အခန်း (၂၁) - ဂိမ်းဖန်တီးခြင်း [၃]
"ကဲ... ဘယ်လိုလဲ? ဘာပြောချင်လဲ?"
ကျွန်တော်တို့က အခန်းငယ်လေးတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ စားပွဲတစ်လုံးနဲ့ ထိုင်ခုံတစ်လုံးစာပဲ အနိုင်နိုင်ဆံ့တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ကိုင်လီဘက်ကို လှည့်ကြည့်မိတယ်။
"ဒါက မင်းပြောတဲ့ ရုံးခန်းလား?"
"....."
ကိုင်လီက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ တခြားဘက်ကို အကြည့်လွှဲသွားပြီးမှ ပါးစပ်ကို လက်သီးနဲ့အုပ်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။
"အင်းလေ... ငါ အခုတလော အခြေအနေကောင်းနေတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းက ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်မှ မဟုတ်သေးတာ။ ဒါက ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး စီစဉ်ပေးထားတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ဆိုးလှတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သေးတော့သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိတယ်လေ။ ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်ဘဲ မင်းရဲ့ဂိမ်းကို အာရုံစိုက်လို့ရတာပေါ့။"
"...အင်းလေ၊ ဟုတ်ပါပြီ။"
မှိန်ဖျော့ဖျော့လင်းနေတဲ့ မီးချောင်းအောက်က မီးခိုးရောင် ကော်ဇောနဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားစားပွဲကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိဘူး။
ဒါက ရုံးခန်းထက်စာရင် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတွေ နားနေတဲ့ အခန်းနဲ့ ပိုတူနေတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော့်ဘက်က ဘာငြင်းစရာရှိမှာလဲ။
"ရပါတယ်။ ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေပါတယ်။"
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ထဲက လက်ပ်တော့ကို ထုတ်လိုက်တယ်။
အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်မကျခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပရောဂျက်ကို အမြန်စတင်ဖို့ လိုတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်။
"ဟိုကိစ္စကလေ—"
"မင်း တကယ်ပဲ မသိတာလား?"
"ဘာကိုလဲ...?"
"...ဇိုးရီ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကိုလေ။"
ဇိုးရီ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား? ဒါမှမဟုတ် အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ပြောတာလား?
"ဟူး။"
ကိုင်လီက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"မင်းက တစ်ခါတလေ လက်တွေ့လောကနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတတ်သလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အခုလည်း မင်းမသိသေးဘူးဆိုတာ ငါခန့်မှန်းလို့ ရတယ်။"
"ဘာကို မသိတာလဲ?"
သူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ?
မဟုတ်သေးဘူး၊ ခဏလေး...
"ဇိုးရီ..."
အတွေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာတယ်။
"...သူ့မိဘတွေ ဆုံးသွားပြီ။"
ကိုင်လီရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားမိတယ်။ ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်ပြီး သတင်းတွေကို ရှာကြည့်လိုက်တော့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သတင်းဆောင်းပါးတချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
— [သတင်းထူး - တာလင်ထုတ်လုတ်ရေးတွင် အနိဋ္ဌာရုံဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွား - ကျွန်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မတော်တဆမှုကြောင့် ဥက္ကဋ္ဌနှင့် မိသားစုဝင်များ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သိရ၊ သမီးဖြစ်သူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်]
— [တာလင်ထုတ်လုတ်ရေး အကျပ်အတည်းများကြားတွင် ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ]
ပထမဆုံး သတင်းခေါင်းစဉ် နှစ်ခုကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မိတယ်။
'တောက်။'
အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် သိပ်တော့ မအံ့ဩတော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒါကို ကြိုတင်တွေးထားသင့်တာ။ ဒီကမ္ဘာထဲကို ရောက်လာတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းက ဂိမ်းထဲကအတိုင်း ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။
"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်း တကယ်မသိသေးတာပဲ။"
ကျွန်တော် ဖုန်းကို အိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနေတဲ့ ကိုင်လီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူးလို့တော့ ငါ သူ့ကို ပြောထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီနားလည်မှုလွဲတာကို ရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"
"သူက ငါ့ကို—"
'သူက ငါ့တောင်းပန်မှုကို အလေးအနက် ထားမှာမဟုတ်ပါဘူး' လို့ ပြောမယ့်စကားကို ကျွန်တော် တစ်ဝက်နဲ့ ရပ်လိုက်တယ်။
"အင်? ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"
"အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်ရရင် ငါ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။"
"အေးပါလေ။"
ကိုင်လီက စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"ငါက မင်းတို့ကို အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းစေချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူးနော်။ သူက ဒီမှာ တော်တော်လေး လူကြိုက်များတာ။ ငါနဲ့ရှိနေရင်တော့ မင်းအတွက် ပြဿနာမရှိပေမဲ့ သူ့ကို ရန်သူမလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"
"..အော်။"
ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်သွားတယ်။
ဒါကို ကျွန်တော် သိတာပေါ့။
ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိတာပေါ့။ သူက အငြိုးအတေး သိပ်ကြီးတာ။ ဘယ်လောက်တောင်လဲဆိုရင် ဂိမ်းထုတ်လုပ်နေတုန်းက ဒီဇိုင်းအဖွဲ့က ဘာလို့ ဒီလိုစရိုက်မျိုး ထည့်ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော် ပြန်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့မိတဲ့အထိပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ပရိသတ်တွေက တော်တော်လေး သဘောကျခဲ့ကြပုံရပါတယ်။ တကယ့် ကျရှုံးမှုက ဇာတ်သိမ်းပိုင်းမှာပဲ ရှိခဲ့တာပါ။
"ကဲ... မင်းလည်း သဘောပေါက်သွားပြီဆိုတော့ ငါ သွားတော့မယ်။"
ကိုင်လီက လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။ နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။"
"ကောင်းပါပြီ..."
ကိုင်လီက အခန်းတံခါးဆီကို လျှောက်သွားတယ်။ တံခါးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ပြီးမှ ခဏစဉ်းစားလိုက်သလို ရပ်သွားပြီး စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ လှည့်ကြည့်လာတယ်။
"နောက်တစ်ခု။"
"ဘာလဲ?"
"....မင်း အိပ်ဖို့လိုတယ်။"
"ဟင်?"
ကိုင်လီက တံခါးကိုဖွင့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"မင်းပုံစံက လူသေကောင် လမ်းလျှောက်နေတာနဲ့ တူနေပြီ။"
ဂျောက်—
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်သွားတယ်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားရင်း ကျွန်တော် တိတ်တိတ်လေး ထိုင်နေမိတယ်။ ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရမှပဲ သိလိုက်တော့တယ်။ မျက်ကွင်းတွေက သိသိသာသာကို ညိုကျနေပြီ။
'အင်း... သူပြောတာလည်း မမှားပါဘူး...'
"ဟာ!"
သူ့ကို မေးဖို့ မေ့သွားတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်။
လူ့လောကထဲကို ရောက်လာတဲ့ အရာတွေအကြောင်း။ သူတို့တွေ ဒီကမ္ဘာနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေသားကျဖို့ တစ်ပတ်လောက် ကြာတတ်တယ်လို့ သူပြောဖူးတယ်။ အားလုံးက အဲဒီလိုပဲလားဆိုတာ မေးချင်တာ။
"ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်မှပဲ မေးတော့မယ်။"
ကျွန်တော့်မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။
အခု လောလောဆယ်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိက ဦးစားပေးက ဂိမ်းဖန်တီးဖို့ပဲ။
"ကဲ... စကြတာပေါ့..."
လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ မှီထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"...ငါ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စရမလဲ?"
***
ကိုင်လီက ဆက်သ်ကို ထားခဲ့တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ လူတွေ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ရုံးခန်းကျယ်ကြီးထဲကို ရောက်သွားတယ်။ လူပေါင်းများစွာက စားပွဲတွေမှာ ငုံ့ပြီး အစီရင်ခံစာတွေ ရေးနေကြတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းက သာမန်ရုံးခန်းတစ်ခုလို ထင်ရပေမဲ့ ဒါက 'ကွင်းဆင်းကိုယ်စားလှယ် ဌာနစု' ပဲ ဖြစ်တယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် '၀င်ပေါက်' တွေထဲကို ဝင်ရောက်ရတဲ့သူတွေ စုဝေးရာနေရာပေါ့။
သူတို့ရဲ့ အလုပ်သဘောအရ သုတေသနနဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွေ အများကြီး လုပ်ရတာကြောင့် ဂိတ်ထဲဝင်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်ရတဲ့ အချိန်ထက် အစီရင်ခံစာတွေကို ဖတ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရတဲ့ အချိန်က ပိုများတတ်တယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ဒီနေရာက သာမန်ရုံးခန်းတစ်ခုနဲ့ တူနေရတာပါ။
"ကိုင်လီ။"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက် ကိုင်လီဆီ လျှောက်လာတယ်။ သူက အရပ်ရှည်ရှည် အာရှသားရုပ်မျိုးရှိပြီး ကိုင်လီနဲ့ အရပ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်းပဲ။ ဆံပင်ကို သေသေသပ်သပ် ညှပ်ထားပြီး မေးစေ့နားမှာ မှဲ့တစ်လုံးရှိတယ်။
တဲရင့်စ်လီ (Terrance Li) က ကိုင်လီအနားကို ရောက်လာပြီး ကိုင်လီရဲ့ ဘေးက အခန်းတံခါးလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။
"မင်း ခေါ်လာတဲ့ လူက အထဲမှာလား?"
"...ဟုတ်တယ်။"
တဲရင့်စ်က ဆက်သ်အကြောင်း မေးလိုက်တဲ့အခါ ကိုင်လီ အနည်းငယ် တင်းမာသွားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက 'ဒယ်လ်တာစတုဂံ' (Delta Squad) အဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်လို့ ရင်းနှီးကြပေမဲ့ ဒီမေးခွန်းက သူ့ကို သတိထားမိစေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုင်လီ ထင်သလိုမဟုတ်ဘဲ တဲရင့်စ်က ရယ်လိုက်တယ်။
"အဲဒီ စေးနှဲလှတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆီကနေ ဒီအခန်းကို ရအောင် တောင်းနိုင်တာ ငါ တကယ် အံ့ဩမိတယ်။ အရင်ကတော့ ဒါက ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ အခန်းပဲလေ။ အခုတော့ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့။"
"မင်း ပြောသလောက် မလွယ်ပါဘူးကွာ။"
ကိုင်လီက စိတ်ပျက်သလို ပြုံးလိုက်တယ်။ တဲရင့်စ်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးလို့ ပြောနေပေမဲ့ အဲဒီအခန်းကို ရဖို့အတွက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တော်တော်လေး နားပူနားဆာ လုပ်ခဲ့ရတာပါ။
သူတို့အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလေ... လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးနိုင်ရတာလဲ။
"ဒါတွေ ထားပါတော့။ မင်းခေါ်လာတဲ့ လူအကြောင်း ငါ တော်တော်များများ ကြားနေရတယ်နော်။"
"ကြားလို့လား?"
ကိုင်လီ အံ့ဩသွားပြီးမှ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတယ်။ အခုဆိုရင် ဆက်သ် လုပ်ခဲ့တာတွေကို လူတိုင်း သိလောက်နေပြီလေ။
ဒီကုမ္ပဏီထဲက လူတိုင်း သိနေလောက်ပြီဆိုတာ ကိုင်လီ သေချာပေါက် သိပါတယ်။
ဆက်သ် ရရှိခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုက သေးငယ်တာမှ မဟုတ်တာ။ အစပြုသူ စမ်းသပ်မှုမှာ စံချိန်သစ် တင်နိုင်ခဲ့တာလေ။ ဘာစွမ်းအားမှ မသုံးဘဲ ထူးထူးခြားခြား နည်းလမ်းနဲ့ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ သတင်းက မပြန့်ဘဲ နေမှာမဟုတ်ဘူး။
"သိတာပေါ့။ အသစ်ဝင်လာတဲ့သူတွေ အားလုံးက သူ့အကြောင်းပဲ ပြောနေကြတာ။"
"အော်... ဟုတ်လား?"
ကိုင်လီ စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။
"သူတို့က ဘာတွေပြောနေကြလို့လဲ?"
"....သူ ကံကောင်းသွားတာလို့ ပြောကြတာပေါ့။"
တဲရင့်စ်ရဲ့ စကားကြောင့် ကိုင်လီရဲ့ မျက်နှာ တင်းမာသွားတယ်။
"ကံကောင်းတာ ဟုတ်လား? ဘာကို—"
"အေးလေ ကိုင်လီရာ။ သူ အဲဒီလို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာက ကံကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား?"
တဲရင့်စ်က ကိုင်လီကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ရင်း ဆက်သ်ရှိတဲ့ အခန်းဘက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရန်လိုတဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိပေမဲ့လည်း...
"ငါကတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။"
ကိုင်လီ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
ဒါက ကံကောင်းတာသက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဆက်သ် ရှင်းပြနေတုန်းက သူ ကိုယ်တိုင် ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တာလေ။
သူက—
"မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ဒါက ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလို့ တကယ် ယုံနေတဲ့ပုံပဲ။"
ဒါက ကံကောင်းတာ မဟုတ်လို့ပေါ့...
ကိုင်လီက အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်တယ်။
သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး တဲရင့်စ်က ပုခုံးတွန့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။
"ဒါနဲ့ သူက ဂိမ်းရေးတဲ့သူ (Game Developer) ဆိုတာ ဟုတ်လား?"
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။"
"...ပြီးတော့ သူက သူ့ဂိမ်းအတွက် လေ့လာစုံစမ်းဖို့ ဒီကို လာတာပေါ့?"
"အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပဲ။"
ကိုင်လီ ခေါင်းညိတ်ပြတော့ တဲရင့်စ်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး ထူးဆန်းသွားတယ်။ ဆက်သ်ရဲ့ အခန်းတံခါးကို ကြည့်ရင်း သူက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"ဌာနမှူးက သူ့ကို ရာထူးတစ်ခု ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူ အဲဒီကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံလိုက်သင့်တာ။"
အဲဒီစကားကြောင့် ကိုင်လီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ?"
တဲရင့်စ်က ကိုင်လီကို 'မင်း ဒါတောင် မသိဘူးလား' ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
"...အခုတလော ထိတ်လန့်စရာ ဂိမ်း (Horror Games) တွေ ကျရှုံးနေကြတာ အကြောင်းရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ အဲဒီဂိမ်းတွေကို မကြောက်ကြတော့ဘူးလေ။ ပြောရရင် ဘယ်သူက အဲဒီလို အရာတွေကို ကြောက်နေဦးမှာလဲ? ငါတို့က အဲဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ နေ့တိုင်း ရင်ဆိုင်နေရတာလေ။"
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့..."
ကိုင်လီ ပြန်ငြင်းချင်ပေမဲ့ စကားလုံး ရှာမရဖြစ်သွားတယ်။ တဲရင့်စ် ပြောတာကလည်း မှန်နေတာကိုး။ ကိုင်လီကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ထဲမှာ အဲဒီအချက်ကို လက်ခံထားမိတာ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူက ဆက်သ်ကို ယုံကြည်နေတုန်းပဲ။ ဆက်သ်က ကောင်းမွန်တဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်တယ်။
"မင်းသူငယ်ချင်းကတော့ ကျရှုံးဖို့ လမ်းကို ရွေးလိုက်တာပဲ။ နောက်မကျခင် သူ့ကို ရာထူးလက်ခံဖို့ မင်း ပြန်ပြောကြည့်သင့်တယ်။"
"....."
ကိုင်လီက ခေါင်းခါဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ တဲရင့်စ်က လက်ကာပြပြီး တားလိုက်တယ်။
"ဒီလိုလုပ်ရအောင်လေ။"
တဲရင့်စ်က ဆက်သ်ရဲ့ အခန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်းသူငယ်ချင်း ဂိမ်းပြီးသွားရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်။ ငါ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ပေးမယ့်သူ (Beta Tester) လုပ်ပေးမယ်။"
"ဘာ... အဲဒါက—"
"ဘာလဲ? မင်းက မင်းသူငယ်ချင်းကို မယုံဘူးလား?"
"ငါက..."
ကိုင်လီ ဘယ်လို ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ ဆက်သ်ကို မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တဲရင့်စ်က ဒီနယ်ပယ်မှာ အတွေ့အကြုံ တော်တော်ရှိတဲ့သူလေ။
တဲရင့်စ်ရဲ့ ရာထူးက ကိုင်လီထက် နိမ့်ပေမဲ့ သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာတော့ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုထားကြတာ။
သူ့လို လူမျိုးကသာ ဂိမ်းကို စမ်းသပ်ပေးမယ်ဆိုရင်...
"စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုင်လီရာ။"
တဲရင့်စ်က ကိုင်လီရဲ့ ပုခုံးကို ရယ်ရင်း ပုတ်လိုက်တယ်။
"...ငါက မင်းသူငယ်ချင်းကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ လုပ်ပေးမှာပါ။"
"မင်းက ဒီအခန်းကိုပဲ လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား?"
တဲရင့်စ်က ပြုံးရုံပဲ ပြုံးပြီး ကိုင်လီရဲ့ ပုခုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
"ပြီးရင်တော့ ငါ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်ဦး။ သူ့ဂိမ်းကို စမ်းကြည့်ဖို့ ငါတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!"
အဲဒီလိုပြောပြီး သူက ကိုင်လီကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားတယ်။ ကိုင်လီကတော့ ထွက်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။
"....ဒါက ဆိုးတော့ မဆိုးပါဘူးလေ။"