အခန်း (၁၆) - ထွက်ပေါက် [၂]
ဖျတ်ခနဲ!
အလင်းတန်းက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။
"ဟား... ဟား...!"
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ကိုဖိထားရင်း ဒူးပေါ်လက်ထောက်ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းထားလိုက်မိသည်။ အာရုံတွေက ဝေဝါးနေပြီး ဘာကိုမှ သေချာမမြင်ရတော့။ အသက်တစ်ခါရှူသွင်းတိုင်း အဆုတ်ထဲမှာ ပူလောင်နေပြီး ခြေထောက်တွေကလည်း တုန်ယင်နေသည်။ မေးစေ့ကနေ ချွေးတွေ တစက်စက် ကျနေသည်။
"တောက်... အန်... အန်ချင်လာပြီ!"
ဗိုက်ထဲကနေ လိပ်တက်လာတဲ့ အစာခြေရည်တွေကို မနည်းအောင့်အီးထားရင်း ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်ထားလိုက်ရသည်။ အန်မကျအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းထားရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးခြောက်ပေါက်ကို မြင်ရသည်။ တစ်ဖက်မှာ သုံးပေါက်စီ။ အားလုံးက သော့ခတ်ထားလျက်သား။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးထွက်ခဲ့သည်။
".....!"
ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း နုံးချိနေသော ခြေထောက်များက ခွေကျတော့မယောင် ရှိနေပြီး အသက်ရှူသံတိုင်းက အဆုတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ပူလောင်နေသည်။
'ငါ... ရပ်လိုက်ရမလား?'
ကျွန်တော် ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့။ တကယ်တော့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဆက်ပြီး ဇွတ်တိုးနေရင် နောက်ကခြေသံတွေက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတော့မည်။ ဒီတစ်ပတ်မှာ မဟုတ်ရင်တောင် နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ သေချာပေါက်...
အကယ်၍သာ အဲဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့ရင်—
တွေးမိရုံနဲ့တင် တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်သွားသည်။
'ငါ ရပ်လိုက်သင့်ပြီ။ ရှာစရာရှိတာတွေလည်း အကုန်ရှာပြီးပြီပဲ။'
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က အဆင့်နိမ့် စင်နယ်ရီယိုတစ်ခု ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာကို သိချင်ရုံသက်သက်ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အဲဒီရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝသွားပြီ။ ဒီတော့ အခုပဲ ရပ်နားလိုက်ပြီး ဂိမ်းပြန်ဆော့တာ (သို့မဟုတ်) ဂိမ်းပြန်လုပ်တာပဲ ကောင်းမည်။
"ငါ နားပြီ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ ထွက်ခါနီးမှာတင် ကျွန်တော် ခဏ တုန့်သွားသည်။
"...."
ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်လိုက်မိသည်။
'အဆုံးထိတော့ ကြည့်လိုက်ချင်သေးတယ်...'
ဒီလမ်းချိုးကို ကွေ့လိုက်ရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်နေမိသည်။ အကွာအဝေးက မဝေးသော်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် ကျွန်တော် အတော်လေး အားယူခဲ့ရသည်။ လမ်းချိုးကို ကွေ့လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့က စင်္ကြံလမ်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဖြူဖွေးနေတဲ့ နံရံတွေ။ အဝေးက ကင်မရာ။ တံခါးခြောက်ပေါက်။ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပင်။
အရာအားလုံးက—
"ဟင်?"
နေပါဦး။
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါး ခြောက်ပေါက်?
အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားချိန်မှာ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို သေချာမသုံးသပ်နိုင်ခင်မှာတင် အပေါ်က မီးလုံးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။
ဖျတ်ခနဲ!
နောက်တစ်ကြိမ် အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားပြန်ပြီ။
အမှောင်ကျသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မဖြုန်းတီးဘဲ ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။
နောက်ကနေ အပြေးလိုက်လာတဲ့ ခြေသံတွေက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တကပ်ကပ်ကပ်ကပ်ကပ်—!
ကျွန်တော် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။
'တစ်...'
အဆုတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးထားသလို ခံစားနေရပြီး ခြေထောက်တွေကလည်း တုန်ယင်နေသည်။ လေထုက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသလို ခံစားရပြီး အသက်ရှူရတာလည်း ခက်ခဲလာသည်။
နောက်က လိုက်လာတဲ့ ခြေသံတွေက တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပိုနီးကပ်လာသည်။
'...သုံး။'
သူတို့တွေ နီးလာပြီ!
ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အရှိန်ကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် နှေးကွေးလာသည်။
တကပ်ကပ်ကပ်ကပ်ကပ်—!
'ငါး'
ခန္ဓာကိုယ်က ပြိုကွဲတော့မတတ် ခံစားနေရသည်။ လည်ချောင်းထဲမှာလည်း ပူလောင်နေသည်။ အဲဒီခြေသံတွေက ပိုကျယ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
'ခုနစ်...'
ကျွန်တော် ဆက်မပြေးနိုင်တော့။ လဲကျတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ။ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုကိုပဲ မြင်ရသည်။ လမ်းချိုးတစ်ခုနဲ့ နီးနေပြီဆိုတာတော့ ကျွန်တော် သိသည်။
'ကိုး'
ကျွန်တော့် လည်ပင်းနားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြောက်စိတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားပြီး နှလုံးက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်နောက်တည့်တည့်မှာ။ ကျွန်တော့်ကို ထိတော့မည့် လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ။
မဖြစ်ဘူး—!
"ငါ—"
ဖျတ်ခနဲ!
အလင်းရောင် ပြန်လာသည်။
ကျွန်တော် နံရံဖြူဖြူတစ်ခုရှေ့မှာ လဲကျသွားသည်။
"ဟား... ဟား..."
အသက်ကို လုရှူနေရသဖြင့် ခေါင်းတွေ မူးနောက်နေပြီး ဘာကိုမှ အာရုံစိုက်မရ။ သို့သော် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အရင်အတိုင်း တံခါးခြောက်ပေါက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် ညည်းတွားလိုက်မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုကွဲတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။
'သုံး...'
အနီးဆုံးတံခါးဆီကို အားယူပြီး သွားလိုက်သည်။
ချက်ခနဲ။
သော့ခတ်ထားသည်။
'ငါး'
နောက်တစ်ပေါက်။
ချက်ခနဲ။
ဒါလည်း သော့ခတ်ထားသည်။
'ခြောက်'
ချက်ခနဲ။
သော့ခတ်ထားပြန်သည်။
'...ခုနစ်'
ချက်ခနဲ။
သော့ခတ်ထားဆဲ။
ပဉ္စမမြောက်တံခါးဆီ ရောက်တဲ့အခါ စိုးရိမ်စိတ်တွေက ကျွန်တော့်စိတ်ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။ အချိန်က ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော်လည်း တံခါးတွေက ပွင့်မလာသေး။ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ပဉ္စမမြောက် တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်မိသည်။
'ကျေးဇူးပြုပြီး... ပွင့်ပေးပါတော့...!'
လက်ကိုင်ကို လှည့်လိုက်သည်။
'ရှစ်'
ဂျောက်!
".....!?"
ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။
အောင်မြင်သွားပြီ!
ဒါပေမဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရုံရှိသေး၊ နောက်က မီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြန်သည်။
ဖျတ်ခနဲ!
အမှောင်ထု။
".....!?"
ကျွန်တော် နှစ်ခါမစဉ်းစားတော့ဘဲ အခန်းထဲကို ဝုန်းခနဲ တိုးဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ ချက်ချင်း သော့ခတ်လိုက်သည်။
ဒိုင်း!
"ဟား... ဟား!"
ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံလျက်သား လဲကျသွားပြီး ဒူးတွေကလည်း အားမရှိတော့။ အသက်ကို လုရှူရင်း ခေါင်းတွေ မူးနောက်နေသည်။
ကျွန်တော် အဆုံးထိ ရောက်သွားပြီ။ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုတောင် မသယ်ချင်တော့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်အားက ဒီမှာတင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
အခန်းထဲရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိသော်လည်း အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်နိုင်တဲ့အချိန်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်မိသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."
အဲဒီတော့မှပဲ ကျွန်တော် သတိထားမိသည်။
ကျွန်တော် ရောက်နေတာက ပြတင်းပေါက်မရှိတဲ့ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုထဲမှာ။ အခန်းအလယ်မှာ သစ်သားစားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံးနဲ့ ကွန်ပျူတာအဟောင်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်က ပွင့်နေပြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းရောင်မှိန်မှိန်လေးက အမှောင်ထုကို အနည်းငယ် အန်တုနေသည်။
အလှဆင်ထားတာလည်း မရှိ၊ ဘာအသံမှလည်း မရှိဘဲ စက်ပစ္စည်းရဲ့ တအီအီ မြည်သံကလွဲလို့ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားနေသည်။
လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာသလို ခံစားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးကမှ ဒီအခန်းထဲမှာ အသက်ရှူထုတ်သွားသလိုမျိုး။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကင်မရာတွေ..."
စခရင်ပေါ်မှာ စင်္ကြံလမ်းကို ပြနေသည်။ ခုနက စင်္ကြံလမ်းပဲ။ တံခါး ခြောက်ပေါက်စလုံးကို မြင်နေရသည်။
'ဒါ ငါ ခုနက ရှိခဲ့တဲ့ စင်္ကြံလမ်းပဲ။ တံခါးခြောက်ပေါက်စလုံးကို မြင်နေရတယ်'
ဗီဒီယိုကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ စခရင်က ရုတ်တရက် မှောင်သွားသဖြင့် ကျွန်တော် လန့်သွားမိသည်။ သို့သော် အောက်နားက စာသားလေးကို မြင်တော့မှ စိတ်အေးသွားသည်။
[ညကြည့်စနစ် (Night-vision mode) ကို ဖွင့်လိုပါသလား?]
'ဒီလို စနစ်မျိုးလည်း ရှိတာပဲလား?'
ကျွန်တော် မောက်စ်ကို ကိုင်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသည်။
'အောက်မှာ အချိန်ပြကိန်း (Time stamp) ရှိနေတာပဲ။ ငါ ဒီကိုရောက်နေတဲ့ အချိန်နဲ့ အတူတူပဲ။'
မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ရှိမည်။
စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသဖြင့် အချိန်ပြကိန်းကို နောက်ပြန်ရစ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဗီဒီယိုထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ တံခါးတွေကို အသည်းအသန် လိုက်ဖွင့်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ပုံစံ။
စင်္ကြံလမ်းကတော့ လင်းထိန်နေတုန်းပဲ။
'ငါ့ပုံစံက တော်တော်လေးကို ကြည့်မကောင်းတာပဲ'
ဆံပင်တွေကအစ အဝတ်အစားတွေအထိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ စခရင်က မှောင်သွားပြန်သည်။
'ဩော်... ဒါ မီးပိတ်သွားတဲ့ အပိုင်းပေါ့'
ကျွန်တော် အဲဒီအပိုင်းကို ကျော်လိုက်တော့မလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ခုနက စာသားလေး ပြန်ပေါ်လာသည်။
[ညကြည့်စနစ် (Night-vision mode) ကို ဖွင့်လိုပါသလား?]
"နေပါဦး... ဒါက မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုမှာလည်း အလုပ်လုပ်တာလား?"
ကျွန်တော် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး 'Yes' ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဗီဒီယိုက ချက်ချင်း အစိမ်းရောင် ပြောင်းသွားပြီး အဲဒီအခါမှာပဲ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားတော့သည်။
ဗီဒီယိုထဲက ကျွန်တော့်နောက်မှာ ပိန်ပါးပြီး မည်းမှောင်နေတဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေနဲ့ လူရိပ်တစ်ခုက ကပ်ပါလာသည်။ ကျွန်တော် အသည်းအသန် ပြေးနေတဲ့အချိန်မှာ သူက နောက်ကနေ လိုက်နေတာပဲ။
'ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခေါက်မှာပဲ ဖြစ်မယ်'
ကျွန်တော် မေးစေ့ကို ကိုင်ပြီး အဲဒီလူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ပြည့်ခါနီးမှာပဲ ထူးဆန်းတာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဟင်?"
အဲဒီအရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်မပြည့်ခင်လေးမှာတင် သူက တံခါးတစ်ချပ်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး အထဲကို ဝင်သွားတာပဲ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ မီးပြန်လင်းလာသည်။ ကျွန်တော် လမ်းချိုးကနေ ထွက်လာပြီး တံခါးတွေကို လိုက်ဖွင့်နေတဲ့ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။
တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။
ဗီဒီယိုက ကျွန်တော် ဒီအခန်းထဲကို ဝင်ခါနီး အချိန်ကို ရောက်လာသည်။
ပထမတစ်ပေါက်။ ဒုတိယတစ်ပေါက်။ တတိယတစ်ပေါက်။ စတုတ္ထတစ်ပေါက်။
ဗီဒီယိုထဲက ကျွန်တော် တံခါးတွေကို လိုက်ဖွင့်နေတာကို ကြည့်နေမိသည်။
ပဉ္စ—
'နေပါဦး...'
ပဉ္စမမြောက် တံခါးကို ကျွန်တော် လှမ်းဖွင့်လိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွေးတွေ ရပ်တန့်သွားသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
အဲဒါက...
'အဲဒါ အဲဒီအရိပ် ဝင်သွားတဲ့ တံခါးပဲ!'
"ဟား..."
အသက်ရှူသံတစ်ခု။ ပူနွေးပြီး စိုစွတ်နေသည်။
ကျွန်တော့် လည်ပင်းနောက်နားဆီကနေ အဲဒီအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားတော့သည်။
အမှန်တရားကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်...
ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။