အခန်း (၂၇) - အော်ဟစ်သံ [၁]
"ကောင်းပြီ၊ ဒါကို ငါ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ။"
ဂီတနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိကစိုးရိမ်ပူပန်မှုက အဲဒီအသံတွေရဲ့ ပြင်းအားပဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အရမ်းကို အားကောင်းလွန်းနေသည်။ အခုအတိုင်းသာ သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ရာ ပရမ်းပတာဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်မိသည်။
'လူအချို့ အသက်ဆုံးရှုံးတဲ့အထိတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။'
ထို့အပြင် ဂိုဏ်း (Guild) ကလူတွေ သတိထားမိလောက်တဲ့အထိ သက်ရောက်မှုမရှိစေဖို့လည်း ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ရမည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖြေရှင်းနည်းကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်ရာ စမ်းသပ်မှုအချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျွန်တော် မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတာ ယုံကြည်သွားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။
"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ အလုပ်ဖြစ်သွားလို့။"
အဓိကသော့ချက်က ဂီတရဲ့ ကြည်လင်ပြတ်သားမှုပေါ်မှာ ရှိသည်။ ဂီတသံ ပိုမိုကြည်လင်လေလေ၊ ၎င်းရဲ့ သက်ရောက်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လေလေပင်။
"ဒီအခြေအနေမှာ အချိုးအစားကိုသာ အတိအကျ ညှိနိုင်မယ်ဆိုရင် ဂိမ်းကစားသူကို အနည်းငယ်လောက်ပဲ သက်ရောက်မှုရှိစေပြီး အလုပ်ဖြစ်ရုံလောက်ပဲ မျှတအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။"
ကျွန်တော် လိုချင်တာက ဒါပါပဲ။ ကစားသမားတွေ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ခွာပစ်လောက်တဲ့အထိ ဖြစ်စေဖို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ သတိကို လျော့ရဲသွားစေပြီးမှ ရုတ်တရက် လန့်သွားစေမယ့် (jump scare) အပိုင်းမှာ အပြည့်အဝ ထိရောက်သွားစေဖို့သာ ဖြစ်သည်။
ဒါသာ အောင်မြင်မယ်ဆိုရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေကို ရိုးအီနေတဲ့သူတွေကိုတောင် တုန်လှုပ်သွားစေမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိနေသည်။
ဒီအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး မူပိုင်ခွင့်လွတ် ဂီတစာရင်းအရှည်ကြီးကို ရှာဖွေကာ ဂိမ်းရဲ့ မူလနောက်ခံတေးသံကို ကျွန်တော်ရှာတွေ့ထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေနဲ့ ရောစပ်လိုက်သည်။
ဂီတပညာရှင်တီးခတ်ထားတဲ့ အပိုင်းက ဂိမ်းနဲ့ သိပ်ပြီး မကိုက်ညီလှပေ။ ၎င်းက ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်းဂီတ အမျိုးအစားဖြစ်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် ဖန်တီးထားတဲ့အရာနဲ့ သိပ်ပြီး ဟန်မကျဖြစ်နေသည်။
ဒါကြောင့် အဲဒီဂီတကို ပိုပြီး... ပြင်းထန်တဲ့ အသံတွေနဲ့ ရောစပ်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဟင်း။"
ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ပြုလုပ်နေရင်းမှာပဲ ကျွန်တော် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့က ကွန်ပျူတာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။
ကွန်ပြူတာက ထွက်လာတဲ့ အပူရှိန်တွေက ကျွန်တော့်လက်မောင်းတွေဆီ ကူးစက်လာပြီး ကွန်ပျူတာပန်ကာသံကလည်း ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းနေသည်။
"အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်ထားပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ။"
ဂိမ်းကို မူလကတည်းက ဂီတနဲ့အတူ ကစားဖို့ ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် လက်ရှိ ဂိမ်းဒီဇိုင်းနဲ့ သိပ်ပြီး အံမဝင်သလို ခံစားနေရသည်။
နောက်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ဂီတကို အချိန်အကြာကြီး ဖွင့်ထားလို့မရတဲ့ အချက်ကလည်း ဂိမ်းဖန်တီးမှုကို အနည်းငယ် ခက်ခဲစေသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ကွန်ပျူတာကို စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။
"...ငါ ဂိမ်းရဲ့ စနစ် (mechanics) ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေတာပဲ မဟုတ်လား။"
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနက် ၂ နာရီခွဲ ဝန်းကျင်ရှိပြီ။
မျက်ခွံတွေက တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပိုလေးလံလာပြီး အိပ်ငိုက်စိတ်က လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို လွှမ်းမိုးလာသည်။ ၂၄ နာရီကျော် အိပ်မထားတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အိပ်ဖို့ လိုနေပြီ ထင်သည်။
သို့သော်လည်း...
"နောက်မှပဲ အိပ်တော့မယ်။"
ကျွန်တော် ဂိမ်းကိုသာ ဆက်လက်အာရုံစိုက်ပြီး အသေးစိတ် ပြုပြင်ညှိနှိုင်းမှုတွေကို မရပ်မနား လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
သတိမထားမိခင်မှာပဲ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဂိမ်းရဲ့ အခြေခံမူဘောင်ကို အချောသတ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ အိပ်ပျော်မသွားခင်မှာပဲ ဂိမ်းမိတ္တူကို USB တစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်နိုင်သည်။ ထို့နောက်မှသာ တံခါးကို သေချာပိတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဟား..."
ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာရင်း ပါးစပ်အကျယ်ကြီးဟကာ သမ်းဝေလိုက်မိသည်။ မျက်ခွံတွေက အရမ်းလေးလံနေတာကြောင့် မျက်လုံးကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ထားရသည်။
အပြင်မှာ မှောင်နေသေးသော်လည်း လူအချို့ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ပုံစံက အိပ်ရေးမဝဘဲ အရက်နာကျနေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဂိုဏ်းကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ကျင်းပခဲ့တဲ့ ဝန်ထမ်းသစ် ကြိုဆိုပွဲကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။
မနေ့ညက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။
အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကျွန်တော့်အခန်းရှိရာသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် တကယ်ကို အိပ်ဖို့ လိုနေပြီ။
ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေတာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ ယူလာတဲ့ USB က အိတ်ကပ်ထဲကနေ ကျွတ်ကျသွားတာကို ချက်ချင်း သတိထားမိမှာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
***
မနက် ၇ နာရီ။
၎င်းက ထိန်းချုပ်ရေးကဏ္ဍ (Containment Sector) ရှိ ဝန်ထမ်းများအတွက် ပုံမှန် အလုပ်စတင်ချိန်ဖြစ်သည်။
သာမန်ရုံးအလုပ်တစ်ခုလိုပင်။
"...အား၊ အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ။"
"ငါလည်း အတူတူပဲ။ မနေ့ညက အိပ်ချိန်တောင် မရှိဘူး။ စီနီယာတွေနဲ့ တစ်ညလုံး သောက်နေရတာ။"
"စီနီယာ ဇိုးယီက အဲဒီလောက် အများကြီးသောက်တာတောင် မူးမသွားတာကို စဉ်းစားမိရင် အခုထိ ကြက်သီးထတုန်းပဲ။"
"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စီနီယာ ကိုင်လ်က ပိုတော်သေးတယ်။ သူက ပိုပြီး သဘောကောင်းတယ်..."
ဝန်ထမ်းသစ်များသည် ကွင်းဆင်းအေးဂျင့် နယ်မြေ (Field Agent Area) သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။
ဝန်ထမ်းသစ်များ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူတို့က ပထမဆုံး ရောက်ရှိနေရမည်။ ၎င်းက သူတို့လိုက်နာရမည့် ကျင့်ဝတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ တစ်ညလုံး အတင်းအဓမ္မ တိုက်သည့်အရက်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေလောက်သည်။
သူတို့သည် အိတ်များကို ချလိုက်ပြီး အခန်းထောင့်ရှိ မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ အသင့်ဖျော်ကော်ဖီများကို ဖျော်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာမှာ ၎င်းပင်။
"ဒီနေ့ ငါတို့ကို ဘာတွေ ခိုင်းမလဲ မသိဘူး။"
ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ဦးဖြစ်သူ လောရင့်စ်က စက္ကူခွက်ထဲသို့ ရေနွေးလောင်းထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"...ဒီနေ့ ၀င်ပေါက် (gates) တွေထဲ မဝင်ရဖို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ ငါ့စိတ်က မကြည်လင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့တောင် မသေချာဘူး။"
"ဒီနေ့တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ သုတေသနတွေပဲ လုပ်ခိုင်းမှာပါ။ စုံစမ်းရေးအဖွဲ့တစ်ခု အပြင်ထွက်သွားတာကိုလည်း ငါတွေ့လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။"
"အေးလေ၊ တော်သေးတာပေါ့။"
လောရင့်စ်က သက်ပြင်းချရင်း ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။
"ခ..."
ကော်ဖီကို သောက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ပါးစပ်မှ ချက်ချင်း ခွာလိုက်သည်။ "အား... ပူလိုက်တာ..." သူက ကော်ဖီကို ကျိန်ဆဲရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောမည်အပြုတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် တုတ်ချောင်းလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဒါ ဘာလဲ။"
သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် လျှောက်သွားကာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
"USB တစ်ခုပါလား။"
"...ဟင်? အဲဒီလို ပစ္စည်းတွေကို သုံးနေတဲ့လူ ရှိသေးတာလား။"
"ရှိမှာပေါ့..."
လောရင့်စ်က USB ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်ပြီး နာမည်ပါမလား ရှာသော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရပေ။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် စားပွဲဆီသို့ သွားကာ လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျန်သည့် ဝန်ထမ်းသစ် သုံးဦးကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။
"ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ စစ်ကြည့်မလို့လား။"
"...အေးလေ။ အရေးကြီးတာတွေ ပါနေမှာစိုးလို့။"
စီနီယာ အရာရှိတစ်ဦးဦး၏ ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။ အမြန်ပြန်ပေးနိုင်လျှင် စီနီယာ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ပေမည်။
လောရင့်စ်က အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ကွန်ပျူတာ ပွင့်လာသည်နှင့် USB ကို တပ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် [Seth’s USB stick] ဟု အမည်ရသော ဖိုင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဆတ်သ် (Seth)?"
ဝန်ထမ်းသစ်များ အုပ်စုလိုက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
"ငါတို့ ဌာနမှာ ဆတ်သ် ဆိုတဲ့ စီနီယာ ရှိလို့လား။"
"ဆတ်သ်? မရှိပါဘူး..."
"မရှိဘူး။"
လောရင့်စ်က ပြောလိုက်ရင်း ဖိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဖိုင်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
[Game.Dem]
"ဪ... သူကိုး။"
လောရင့်စ်က ကုလားထိုင်ပေါ် မှီချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ သိသိသာသာ ပေါ်လာသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။
ကျန်သည့် ဝန်ထမ်းသစ်များလည်း ဤ USB ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။
"ဒါ ဟို ကံကောင်းနေတဲ့ကောင်ရဲ့ USB ပဲ။"
"...ဟုတ်တယ်။"
ဝန်ထမ်းသစ်များကြားတွင် ဆတ်သ်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက သိပ်တော့ မကောင်းလှပေ။
ဌာနမှူးက သူ့ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည့် အခွင့်အရေးအကြောင်းကို လူတိုင်း ကြားဖူးကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အားလုံး အိပ်မက်မက်နေသည့် အခွင့်အရေးမျိုး ဖြစ်သည်။
စမ်းသပ်မှုတစ်ခုတည်းကို - ၎င်းမှာလည်း ကံကောင်းရုံဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်ဟု သူတို့ယူဆထားသည် - အခြေခံပြီး ထိုသို့သော ကမ်းလှမ်းချက် ရရှိသွားခြင်းကို သူတို့ မကျေနပ်ကြပေ။
မနာလိုစိတ်များ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ မကျေနပ်မှုများမှာလည်း ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆတ်သ်နှင့် မတူသည်မှာ သူတို့သည် ဤဂိုဏ်းတွင် နေရာရရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော အချိန်နှင့် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို ရင်းနှီးခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘာမှမကြိုးစားဘဲ သူတို့ထက် မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရရှိသွားခြင်းက သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ထားလိုက်ပါတော့။"
လောရင့်စ်လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားရသည်။
သူသည် ဆတ်သ်အပေါ် စေတနာမရှိပေ။ သူက USB ကို ပြန်ဖြုတ်မည်အပြုတွင် နောက်ဘက်မှ လူတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။
"အို... မင်းတို့ ဘာတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ။"
ဝန်ထမ်းသစ်များအားလုံး ချက်ချင်း သတိအနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။
"စီနီယာ!"
"...စီနီယာ!"
"စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ။ မင်းတို့တွေ အပန်းဖြေဖို့ လိုနေပြီ။"
တဲရင့်စ် (Terrance) က သူတို့ကို စိတ်အေးရန် လက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ဝန်ထမ်းသစ်များ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းဖွဲ့နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားကာ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လောရင့်စ်က ကျောကို ဆန့်လိုက်ပြီး USB ကို ဖြုတ်ကာ လက်ပ်တော့ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ USB တစ်ခု ကောက်ရလို့ ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ ရှာနေတာပါ။"
"ဪ၊ ဒါဆို ဘယ်သူ့ဟာလဲ။"
"...စီနီယာ ကိုင်လ် ခေါ်လာတဲ့ လေ့လာသူရဲ့ ပစ္စည်းပါ။ သူ ဖန်တီးနေတဲ့ ဂိမ်းရဲ့ အစမ်းဖိုင်(demo) ပါနေပါတယ်။"
"ဟင်?"
တဲရင့်စ်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ဝင်စားသည့် အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး USB ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"
သူ၏ အကြည့်က လောရင့်စ်၏ လက်ပ်တော့ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
"စမ်းကြည့်ရအောင်။"
"ဗျာ?"
လောရင့်စ်က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် တဲရင့်စ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"...USB ကို ပြန်တပ်လိုက်စမ်း။ အစမ်းဖိုင်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်။ အဲဒီဂိမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ငါ သိချင်နေပြီ။"