အခန်း (၂) - လူပြက် [၁]

[ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဆော့ဖ်ဝဲလ်ရေးဆွဲသူအသစ်!]

"....ဟင်?!"

ကျွန်တော် မျက်လုံးပွင့်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ အသိပေးချက်တစ်ခု ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အော်ပရာပြဇာတ်ရုံကြီးတစ်ခုရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

မီးတွေ ပိတ်ထားတယ်။ လိုက်ကာအထူကြီးတွေ ချထားတယ်။ လူသူမရှိတဲ့ ထိုင်ခုံတန်းတွေဟာ အမှောင်ထဲအထိ ရှည်လျားသွားပြီး အပေါ်ထပ် ဝရံတာတွေကလည်း အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။

အားလုံးထဲမှာ အထူးခြားဆုံးက ဘာလဲဆိုတော့...

ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေတာပဲ။

"....."

ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းလုပ်မိသွားလို့လား?

ပါးကို ဆိတ်ကြည့်တော့လည်း နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်။

ဒါဆိုရင်...?

[ဒါက စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်သလို အိပ်မက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး! ဒါက သည်းထိတ်ရင်ဖို ဂိမ်းရေးဆွဲသူစနစ် (Horror Developer System) က ဖန်တီးထားတဲ့ တကယ့်လက်တွေ့ အခြေအနေတစ်ခုပါ!]

အသိပေးချက်အသစ်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာပြန်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

[မင်းဟာ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဂိမ်းရေးဆွဲသူစနစ်ကနေ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ကံကောင်းသူ ဖြစ်ပါတယ်!]

[အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ သည်းထိတ်ရင်ဖိုဂိမ်းတွေ ဖန်တီးနိုင်အောင် ငါတို့ ကူညီပေးမှာပါ!]

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အဲဒါကို မလိုချင်ဘူး။ ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေး။"

ဒါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အဲဒီထဲမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး။

ဗိုက်ထဲမှာလည်း မအီမသာ ဖြစ်လာပြီ။

'အာ... အခုတောင် အန်ချင်လာပြီ။'

[ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မပူပါနဲ့! ငါတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို စိတ်တိုင်းမကျဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်!]

[ငါတို့က အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်ဖို့ အမြဲ ကြိုးစားနေတာပါ]

အော်၊ တော်သေးတာပေါ့။

ဒါဆို အခုပဲ ထွက်ခွင့်ပေးတော့။

ခဏလောက်တော့ ဗိုက်ထဲက မအီမသာဖြစ်တာ ငြိမ်သွားသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခဏလေးပါပဲ။

[ဒါပေမဲ့ မင်း မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ ငါတို့က ဇာတ်လမ်းအခြေအနေ (Scenario) တစ်ခုကို အရင် စမ်းသပ်ခိုင်းပါမယ်]

"အား။"

ဗိုက်ထဲက မအီမသာဖြစ်တာ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ အရင်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်သေးတယ်။

မလုံခြုံတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။

[ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့!]

[အမှတ်တရ လက်ဆောင်အနေနဲ့ အစပြုသူတွေအတွက် အထောက်အပံ့ ပစ္စည်းတွေကို ပေးပါမယ်]

[ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဒီဇာတ်လမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အထူးအချက်အလက်တွေကိုလည်း ပေးဦးမှာပါ!]

[ဒါတွေအားလုံးက မင်းကို ပိုတော်တဲ့ ဂိမ်းရေးဆွဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေဖို့ပါပဲ!]

ဖူး!

ပစ္စည်းအချို့ဟာ လေထဲမှာ မှော်ဆန်ဆန် ပေါ်လာတယ်။

ကျွန်တော် အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဖမ်းယူလိုက်တယ်။

"ဒါတွေက ဘာလဲ...?"

ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ပစ္စည်းလေးမျိုးကို တွေ့ရတယ် - အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခု၊ စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်၊ ဝေါကီတော်ကီတစ်ခုနဲ့ နားဆို့တစ်စုံ။

ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အပေါ်မှာ ဝင်းဒိုးလေးတစ်ခုစီ ပေါ်လာတယ်။

သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီမှာ နာမည်နဲ့ ဖော်ပြချက်အကျဉ်းလေးတွေ ရေးထားတာကို တွေ့ရတယ်။

─────

[မျက်နှာစာမဲ့ မျက်နှာဖုံး] မိမိရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ဖုံးကွယ်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးတစ်ခု။ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ : အမြဲတမ်းအသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်း။

[စိတ်ကူးပုံဖော်စက် (Mind Printer)] မင်း စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေးနေသလဲဆိုတာကို ပုံဖော်ပေးပါတယ်။ : [၁] ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်း။

[နားဆို့ (Earplugs)] ဂီတသံအားလုံးကို ဆယ်မိနစ်စာ ပိတ်ဆို့ပေးပါတယ်။ : [၁] ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်း။

[ဝေါကီတော်ကီ (Walkie-Talkie)] ရိုးရိုး ဝေါကီတော်ကီတစ်ခုပါပဲ။ : အမြဲတမ်းအသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်း။

─────

...တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတာလား?

နားဆို့? မျက်နှာဖုံး? စိတ်ကူးပုံဖော်စက်? ဝေါကီတော်ကီ? ဒါက အစပြုသူတွေအတွက် ပေးတဲ့ပစ္စည်းတဲ့လား?

ဒါ နောက်နေတာလား?

ဒီပစ္စည်းတွေကို ငါ ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ? ဒီပစ္စည်းလေးခုက ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ကူညီနိုင်မှာလဲ? ပိုဆိုးတာက ဝေါကီတော်ကီရဲ့ ဖော်ပြချက်ပဲ။

ဒါ ငါ့ကို လှောင်နေတာလား?

ကလစ်!

ဝေါကီတော်ကီကို နှိပ်ကြည့်လိုက်တော့ ကြားရတာက တစီစီနဲ့ လိုင်းမကြည်တဲ့ အသံပဲ။

"ဘာတွေလဲကွာ..."

အဲဒါက အသုံးမကျတာထက် ပိုနေရင်တောင်မှ၊ ကျွန်တော့်အကြည့်က ရှေ့က မျက်နှာဖုံးအဖြူဆီ ရောက်သွားတယ်။ ဘာအမှတ်အသားမှ မရှိ၊ ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိဘဲ မျက်လုံးပေါက် နှစ်ပေါက်ပဲ ပါတဲ့ မျက်နှာဖုံးအဖြူသက်သက်။ ဒါပဲ၊ ဘာအလှဆင်မှုမှ မရှိဘူး။

"ငါက ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်နေဖို့ လိုတာလဲ? နေဦး..."

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

"ဒါ... ဒါတွေက ငါ့ကို မှတ်မိနေမှာမို့လို့လား?"

အာ... သွားပြီ။

တကယ်ကို အန်ချင်လာပြီ။

[ဇာတ်လမ်းကို မကြာခင် စတင်တော့မှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဆင်သင့်ပြင်ထားပါ~]

ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်လို့မရဘူး။ ကုလားထိုင်နဲ့ ကပ်နေသလိုပဲ။

...ဒါ မကောင်းတော့ဘူး။

ဗိုက်ထဲမှာလည်း မအီမသာ ဖြစ်နေတယ်။

ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။

ဒါပေမဲ့—

"မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားမှ ဖြစ်မယ်။"

ငါ သည်းထိတ်ရင်ဖိုဂိမ်းတွေ အများကြီး ကစားဖူးတာပဲ။ ဒါလည်း အတူတူပါပဲ။

စနစ်က ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။ ဒီဇာတ်လမ်းပြီးတဲ့အထိ အသက်ရှင်အောင် နေနိုင်ရင် ရပြီ။

အေးလေ။ ဒါပဲဟာကို။

"နေဦး၊ တစ်စက္ကန့်လောက်။"

ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လွင့်နေတဲ့ အသိပေးချက်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

"ငါသာ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ? အိမ်ကိုပဲ ပြန်ပို့ပေးမှာလား?"

အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့...

[မဟုတ်ပါ]

အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားတယ်။

အဲဒီနောက် နောက်ထပ် အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ဒီတစ်ခါတော့...

[မင်း ကျရှုံးခဲ့ရင် သေရလိမ့်မယ်]

အဲဒီစာသားက တစ်ခုလုံး အနီရောင်ကြီး။

".....!"

ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းသွားတယ်။

"ဒါက ဘယ်လိုမျိုး—!?"

[ဇာတ်လမ်း စတင်ပါပြီ...]

[စစ်ဆင်ရေး - တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ဝိညာဉ်နှုတ်ဆက်တေး (Operation: Silent Requiem)]

အဆင့် : ■■■

: လှပသော်လည်း ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော တေးသံစဉ်များကို သူ့အလိုလို တီးခတ်နိုင်သော သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခု။ ပြီးပြည့်စုံမှုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေသူအဖြစ် ကျော်ကြားသော ဂီတမှူးသည် ပရိသတ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ဆွဲဆောင်သိမ်းပိုက်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ထိုဂီတသံစဉ်များထဲတွင် နစ်မျောမသွားစေရန် အထူးသတိပြုရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိပင် မေ့လျော့သွားပေလိမ့်မည်။

လွင့်ပျံနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်က စာသားတွေက ကျွန်တော့်ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေတယ်။

[ဇာတ်လမ်းပါဝင်သူတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ ပစ္စည်းတစ်ခုခု သုံးချင်ပါသလား?]

[မင်းမှာ ၁၀ စက္ကန့် အချိန်ရှိပါတယ်]

"ဇာတ်လမ်းပါဝင်သူတွေ?"

ဗိုက်ထဲက ပိုအောင့်လာတယ်။

"နေဦး၊ တခြားလူတွေလည်း ပါသေးတာလား?"

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။

ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုပဲ ရှိနေတယ်။

သွားကို ကြိတ်ပြီး လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ စိတ်အလိုအလျောက်ပဲ မျက်နှာဖုံးကို လှမ်းယူပြီး မျက်နှာမှာ ကပ်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အင်တာဖေ့စ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

အဲဒီမှာ မျက်နှာဖုံးအတွက် ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ပြထားတယ်။

▶ [လူပြက် (Jester)]

▷ [လူရွှင်တော် (Clown)]

▷ [ဦးခေါင်းခွံ (Skull)]

.

.

.

'ဘာလို့ အားလုံးက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ?'

ဒီဇိုင်းလှလှလေးတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။

အားလုံးက ခြောက်ခြားစရာတွေချည်းပဲ။

[၅ စက္ကန့်]

"အူး..."

ကျွန်တော် စာရင်းကို အမြန်အောက်ဆွဲချလိုက်တယ်။

[၂ စက္ကန့်]

"ထားလိုက်တော့ကွာ။"

▶ [လူပြက် (Jester)]

[မင်း လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ပါပြီ။ မျက်နှာဖုံးက အခု စတင်ပြောင်းလဲပါတော့မယ်။]

မျက်နှာဖုံးက ကျုံ့သွားပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတယ်။

"—!!"

ကျွန်တော် အဲဒါကို ခွာထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ အနီရောင် ပိတ်စလေးတွေမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ခေါင်းလောင်းလေးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ခေါင်းလောင်းလေးတွေ တစ်ပြိုင်နက် မြည်လာတဲ့အတွက် သာယာတဲ့ အသံလေးတွေ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတယ်။

အဲဒီနောက်—

ဝုန်း!

ပြဇာတ်ရုံထဲမှာ မီးတွေ ဝင်းခနဲ လင်းလာတယ်။

လူသူမရှိခဲ့တဲ့ ထိုင်ခုံတွေဟာ ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ဘက်ပေါင်းစုံက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လက်ခုပ်သံတွေကြောင့် ကျွန်တော် လန့်သွားတယ်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...!? ကျွန်တော် အသက်ရှူမှားပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့—

"...!?"

ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားပြီး အန်ချင်စိတ်က ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။

ကျွန်တော့်ဘေးက လူမှာ မျက်နှာသွင်ပြင် လုံးဝမရှိဘူး။ မျက်လုံးမရှိ၊ ပါးစပ်မရှိ... မျက်နှာရှိရမယ့်နေရာမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ချောမွေ့နေတဲ့ အသားပြင်ကြီးပဲ။

ရှူး... ရှူး...!

အံ့သြစရာတွေ ပြီးသွားပြီလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ၊ လေထဲကနေ နောက်ထပ် လူပုံရိပ်တွေ ထပ်ပေါ်လာပြီး ပြဇာတ်ရုံထဲမှာ ပြန့်ကျဲသွားကြတယ်။

မျက်နှာမပါတဲ့ ပရိသတ်တွေနဲ့မတူတာက ဒီလူတွေမှာ မျက်နှာတွေ ပါကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက ပြောင်လက်နေတဲ့ အနက်ရောင် ယူနီဖောင်းတွေကို ဝတ်ထားကြပြီး ရင်ဘတ်မှာ ရွှေရောင် တံဆိပ်တစ်ခု တပ်ထားကြတယ်— အဲဒီတံဆိပ်က ကျွန်တော့်အတွက် တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို ရှိတယ်။

'ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးတာပါလိမ့်?'

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ မကြာခင်မှာပဲ ထိုင်ခုံတွေမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက သူတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် နားလည်သွားတယ်။

သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတာပဲ။

သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ အကြည့်ဖလှယ်ပုံတွေက ကျွမ်းကျင်နေသလိုပဲ... ဒါဟာ သူတို့အတွက် အရင်ကတည်းက လုပ်နေကျ အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အကြည့်တွေ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ အားလုံး ရပ်တန့်သွားတယ်။

ခဏတာ ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ အချိန်အတောအတွင်းမှာ သူတို့အားလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ကျွန်တော့်ဆီကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလိုမျိုး ကြည့်နေကြတာ။

အဲဒီနောက် အချက်ပေးလိုက်သလိုမျိုး သူတို့အားလုံး အကြည့်တွေကို အမြန်လွှဲလိုက်ပြီး အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

ကျွန်တော် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။

ငါမသိတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုခုကို သူတို့ သိနေကြတယ်။

ကျွန်တော် စကားလှမ်းပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ—

တီ!

ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ သဲ့သဲ့လေး မြည်သံ ထွက်လာတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ခပ်အက်အက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

—ဗိုလ်မှူး၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ?! အရင်က ရှင်းလင်းရေးအဖွဲ့က ဒီမှာ လူပြက်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးထင်တယ်?

ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သေချာပြောရရင် ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ ဝေါကီတော်ကီဆီကနေ အသံထွက်လာတာ။

—ဒီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အနှောင့်အယှက်ကို အခုပဲ ရှင်းထုတ်လိုက်ရမလား?