အခန်း (၂၄) - ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်အပိုင်း [၂]
ကျွန်တော့်ပြဿနာရဲ့ အဖြေက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းအောက် တည့်တည့်မှာတင် ရှိနေခဲ့တာပါ။
အဲဒီအကြောင်းကို ပိုစဉ်းစားလေလေ၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဂိမ်းအတွက် လိုအပ်နေတဲ့ ကွက်လပ်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ပိုပြီးသေချာလာလေလေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း...
ဒီအဖြေက မှားနေပါစေလို့ပဲ ကျွန်တော် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေမိတယ်။
"အခုတောင် အန်ချင်လာပြီ။"
သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းတံခါးဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပါတယ်။ တံခါးကို အသာဟပြီး အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ရုံးခန်းအတွင်းက မီးတွေလည်း မှိတ်ထားတာမို့ အမှောင်ထုက ဖိစီးမှုတစ်ခုလို လွှမ်းမိုးထားပါတယ်။ လေထုကလည်း တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းလာသလို ခံစားရတယ်။ အားလုံး အိမ်ပြန်သွားကြပြီဆိုတာ သိသာပါတယ်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၁ နာရီ ၇ မိနစ်တောင် ရှိနေပြီ။
.... ဂိုဏ်း (Guild) မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာပဲ။
"ဟူး။"
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ကိုယ့်စားပွဲဆီ ပြန်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ဒီအခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိမလားလို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားစဉ်းစားမိပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တွေ့ထားတဲ့ အဖြေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားမိနေပြီး ဒါဟာ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဆိုတာ ပိုသေချာလာပါတယ်။
".... ကောင်းပြီလေ။"
စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီအခြေအနေကို လုံးဝ ငြင်းဆန်ချင်နေတုန်းပါ။
တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာချင်နေတုန်းပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ဒါဟာ အဖြစ်နိုင်ဆုံး အဖြေဖြစ်နေတာကြောင့် ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးရတော့မှာပါ။
တစ်ခုရှိတာက...
"ငါ သေသွားနိုင်တယ်။"
ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လုပ်မယ့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ကျွန်တော့်အသက် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးက တကယ်ကို ရှိနေတာပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း...
ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေရင်လည်း ကျွန်တော် သေရမှာပါပဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒါဟာ မလွဲမသွေ ရောက်လာမယ့် သေခြင်းတရားကို ထိုင်စောင့်နေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်။
"အရင်ဆုံး လိုအပ်တာ တချို့ ရှိသေးတယ်။"
ကျွန်တော် ရုံးခန်းထဲက ထွက်ပြီး ကွင်းဆင်းအေးဂျင့်တွေရဲ့ နေရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ စားပွဲအတန်းလိုက်တွေကြား ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိပ်တွေက ထောင့်တိုင်းမှာ ဆန့်ထွက်လိုက်၊ ရွေ့လျားလိုက် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီနေရာကြီးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်မှုက နေရာလပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့လာသလို ခံစားရစေပါတယ်။
"ဒီမှာပဲ။"
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ရှာနေတာကို တွေ့သွားပြီ။
"ဒါဆို ရပြီ။"
ဒါဟာ ရှည်လျားပြီး ထူထဲတဲ့ ကြိုးတစ်ခွေပါ။
ခိုင်ခံ့မှု ရှိ၊ မရှိ သိရအောင် ကျွန်တော် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆွဲကြည့်လိုက်တယ်။ စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိတော့မှ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိတယ်။
"... အိုကေ။"
ဒီကြိုးကို ယူသွားရတာ အားနာပေမဲ့ နောက်မှ ပြန်ထားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒါဟာ သာမန်ကြိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ်။
ဒါဟာ ကွင်းဆင်းအေးဂျင့်တွေ ဂိတ်ပေါက် (Gate) တာဝန်တွေ သွားတဲ့အခါ ယူသွားလေ့ရှိတဲ့ ကြိုးမျိုး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
"ညဘက်ဆို ဒီနေရာက တကယ် ခြောက်ခြားစရာပဲ။"
တိတ်ဆိတ်နေတာကလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပေမဲ့ ဒီလောက် ကျယ်ပြောတဲ့ နေရာလပ်ကြီးထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိတာက ပိုပြီး ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းနေတာပါ။ ဒီငြိမ်သက်မှုက အဆောက်အဦးကြီးတစ်ခုလုံး ကြီးထွားလာနေသလို၊ အသက်ဝင်နေသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်။
ဒီမှာ ကြာကြာနေလေလေ ပိုပြီး စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာလေလေပါပဲ။
လိုအပ်တာတွေ စုံပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် ရုံးခန်းထဲကို အမြန်ပြန်ဝင်လိုက်တယ်။
ဂျောက်!
ကျွန်တော် တံခါးကို ဂျိတ်ထိုးလိုက်တဲ့အသံက ပုံမှန်ထက် ပိုကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားတယ်။ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချရင်း ဖြစ်လာတော့မယ့် အရာတွေအတွက် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
"... ကဲ၊ စပြီ။"
စားပွဲကို ကုလားထိုင်နဲ့ ဝေးရာကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မီးခလုတ်ပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။ အသက်ကို ဝဝရှူရင်း မီးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
တောက်။
အမှောင်ထုက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေ ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုသွားတဲ့အခါ လက်ဖျားတွေ တုန်ရီလာတယ်။
ဖုန်းမီးကို ဖွင့်ပြီး ကိုယ့်နေရာမှာ ကိုယ်ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ဖုန်းထဲက အသံသွင်းစက်ကို ဖွင့်ပြီး ၅ မိနစ်စာ အသံသွင်းဖို့ အချိန်သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
"... ဒီလောက်ဆိုရင် လောက်ငမှာပါ။"
ဖုန်းကို ချလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အသက်ရှူလိုက်မိတယ်။
အစီအစဉ်က ရိုးရှင်းပါတယ်။
'ဂီတမှူး' ရဲ့ တေးသံကို အသံသွင်းယူပြီး အဲဒီအသံကို ကျွန်တော့်ဂိမ်းအတွက် နောက်ခံတေးအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ကြံရွယ်ထားတာပါ။
ဒါဟာ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ထွက်လာတဲ့ အဖြေပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တက္ကစီစီးခဲ့တဲ့ အချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတော့... အဲဒီတေးသံကိုသာ ဂိမ်းထဲမှာ ထည့်သွင်းနိုင်ရင် တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအတွေးကြောင့် ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ဒါဟာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ပါ။
အဲဒီတေးသံရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ဖုန်းထဲမှာ အသံသွင်းလို့ ရ၊ မရ မသေချာသလို၊ ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာလည်း မသေချာပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ၅ မိနစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကို ကန့်သတ်ထားတာပါ။
အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် ဂိမ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ထင်တယ်။"
ကျွန်တော် လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်ပြီး လက်မောင်းကို ဖိလိုက်တယ်။
အေးစက်တဲ့ လေတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ ခုနက ယူလာတဲ့ ကြိုးတွေကို သူ့ဆီ အမြန်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်ကို ကုလားထိုင် လက်တင်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
"ငါ့ကို ချည်ထားလိုက်၊ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်မပြုမိအောင် သေချာလုပ်ထားစမ်း။"
ညလမ်းလျှောက်သူ (Nightwalker) ဟာ ဘာမေးခွန်းမှ မမေးဘဲ နာခံပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဘေးကို တိတ်တဆိတ် ရောက်လာပြီး လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ခြေကျင်းဝတ်တွေကို ကြိုးနဲ့ ခိုင်မြဲအောင် ချည်နှောင်လိုက်ပါတယ်။
အကုန်ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် အားနဲ့ ရုန်းကြည့်မိပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
တကယ်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချည်ထားတာပါ။
'... အိုကေ၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ပြုမိမှာ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။'
ပထမဇာတ်ကွက်က မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ အခုထိ ကြက်သီးထနေတုန်းပါပဲ။
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်တင်ပေါ်က ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖုန်းကို ပွတ်ဆွဲပြီး ဂီတစနစ်ြဂဂၒ (Music App) ကို ကွန်ပျူတာနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ၅ မိနစ်ခန့် ကြာမယ့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ရွေးလိုက်ပြီး 'ဆက်တိုက်ဖွင့်' (Continue play) ဆိုတဲ့ စနစ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဖုန်းမီးရောင်လေးဟာ ဒီမှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အလင်းရောင် အရင်းအမြစ်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဓာတ်မကျအောင် ထိန်းထားပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာလို့ ခံစားရတယ်။
"အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ..."
ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်ရင်း ညလမ်းလျှောက်သူ (Nightwalker) ဆီကို အကြည့်ပို့လိုက်တယ်။ ဒါက သူ့ကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိသွားမလားလို့ စိုးရိမ်မိတာကြောင့် အခုပြန်သိမ်းထားတာက အန္တရာယ်အကင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ။
ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာကာ လေထုက မွန်းကျပ်လာသလို ခံစားရတယ်။
"....."
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် ထာဝရလောက် ကြာသွားတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ အချိန်တစ်ခုမှာတော့ 'Play' ကို နှိပ်ပြီး အသံသွင်းခြင်းကို စတင်လိုက်ပါတယ်။
တင်၊ တင်—
မကြာခင်မှာပဲ တေးသံက စတင်ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ရင်းနှီးနေတဲ့ တေးသွားက နားထဲကို တိုးဝင်လာပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ကုလားထိုင်မှာ အချည်ခံထားရတဲ့ အတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော် စောင့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာမှ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ မလွဲမသွေ ပြောင်းလဲလာမယ့် အခြေအနေတစ်ခုကို စောင့်နေတာပါ။
စောင့်ဆိုင်းရတာဟာ ထာဝရလောက် ကြာနေသလိုပါပဲ၊ စက္ကန့်တိုင်းဟာ နာရီပေါင်းများစွာလို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခုခု ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိနေပေမဲ့ ဘယ်အချိန်မှာလဲဆိုတာ မသိရတာက သေခြင်းတရားထက်တောင် ပိုပြီး ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့—
တီး... !
ရောက်လာပါပြီ။
မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အပြောင်းအလဲ။
... ပြီးတော့ ငါးမိနစ်ကြာမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်ဆိုးကြီး စတင်ပါပြီ။