အခန်း (၁၇) - ထွက်ပေါက် [၃]

“တောက်!”

နောက်ကနေ ပူနွေးတဲ့ အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ ကျွန်တော် နေရာကနေ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းမီရာ ကုလားထိုင်ကို ဆွဲယူကာ နောက်က အရိပ်ဆီကို လွှဲပေါက်လိုက်တယ်။

ဒုန်း!

ဆူညံတဲ့ အသံကြီး တစ်ခန်းလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျွန်တော် နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

'ဟိုမှာ!'

ဒီတစ်ခါတော့ တွေ့လိုက်ပြီ။

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ လေထုက အေးစက်ခဲသွားတယ်။ လူပုံစံ ခပ်ဆင်ဆင်ပေမဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မိုးစိုက်ကြီး ရှိနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က မီးခိုးငွေ့တွေလို တလိပ်လိပ် လှုပ်ရှားနေတယ်။

မည်းနက်ပြီး ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနဲ့ လက်မောင်းတွေက ကျွန်တော့်ဆီ တိုးဝင်လာပြီး လက်ချောင်းတွေက လည်ပင်းကို အတင်းညှစ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီ။

“...!?”

အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး။ အော်လို့လည်း မရဘူး။

ကြောက်စိတ်တွေ မွှန်ထူနေရင်း လည်ပင်းကို ညှစ်ထားတဲ့ လက်တွေကို ခွာထုတ်ဖို့ ညာဘက်လက်နဲ့ အတင်းကုတ်ဖဲ့နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူ့ရဲ့ အားက သိပ်သန်လွန်းတယ်။

အရင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ထားတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အားအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာတယ်။ စက္ကန့်တိုင်းက ပိုပိုပြီး လေးလံလာသလို ခံစားရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုန်းကန်လိုစိတ်တွေ စတင်ပျောက်ကွယ်လာတယ်။ ခြေလက်တွေ ပျော့ခွေလာပြီး အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမျိုဖို့ ပိုတိုးလို့ နီးကပ်လာခဲ့တယ်။

“အုဂ်—!”

အသည်းအသန် ဖြစ်နေတုန်း နောက်က မာကျောတဲ့ အရာတစ်ခုကို လက်နဲ့ စမ်းမိသွားတယ်။

ကွန်ပျူတာလား...?

ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေက ၎င်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒါကို မယူပြီး အရိပ်ကို ရိုက်ခွဲဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ... မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

စင်္ကြံလမ်း။ မီးရောင်။

အကြံတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

ကျန်ရှိနေတဲ့ အားအင်အကုန်သုံးပြီး ကွန်ပျူတာကို ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ဆွဲလှည့်လိုက်တယ်၊ မျက်နှာပြင်ကို ဟိုသတ္တဝါဆီ ချိန်လိုက်တယ်။

“....!?”

ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှုရခဲ့တယ်!

ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်က အရိပ်ရှေ့ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီအရိပ်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လည်ပင်းက ညှစ်ထားတဲ့ အားလည်း မရှိတော့ဘူး။

ဘုန်း!

ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေကျသွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း လက်ပ်တော့ပ်ကို ရှေ့မှာ ကိုင်ထားကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားမိတယ်။ နံရံထောင့်နဲ့ ကျောကပ်မိတော့မှပဲ အသက်ရှူသံက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားတယ်။

“ဟူး... ဟူး...”

အမြင်အာရုံ ကြည်လင်နေစေဖို့ အတင်းကြိုးစားနေရချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်က ကားအင်ဂျင်ထဲက ပစ်စတင်တွေလိုပဲ အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတယ်။

အဆုတ်တွေကလည်း ပူလောင်နာကျင်နေတာကြောင့် ဘာကိုမှ သေချာမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။

သတိလစ်တော့မလို ဖြစ်နေပေမဲ့ သတိမလစ်သွားဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။

'ငါ... သတိလစ်လို့ မဖြစ်သေးဘူး။'

အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်ထိန်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ခက်ခဲပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ စိတ်တွေ ပြန်တည်ငြိမ်လာတယ်။

အဲဒီအခါကျမှပဲ လက်ရှိအခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ နေရာတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီး ကွန်ပျူတာက ထွက်တဲ့ အလင်းဖျော့ဖျော့လေးကသာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ် လင်းစေတယ်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်က အရိပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို ကြက်သီးထစေပြီး လှုပ်ရှားမှု သေးသေးလေးတိုင်းက စိတ်ကို မလုံမလဲ ဖြစ်စေတယ်။

'....အဲဒီသတ္တဝါ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... အလင်းရှိနေသရွေ့တော့ အသက်မဝင်နိုင်ဘူး။'

ခုနက ဖြစ်ရပ်တွေက ဒါကို သက်သေပြနေတယ်။

အဲဒီတော့ လက်ပ်တော့ပ်ကို ကိုင်ထားသရွေ့တော့ ကျွန်တော် ဘေးကင်းမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်ရော ဘေးကင်းရဲ့လား?

မျက်နှာပြင်ပေါ်က ဘက်ထရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။

'ဘက်ထရီ ၁၃ ရာခိုင်နှုန်းပဲ...'

ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိတယ်။

ဘက်ထရီက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အများကြီး နည်းနေတယ်။ ဘက်ထရီ အိုင်ကွန်ကို နှိပ်ပြီး ကျန်တဲ့အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

[ဘက်ထရီသက်တမ်း ၁၅ မိနစ် ကျန်ပါသည်]

“ဆယ့်ငါးမိနစ်...?”

ကျွန်တော် လက်ပ်တော့ပ်ကို ကြည့်ပြီး ဆဲမိတော့မလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါ ဘယ်လို ဘက်ထရီအစုတ်အပြတ်လဲ? ပုံမှန်ဆို အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက်တော့ ခံသင့်တာပေါ့။

'...ဒါလည်း ဂိမ်းထဲက အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်မှာပါလေ။'

ဘက်ထရီအကြောင်း ဆက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဒီအခြေအနေကနေ ဘယ်လိုလွတ်အောင် ရုန်းမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

'အဲဒီသတ္တဝါက မှောင်မှ ပေါ်လာတာဆိုတော့ ကွန်ပျူတာ ရှိနေသရွေ့ ငါ သူ့ကို ဟန့်တားထားနိုင်တယ်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက ထွက်ပေါက် ရှာဖို့ပဲ။'

ခုနက စင်္ကြံလမ်းအကြောင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။

'စင်္ကြံလမ်းမှာ ပတ်ချာလည်နေရုံနဲ့တော့ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ ထွက်ပေါက်က အဲဒီတံခါး ခြောက်ချပ်ထဲက တစ်ချပ်မှာပဲ ရှိရမယ်။ ပထမ ငါးချပ်ကို စမ်းပြီးပြီ၊ ပထမ လေးချပ်က လော့ခ်ကျနေတယ်။ ထွက်ပေါက်က ဆဋ္ဌမမြောက် တံခါးမှာ ဖြစ်မလား? ...ဒါမှမဟုတ် အရင် လေးချပ်ထဲက တစ်ချပ်မှာများလား?'

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာမှန်သမျှကို ခေါင်းထဲမှာ လည်နေအောင် စဉ်းစားနေမိတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ဆဋ္ဌမမြောက် တံခါး ပွင့်သွားပြီး ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် လွယ်ပါ့မလား?

လွယ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။

ဒါပေမဲ့ မလွယ်ခဲ့ရင်ကော?

ကျွန်တော့်ရင်ထဲ လေးလံသွားတယ်။

အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲဝင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။

“ငါ အဲဒီကောင်ကို အနိုင်တိုက်ရမယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်... ဟုတ်တယ်မလား?”

အဲဒီအတွေးကြောင့် ရင်ဘတ်က ပိုပြီး လေးလံလာသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့၊ အသက်ကို ရှည်ရှည်ရှူထုတ်ပြီး ကွန်ပျူတာရဲ့ အလင်းအမှောင် (brightness) ကို အမြင့်ဆုံး တင်လိုက်တယ်။

အခန်းထဲက ပိုလင်းလာပြီး လက်ပ်တော့ပ်ကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လိုက်တယ်။

မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လက်ပ်တော့ပ်ပေါ်မှာ စာရိုက်လိုက်တယ်။

တောက်တောက်တောက်—

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နှိပ်သံတွေက ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ အလုပ်လုပ်နေရင်း တစ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ဘူး၊ အလုပ်ပြီးသွားတော့ ကျန်တဲ့အချိန်ကို စစ်ကြည့်လိုက်တယ်။

[ဘက်ထရီသက်တမ်း ၇ မိနစ် ကျန်ပါသည်]

“....ရမှာပါ။”

ကွန်ပျူတာကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး အလင်းအမှောင်ကို ပြန်လျှော့လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

“ကောင်းပြီ။”

စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

'....ဒါ အလုပ်ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ။'

ကျောကို နံရံမှာကပ်ပြီး ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ကို တစ်ဖက်လှည့်ထားရင်း အခန်းဝဆီကို ဘေးတိုက် တိုးသွားလိုက်တယ်။

အပေါက်ဝ ရောက်တဲ့အခါ ကွန်ပျူတာကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးလိုက်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။

စင်္ကြံလမ်းက မီးတွေ ပွင့်လာတဲ့ ခဏမှာပဲ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။

တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ဆဋ္ဌမမြောက် တံခါးဆီ ပြေးသွားပြီး လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်တယ်။

ဂျောက်!

ဒါပေမဲ့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ လုံးဝ အစိုးမရဘူး။

'တောက်။'

ရင်ထဲ ဟာသွားတယ်။

'....ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဘာမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြစ်မလာဘူး။'

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာဆီ အာရုံလွှဲလိုက်တယ်။ ကင်မရာတွေက အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ၊ ကျွန်တော် စင်္ကြံလမ်း အလယ်မှာ ရပ်ပြီး ကွန်ပျူတာကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်နေရတယ်။

ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာတော့—

ဖျတ်!

မီးတွေ ပိတ်သွားပြီ။

လေထုထဲမှာ တိုးညင်းတဲ့ အသံတချို့ ပဲ့တင်ထပ်လာချိန်မှာ ကျွန်တော် ကွန်ပျူတာကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက မကြာခင်မှာပဲ ပျက်ပြားသွားတယ်။

တောက်တောက်တောက်!

လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေက လေထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကင်မရာကတစ်ဆင့် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။

စင်္ကြံလမ်း အဆုံးမှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

မီးတွေ ပိတ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီအရိပ်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အရှိန်အကုန်တင်ကာ ပြေးဝင်လာတော့တယ်။

ကျွန်တော် အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ သူက ရှေ့ကို ရောက်လာပြီ၊ ကျွန်တော်လည်း ကွန်ပျူတာကို သူ့ဘက်ကို အမြန်လှည့်လိုက်တယ်။

“....!?”

တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သက်ပြင်းချပြီး စိတ်အေးလိုက်မလို့ ရှိသေး...

“ဟူး...”

ကျွန်တော့် လည်ပင်းနောက်ဆီကို ပူနွေးတဲ့ အသက်ရှူသံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ—

“မိပြီ!”

လက်ပ်တော့ပ် ကီးဘုတ်ပေါ်က ခလုတ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် အားနဲ့ နှိပ်လိုက်တယ်၊ အရင်က ရိုက်ထားတဲ့ ကုဒ် (code) ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ နောက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

လက်ပ်တော့ပ်က လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

ဖျတ်! ဖျတ်!

စခရင်က တုန်ခါသွားတယ်—လင်းလိုက်၊ မှောင်လိုက်။ လင်းလိုက်၊ မှောင်လိုက်။

ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဟိုမှာ ရှိနေတယ်။

အရိပ်က လက်မအနည်းငယ်အကွာမှာ ရှိနေပြီး လက်တွေက ကျွန်တော့်လည်ပင်းဆီ ဦးတည်နေတုန်းပဲ—သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တဖျတ်ဖျတ်လက်နေတဲ့ အလင်းရောင်ကြားမှာ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး ဂိမ်းထဲက ချို့ယွင်းချက်ဖြစ်နေတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။

'အခုပဲ!'

ကျွန်တော် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘူး။

အားနေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ အရိပ်ရဲ့ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိုးချလိုက်တယ်။

ဒုန်း!

အမှောင်ထုနဲ့ အချိန်ကိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်သီးက မာကျောတဲ့ အရာတစ်ခုကို ထိမှန်သွားတယ်၊ အရိပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်တွေကလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်ကုန်တယ်။

ကျွန်တော် မရပ်လိုက်ဘူး။

ကြောက်စိတ်တွေကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ အဒရီနလင် (adrenaline) တွေနဲ့အတူ ရှေ့ကို တိုးလိုက်တယ်။

မျက်နှာပြင်ရဲ့ အလင်းတဖျတ်ဖျတ် လက်နေတာနဲ့ အချိန်ကိုက်ပြီး အရိပ်ကို အဆက်မပြတ် ကန်လိုက်တယ်။

ဘုန်း၊ ဘုန်း—!

ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလဲ မသိဘူး။

အချက်ပေါင်းများစွာ၊ အလင်းလင်းလိုက်တိုင်း တစ်ချက်ချင်းစီကို အချိန်ကိုက် ထိုးနှက်နေမိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို လှုပ်ရှားနေပြီး ပင်ပန်းနေပေမဲ့ ရပ်တန့်ဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့တယ်။

အသက်ရှူဖို့ ခက်ခဲလာပြီး ဒူးထောက်လဲကျသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရိပ်က ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အားနည်းစွာနဲ့ လှုပ်ရှားနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်တွေကလည်း တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ ပျက်ယွင်းနေတယ်။

ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်၊ ရင်ဘတ်ကလည်း အမောတကော နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နဲ့။

“ဟူး... ဟူး...”

ဖျတ်။

မျက်နှာကျက်က မီးက နောက်တစ်ကြိမ် လင်းလာပြီး အခန်းထဲမှာ ဖျော့တော့တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ကျရောက်လာတယ်။

လေထုထဲမှာ တဝီဝီနဲ့ အသံတစ်ခုက စွဲကျန်နေဆဲပဲ။

ဘာကိုမှ သေချာမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျနေမိတယ်။

“ငါ... လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား?”

ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်ပြီး အရိပ်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ရှာကြည့်လိုက်တယ်။

ငြိမ်သက်လို့။

တိတ်ဆိတ်လို့။

'ပျောက်သွားပြီလား?'

အားတင်းပြီး ရှေ့ကို အနည်းငယ် တိုးကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒီနောက်—

ဝင်းခနဲ။

အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

: [အခြေခံ နုတ် (Basic Node) : ချုပ်နှောင်သည့်အိုး (Containment Vessel) အသက်ဝင်ပြီ!]

အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ် - လေလွင့်ညဉ့်လှည့်သူ (Wandering Nightwalker) ကို ရရှိပါပြီ။