တိုင်က အသက်အောင့်ထားသလားဟု ထင်ရလောက်အောင် သဘာဝမကျသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမျိုးပင်။

ကျွီ...

တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည့် စူးရှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ စင်နောက်ကွယ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက သဘာဝမကျဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

“.....!”

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ငါ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝေါ်ကီတော်ကီက ထပ်မံတုန်ခါလာသည်။

—လာနေပြီ။ အစီရင်ခံစာထဲကအတိုင်းပဲ။ သတိထားကြ။

ထိုပုံရိပ်မှာ တရားဝင်ပွဲတက် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လည်စည်းက ပို၍ ပေါ်လွင်နေသည်။ ၎င်းက လက်ရာမြောက်သည့် ဗိုင်အိုလင်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ကြိုးများက တင်းနေကာ တုန်ခါနေသည်။

ထိုအရာ၏ မျက်နှာမှာ... မျက်နှာဟု ခေါ်နိုင်လျှင်ပင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ခြောက်ကပ်နေသော အရေပြားများက ဦးခေါင်းခွံပုံသဏ္ဌာန်အပေါ် ကပ်ညှိနေပြီး၊ ပြောင်လက်နေသော အပ်ချည်မျှင်လေးများဖြင့် ၎င်း၏ ပါးစပ်နှင့် ဟောက်နေသည့် မျက်လုံးအိမ်များကို ချုပ်ပိတ်ထားသည်။

၎င်းက ထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာဆီသို့ ဟာလာဟင်းလင်း မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

—နောက်တစ်ယောက် လာနေပြီ။

နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ယောက်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများက တောင့်တင်းနေသော်လည်း ထူးဆန်းသည့် ဟန်ပန်မျိုးဖြင့် ဆယ်လို (cello) တူရိယာကို သယ်ဆောင်လာသည်။

—ဒါက ဘေ့စ် (bass) တီးခတ်မယ့်သူပဲ။

နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာသည့် ပုံရိပ်တိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက ချောမွေ့နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦးက ကြိုးဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည့် ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ပင်။

ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နေရာယူလာသည်နှင့်အမျှ လေထုက ပို၍ လေးလံလာသည်။ ထိုင်ခုံ ၁၂ လုံး။ ပုံရိပ် ၁၂ ခု။

အခန်းတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်ကျသွားသည်။

ထို့နောက် ဝေါ်ကီတော်ကီက ထပ်မံ မြည်လာသည်။

—တေးဂီတအဖွဲ့ ပြည့်သွားပြီ။

အခန်းတွင်း အပူချိန်က ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားပြီး ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘဲ တုန်ယင်သွားမိသည်။ ဝေါ်ကီတော်ကီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နဖူးမှာ ချွေးစက်တွေ စို့လာသည်။

နောက်ထပ် တစ်ခုခု လာတော့မည်။

ပို၍ ဆိုးရွားသည့် တစ်ခုခု။

ငါ ခံစားနေရသည်။

ဗွီ!

—အားလုံး အသင့်ပြင်ထား။ ကွန်ဒတ်တာ (တေးဂီတညွှန်ကြားသူ) လာတော့မယ်။ ကင်းထောက်တွေ ပြန်ပို့ထားတဲ့ အစီရင်ခံစာကို မှတ်ထား။ ကွန်ဒတ်တာ ရောက်လာတာနဲ့ ဇာတ်လမ်းက တကယ်စပြီ။

ငါ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိသည်။ ပါးစပ်တွေ ခြောက်ကပ်နေသည်။

ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ ဘယ်သူတွေလဲ? သူတို့က ဒီဇာတ်လမ်းအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သိနေကြတာလဲ? ပြီးတော့ ကင်းထောက်ဆိုတာကရော ဘယ်သူတွေလဲ?

သူတို့ကရော ဒီထူးဆန်းတဲ့ စနစ် (system) ကို ရရှိထားတဲ့လူတွေလား?

အဲဒီလိုသာ ဆိုရင်—

—အဖွင့်တေးသွား (overture) ဖြစ်တဲ့ ပထမဆုံး ဆင်ဖိုနီ(သီချင်းအမည်) ကို သတိထားကြ။ ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက ဂီတရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရနိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစွမ်းကုန် ခုခံကြ!

အဖွင့်တေးသွား? ပထမဆုံး ဆင်ဖိုနီ? ဒါတွေက...

—စပြီ! တေးဂီတညွှန်ကြားသူ ရောက်လာပြီ!

ကျွီ—!

သစ်သားကြမ်းပြင်အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး စူးရှနေသည်။

ငါ့ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးက အပြင်ကို ခုန်ထွက်မတတ် တုန်ခါနေသည်။

တေးဂီတညွှန်ကြားသူ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အခြားသူများထက်ပင် ပို၍ ရုပ်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လိမ်တွန့်နေပြီး ခြေလက်များမှာလည်း သဘာဝမကျဘဲ ရှည်လျားနေသည်။ အရေပြားများမှာလည်း ချွန်ထွက်နေသော အရိုးများပေါ်တွင် တင်းတင်းကြီး ကပ်နေသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကတော့ ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူနှင့် သက်ဆိုင်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ရှိသည်။

သူသည် စင်မြင့်ရှေ့ရှိ စင်မြင့်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသကဲ့သို့ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ အင်မတန် ထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းသည့် အနေအထားဖြင့်ပင်။

သူ့မျက်လုံးအိမ်တွေကို အပ်ချည်တွေနဲ့ ကြမ်းတမ်းစွာ ချုပ်ပိတ်ထားပေမဲ့ သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“...”

ငါ တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိပြီး လက်တွေ တုန်ယင်နေသည်။

“...”

သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

“...”

သူ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။

“....”

ထို့နောက်—

ဝုန်း!

ဂီတသံ စတင်လာတော့သည်။

—အားလုံး အသင့်ပြင်! အခုကစပြီး အဖွင့်တေးသွား စပြီ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုခံကြ!

ဝေါ်ကီတော်ကီထဲမှ အမျိုးသမီး၏ အလောတကြီး သတိပေးသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ငါ့ရှေ့က လူစု၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်လာတော့မည့် အရာကို ရင်ဆိုင်ရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ နားကို လက်နှင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အကျိုးမထူးခဲ့ပါဘူး။

ဂီတသံက ငါ့နားထဲကို ဝင်လာနေဆဲပင်။

၎င်းက နားထဲကို ခပ်ဖွဖွလေး တိုးဝင်လာပြီး ညင်သာလှသည့် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသံကဲ့သို့ သာယာသည့် တေးသွားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

‘ဒါက မဆိုးပါဘူး’ ဟု ငါ တွေးလိုက်မိသည်။

တကယ်တမ်းတော့ နားထောင်လို့ တော်တော်ကောင်းသည်။

တေးသံက နားထဲမှာ အင်မတန် သာယာနေသည်။

ဂီတသံက... အစမှာတော့ လှပလွန်းနေသည်။ ငါ့စိတ်ထဲကို ညင်ညင်သာသာ၊ ညှို့ယူဖျားယောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ တိုးဝင်လာတဲ့ သံစဉ်တစ်ခုပင်။ တယောရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံတွေက ဆယ်လိုရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံတွေနဲ့ လိုက်ဖက်ညီညီ ပေါင်းစပ်နေပြီး တူရိယာတစ်ခုချင်းစီက ဟန်ချက်ညီညီ ရှိနေကြသည်။

ဒီဂီတသံထဲမှာ နစ်မျောသွားဖို့က အင်မတန် လွယ်ကူသည်။ ငါ့ကြွက်သားတွေ လျော့ရဲသွားပြီး အတွေးတွေက သံစဉ်နောက်ကို လိုက်ပါသွားချိန်မှာ လောကကြီးရဲ့ ဖိအားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ငါ ဂီတစည်းချက်အတိုင်း ခေါင်းကို ငြိမ့်လိုက်မိသည်။

မကောင်းတဲ့ အရာအားလုံးကို မေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေလည်း ပျောက်ရှကုန်သည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း ငါ ဒီသံစဉ်ထဲကို နစ်ဝင်သွားမိသည်။

ဒါပဲ ငါ တွေးနိုင်တော့သည်။

ဒါက...

“.....!?”

ငါ မျက်လုံးတွေ ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး ညာဘက်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ငါ့လက်တွေ တုန်နေပြီး လက်ချောင်းတွေက အင်္ကျီပေါ်မှာ တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေသည်။

အသက်ရှူသံတွေက မြန်လာပြီး မောဟိုက်လာသည်။

‘ဘုရားသခင်...’

ငါ အရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်သွားသည်။

ငါ တေးဂီတညွှန်ကြားသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိချိန်မှာ သွေးတွေ အေးစက်သွားလောက်အောင်ပင် သူ၏ မျက်လုံးများက ငါနှင့် ဆုံသွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အင်မတန် နှေးကွေးစွာ ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး ပါးစပ်မှာ ချုပ်ထားသည့် အပ်ချည်အမည်းများက တင်းသွားကာ ဆွေးမြည့်နေသည့် အရေပြားများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ငါ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသည်။

ရင်ထဲမှာလည်း မအီမသာ ဖြစ်လာသည်။

‘ဘုရားသခင်...’

ဂီတသံက ပိုကျယ်လာပြီး ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။

‘မဖြစ်ဘူး... ငါ အာရုံစိုက်ထားရမယ်။ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေရမယ်။’

ငါ ကြိုးစားခဲ့သည်။ တကယ် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့၊

ဒိုင်း!

“အားးးး—!”

ခန်းမတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ထိုးဖောက်သွားသည်။

‘ဒိုင်း’ ခနဲ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ထိုထူးဆန်းသည့် လူစုထဲမှ တစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး မျက်နှာထားမှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

“အားးးး!”

သူ ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေသည်။

ကျန်တဲ့လူတွေက သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေကြပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထိန်းချုပ်နေရသည့်အတွက် သွေးစုတ်နေသည့် သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ကြတော့သည်။

—ဒါ ဂျက်ဆင်ပဲ!

—ခ-ခေါင်းဆောင်!? ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ!?

“အားးးး!”

နောက်ထပ် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါကြီးကို ရပ်ခိုင်းလိုက်စမ်း! ရပ်ခိုင်းလိုက်စမ်း!” သူက အော်ဟစ်ရင်း မိမိမျက်နှာကို ကုတ်ဖဲ့နေတော့သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက အရေပြားထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်နေပြီး မျက်နှာမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် မိမိ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသားစများကို ဆွဲခွာနေသည်။ ကျန်သည့်လူများမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အေးခဲကာ ကြည့်နေကြပြီး ထိုလူမှာ မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက် ဖျက်ဆီးနေသည်။

ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ မအီမသာ ဖြစ်လာပြီး အန်ချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။

ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့ ထိုလူ့အနား ရောက်သွားချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးတွေနှင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက မျက်နှာထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်နေပြီး တစ်ချိန်က မျက်နှာဟု ခေါ်ခဲ့သည့်အရာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ငါ့လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်နေသလို ခံစားရပြီး အန်ချင်စိတ်က ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါ တကယ် အန်တော့မည်။

“အားးးး—!”

အော်ဟစ်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေပြီး ငါ့လက်မောင်းက အမွှေးအမျှင်တွေ ထောင်ထလာသည်။ သူ၏ အော်ဟစ်သံက ပို၍ ကျယ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနီးဆုံး နံရံဆီသို့ လှည့်သွားကာ—

ဒိုင်း!

သူ၏ ခေါင်းကို နံရံနှင့် ဆောင့်ပစ်လိုက်သဖြင့် သွေးများ နေရာအနှံ့ စင်သွားသည်။

ဒိုင်း!

အသံက ဟိန်းထွက်နေပြီး တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ပိုကျယ်လာသည်။

နံရံတစ်ခုလုံး အနီရောင်တွေ စွန်းထင်းကုန်ပြီ။

ဒိုင်း!

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားသည်။

ဘုန်း!

သူ့အလောင်း လဲကျသွားချိန်မှာ ဂီတသံက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါ ထိုင်ခုံပေါ်ကို နောက်လှန်ချလိုက်သည်။

“ဟူး... ဟူး...”

ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး စိုထိုင်းနေသည့် ထိုင်ခုံမျက်နှာပြင်မှာ ငါ့အင်္ကျီက ကပ်နေသည်။ ဂီတသံက တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပါဘူး—အော်ဟစ်သံတွေကြားထဲမှာပါ ဆက်လက် တီးခတ်နေပြီး ငါ့စိတ်ထဲကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်လာနေသည်။

ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။

ငါ့လက်ထဲက အရာတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒါတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

တွေဝေမနေတော့ဘဲ နားကြပ် (earplugs) တွေကို နားထဲမှာ တပ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်ကျမှ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆူညံသံတွေ အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ငါ့စိတ်လည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

‘ဆယ်မိနစ်။’

ငါ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နံရံတွေဆီကနေ အကြည့်ကို အတင်းလွှဲလိုက်သည်။

‘...ဒါက ငါ အသက်ရှင်ဖို့ ကျန်တော့တဲ့ အချိန်ပဲ။’