အခန်း (၂၈) - အော်ဟစ်သံ [၂]

"ဂိမ်းစတင်နေပါပြီ..."

လောရင့်စ်က ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး တားရင့်စ်ကို ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်စေလိုက်သည်။ တားရင့်စ်က သူ၏လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဂိမ်းပွင့်လာပြီး ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင်စာတန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ကစားရန် နှိပ်ပါ]

"ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ အပျော်တမ်းဆန်သလိုပဲ" ဟု ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"...ဖွံ့ဖြိုးဆဲအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးလို့ နေမှာပေါ့"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ဝန်ထမ်းသစ်များ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တားရင့်စ်က ထိုမီးခိုးရောင်တက်ဘ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။ သူသည် အစကတည်းက အကဲဖြတ်ဝေဖန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ မပြီးပြတ်သေးသော ဂိမ်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။

သို့သော် ဤဂိမ်းသည် အပြည့်အဝ ပြီးစီးသွားသည့်တိုင် သူ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်ပေ။

'ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်လိုအရူးမျိုးက သရဲဂိမ်းတွေကို ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?'

သူ ဂိမ်းကစားရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်း အနည်းငယ်ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ဆက်သ် (Seth) ကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဌာနမှူး၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သော ထိုလူ၏အကြောင်းမှာ လူအများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို ငြင်းပယ်ရန်ဆိုသည်မှာ လူအများစု အိမ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

'ဂိမ်း' အချို့ကို ဖန်တီးရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ဝံ့သည့် ထိုအရူးမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးလဲဆိုသည်ကို သူ မြင်ဖူးချင်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချက်ထက် ပိုသည်မှာ ကိုင်လီ (Kyle) ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တားရင့်စ်နှင့် ကိုင်လီတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ နက်ရှိုင်းသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ လုပ်ငန်းခွင်သို့ တစ်နှစ်တည်းတွင် စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလို ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ။ ကိုင်လီသည် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်သွားပြီး နှစ်နှစ်အတွင်း စတုတ္ထအဆင့် (Fourth Order) သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း သူကတော့ ဒုတိယအဆင့် (Second Order) ၌သာ တစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကိုင်လီသည် ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုကို မည်မျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် လျင်လျင်မြန်မြန် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူ ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ စဉ်းစားလေလေ ပို၍ စိတ်တိုလေလေ ဖြစ်လာသည်။

သူသည်လည်း ကိုင်လီကဲ့သို့ပင်...

ကံကောင်းလွန်းသော လူတစ်ယောက်။

"ဒီဂိမ်းက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

တားရင့်စ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ Play ကစားသည်ကို နှိပ်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း မှောင်အတိ ကျသွားသည်။

"ဟင်...?"

"ဖွင့်မရတာလား?"

မျက်နှာပြင်သည် အားလုံး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ကြာအောင် မှောင်နေခဲ့သည်။ လူတိုင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည့် အချိန်မှာပင် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ စာလုံးများ စတင်ပေါ်လာပြီး အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

'ဒီကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ နေ့တိုင်းက ရုန်းကန်နေရပြီး အိပ်ချိန်တောင် သိပ်မရှိဘူး။ အလုပ်ကထွက်တိုင်း တစ်ခုခု ကြားနေရသလို ခံစားရတဲ့အထိကို ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ့ကို စိတ်မရူးအောင် ထိန်းထားပေးနိုင်တာကတော့ ငါ့ရဲ့ Playbox ကစားစရာနေရာ‌လေးပဲ။ အဲဒါလေး ကစားနေရမှ ငါ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတာ။'

"နိဒါန်းတစ်မျိုးမျိုးလား?"

"...ဟုတ်တယ်"

တားရင့်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ သဘောကျဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ဆက်သ် ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တားရင့်စ် ရိပ်မိသည်။ သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တွယ်ကပ်မှု (Psychological anchor) တစ်ခုကို ဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကစားသူများကို ဂိမ်းထဲသို့ ပိုမိုနစ်မြောသွားစေရန် လှည့်ကွက်တစ်ခု သုံးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကစားသူ၏စိတ်ထဲတွင် မျိုးစေ့တစ်ခုကို ချထားပေးပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုမျိုးစေ့မှာ တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ် ကြီးထွားလာစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တားရင့်စ်၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ အပေါစား လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာပြန်သည် -

'...ငါ ပင်ပန်းနေလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ မျှော်လင့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိုင်တီဌာနက လူတစ်ယောက် အလုပ်တွေ အရမ်းများလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားမိတယ်။ ငါလည်း အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။'

စခရင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်လုံးအစုံကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ အလင်းရောင် မှိန်ပျပျနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ရုံးခန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ပရိဘောဂများနှင့် ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော အရောင်အသွေးများက ဂိမ်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်ပုံဖော်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ဒီဇိုင်းကာလာအပြည့်အစုံတွေလား?"

"....အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ"

လူစုသည် အချင်းချင်း ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုဒီဇိုင်းကာလာအပြည့်အစုံများကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း?

၎င်းတို့မှာ...

"သူ တစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးထားတာလေ"

"...လူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ထားတာဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး"

ထိုဒီဇိုင်းကာလာအပြည့်အစုံများကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းတွင် ကင်မရာဟောင်းဖြင့် ရိုက်ကူးထားသည့်အလား VHS Filter လက်တွေ့ပုံစံမျိုး ခံစားချက်ပေးထားပြီး ရုံးခန်း၏ အရောင်များနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် လက်တွေ့ဆန်သလိုရှိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း တန်ဖိုးနည်းပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌ အသေးစိတ် ပြင်ဆင်ထားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော်လည်း...

တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ထိုမြင်ကွင်းက ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုက စိမ့်ဝင်လာသည်။

ဖျတ်... ဖျတ်...

မျက်နှာကျက်ရှိ မီးချောင်းများက တဖျတ်ဖျတ် မြည်နေပြီး ထိုအချိန်တွင်ပင် ဇာတ်ကောင်က သမ်းဝေကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

'...ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အိမ်ပြန်မှ ဖြစ်မယ်။'

စာတစ်ကြောင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ပေါ်လာပြီးနောက် မြင်ကွင်းသည် တတိယလူအမြင် (Third-person perspective) သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် အညိုရောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် MP3 စက်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကစားနည်းလမ်းညွှန်ပုံလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

◆ W &

◆ D — လှုပ်ရှားရန်

◆ Right Click — သီချင်းဖွင့်ရန်

◆ Shift — ပြေးရန်

[ဆက်သွားရန် Left Click နှိပ်ပါ]

လမ်းညွှန်ချက်များမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသဖြင့် တားရင့်စ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ပဲလား?"

သူ၏ အနိမ့်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်များမှာ ပို၍ပင် ကျဆင်းသွားသည်။

သူသည် ဆက်လက် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ Left Click နှိပ်လိုက်သည်။

ဂိမ်းသည် ရုံးခန်းအတွင်းမှ ရှည်လျားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အခန်းတွင်းရှိ အခြေအနေများ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။

"နေဦး... ဒါက—?"

"...မဖြစ်နိုင်တာ"

အနည်းငယ် ကွဲပြားမှုများ ရှိသော်လည်း အားလုံးက ထိုမြင်ကွင်းကို မှတ်မိကြသည်။ ဤသည်မှာ ဝန်ထမ်းသစ်များ စမ်းသပ်သည့်နေရာ (Newbie trial) နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။

တားရင့်စ်က ရုတ်တရက် အော်ရယ်လိုက်သည်။

'တကယ်ကြီးလား? ဒါက ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့လား?'

သူသည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်ကပင် သူ မကြောက်ခဲ့ဖူးရာ၊ ယခုမှ ဒါမျိုးကို ကြောက်ရမည်လော?

'ဒါက လွယ်လွန်းပါတယ်။'

သူသည် 'W' ကို နှိပ်ပြီး ဇာတ်ကောင်ကို စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ စပီကာမှ ခြေသံများ ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ထောင့်တစ်ခုကို ကွေ့လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် ရှည်လျားသော စင်္ကြံတစ်ခုနှင့် ထပ်တူတိုးပြန်သည်။

"စမ်းသပ်မှုအတိုင်းပဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူရော၊ ဝန်ထမ်းသစ်များပါ အံ့သြခြင်းမရှိကြပေ။ ယင်းအစား သူတို့အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

ဤသည်မှာ ဝန်ထမ်းသစ်များ စမ်းသပ်မှုကို ကော်ပီကူးချထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"မီးတွေ ဘယ်တော့ ပိတ်သွားမလဲလို့ မင်းတို့ ထင်သလဲ?"

"...မကြာခင် ဖြစ်မှာပါ"

သူတို့ စောင့်နေကြသည်။

ဝန်ထမ်းသစ်များက သူ၏နောက်တွင် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြစဉ် တားရင့်စ်က စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်သွားလိုက်သည်။ စမ်းသပ်မှုတွင် ကြုံတွေ့ရသလို မီးများ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် ပိတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မျှော်လင့်ထားမိသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ယင်းအစား ဇာတ်ကောင်သည် MP3 စက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သီချင်းစဖွင့်လိုက်သည်။

စပီကာမှ နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော ဘေ့စ် (Bass) သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင် နွေးထွေးညင်သာသော စန္ဒရားသံလေးများက စီးမျောလာသည်။

ထိုသီချင်းသံက အားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"...ဒါ ဘာသီချင်းလဲ?"

"နားထောင်လို့ ကောင်းသားပဲ"

သီချင်းသံကြောင့် လူတိုင်း စိတ်အေးချမ်းသွားကြသည်။ ထိုသီချင်းသံတွင် ထူးခြားသော နှစ်လိုဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ရှိနေပြီး တားရင့်စ်လည်း သီချင်းနားထောင်ရင်း သူ၏စိတ်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဒါက ခြောက်ဖို့လား? ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ ဒါကို ကစားနေရတာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသလိုပဲ'

သူသည် မျက်တောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပို၍ လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြန်သတိရမိမှသာ သူ ဆက်သွားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဂိမ်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမတွေးတော့ပေ။ MP3 မှ ထွက်ပေါ်လာသော သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း အမြန်ဆုံး ပြီးသွားစေရန်သာ သူ လိုလားတော့သည်။

ထိုသီချင်းသံသည်သာ ဤဂိမ်း၏ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကွက်ဟု ထင်ရသည်။

သီချင်းသံနှင့်အတူ တားရင့်စ်၏ စိတ်သည် ပို၍ ငြိမ်သက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် နစ်ဝင်သွားသော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းမှာမူ 'W' ခလုတ်ပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူနှင့် ဝန်ထမ်းသစ်များမှာ မီးများ ဘယ်အချိန်တွင် ပိတ်သွားမည်ကိုသာ စောင့်နေကြသည်။

သို့သော် မည်သူမှ သတိမထားမိသည်မှာ သူတို့အားလုံးသည် မသိစိတ်ဖြင့်—

စခရင်နားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကွန်ပျူတာ ပန်ကာလည်သံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသလို ခံစားရသည်။

လူတိုင်းသည် ဇာတ်ကောင် လှုပ်ရှားနေသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဇာတ်လမ်းအခြေအနေကို ခေတ္တမေ့လျော့သွားပြီး မိန်းမောနေကြပုံပေါ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်—

ဖျတ်!

မီးများ အားလုံး ပိတ်သွားပြီး မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။

သီချင်းသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး စပီကာမှ အသက်ရှူသံ ခပ်ဖျော့ဖျော့ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဟား... ဟား..."

...အပြောင်းအလဲမှာ ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး မျှော်လင့်မထားသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ သတိမဝင်ခင်မှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မသိစိတ်မှ တင်းမာသွားပြီး စခရင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

"ဟား... ဟား..."

ဇာတ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံမှာ စပီကာမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့လည်း အသက်ရှူနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ သတိမထားမိသည်မှာ—

သူတို့၏ အသက်ရှူသံများသည် ဇာတ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံနှင့် ထပ်တူကျနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။