အခန်း (၁၄) - လမ်းညွှန်ရှင်းလင်းပွဲနေ့ [၄]
အလိုက်သင့်ပဲ ငြိမ်ခံမနေနဲ့လား။
ဌာနခွဲမှူးနောက်ကနေ မြေအောက် ၄ ထပ်ဆီကို လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ ညီလာခံခန်းမနဲ့ ဝေးကွာလာလေလေ၊ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွေးထဲမှာ ပိုပြီးတော့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နေရာယူလာလေလေပါပဲ။
'သူပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒီအတိုင်း အချိန်ဆွဲနေရင် ငါ့အတွက်ပဲ ပိုပြီး ဒုက္ခများလာလိမ့်မယ်။ အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးမလာခင် ကိုင်လီ (Kyle) ကို အခုဖြစ်နေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြောပြထားမှ ဖြစ်မယ်။ ဒါမှသာ အချိန်မီ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။'
ကျွန်တော် ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် အရှိန်မြှင့်ပြီး ကိုင် ရှိရာကို သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အသံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးလိုက်ပါတယ်။
"ဟေ့။"
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မိုင်းလ်စ် (Myles) ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ပြုံးပြနေပြီး သူ့ရဲ့ပါးချိုင့်လေးတွေက သိသိသာသာ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။
"အော်... ဟေ့။"
သူက ရှေ့မှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ ဌာနခွဲမှူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး-
"အဲ့ဒါနဲ့... မင်း အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုမြင်လဲ?"
"တင်ပြချက်ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဌာနခွဲမှူးကိုလား?"
"....နှစ်ခုလုံး။"
ကျွန်တော် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသလို သူလည်း တိတ်သွားပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်အတွေးကို တစ်ယောက် နားလည်သွားသလိုမျိုး ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။
"ဒီလိုနေရာမျိုးကို အုပ်ချုပ်မယ့်လူစားမျိုးလို့တော့ ငါ မထင်ထားမိဘူးဗျ။"
"ပြောမနေနဲ့တော့။"
မိုင်းလ်စ်က သူ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒီနေရာက ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရိုးရှင်းနေသလိုပဲနော်။"
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။"
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အခု လျှောက်နေတာက အဖြူရောင် စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးဖြစ်ပြီး အပေါ်မှာတော့ အဖြူရောင်မီးဆိုင်းတွေက လင်းလက်နေပါတယ်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လူတွေကတော့ မှတ်စုစာအုပ်တွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရေးခြစ်ရင်း ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားကြပါတယ်။
"ငါကြားဖူးတာတော့ မြေအောက် ၄ ထပ်က ဝင်ပေါက် (Gate) တွေကို ထားတဲ့နေရာဆို?"
"မဟုတ်သေးဘူး။"
မိုင်းလ်စ်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
"စတုတ္ထထပ်က ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်လေ။ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ သက်ရှိ (Anomalous objects and entities) အများစုကို အဲ့ဒီမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားတာ။"
"အော်။"
အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေရလဲဆိုတာလည်း ရှင်းသွားပြီ။ သူတို့က သုတေသနပညာရှင်တွေ ဖြစ်မှာပါ။
အဲ့ဒီမှာပဲ ကျွန်တော် တစ်ခု စဉ်းစားမိသွားတယ်။
"အဲ့ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ဂိတ်ထဲကို ဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့?"
"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့က အဲ့ဒီအတွက် အဆင်မသင့်သေးဘူး။ အခုမှ လူသစ်တွေပဲ ရှိသေးတာလေ။"
"အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။"
အဲ့ဒါလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။
"ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ငါတို့ကို ဒီမှာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုနဲ့ စမ်းသပ်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မပေးဘဲ ပုံရိပ်ယောင်လေ့ကျင့်ခန်း (Simulation) တစ်ခုခုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ ဒီနေ့က ပထမဆုံးရက်ဆိုတော့ သိပ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိတာမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။"
ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဝေးမှာ လျှောက်နေတဲ့ ဌာနခွဲမှူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး အတပ်မပြောနိုင်သလိုပဲ...။
"ရောက်ပြီ။"
ဌာနခွဲမှူးက သတ္တုတံခါးအကြီးကြီးတစ်ခုရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းကတ်ကို စကင်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးက အသံသဲ့သဲ့လေးမြည်ပြီး ပွင့်သွားပါတယ်။ တံခါးနောက်မှာတော့ စက်ပစ္စည်းမျိုးစုံနဲ့ နံရံမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ မော်နီတာအကြီးကြီးတစ်ခုရှိတဲ့ အဖြူရောင်အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အခန်းရဲ့ အဆုံးမှာတော့ ပထမတံခါးနဲ့ ပုံစံတူ သတ္တုတံခါးနောက်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
"ကဲ လူလေးတို့... အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ။ မကြာခင် စတော့မယ်။ ဆီးသွားချင်သွား၊ ဝမ်းသွားချင်သွား၊ ဒါမှမဟုတ် ကန်ကျောက်တာတွေ ဘာတွေ လေ့ကျင့်ချင်လည်း လေ့ကျင့်ထား။ ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဆင်သင့်ဖြစ်အောင်ပဲ လုပ်ထား။"
သူက သန်းဝေလိုက်ပြီး မော်နီတာရှေ့က ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ပစ်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ထိုင်ခုံက ဘီးတွေပါလို့ အနောက်ကို မီတာအနည်းငယ် လျှောသွားပေမယ့် သူက ခြေဖနောင့်နဲ့ မြေကြီးကို ကုတ်ပြီး အရှေ့ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ပုခုံးကို တစ်ယောက်ယောက်က ပုတ်လိုက်တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။
မိုင်းလ်စ်ပါ။
"ငါတော့... ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"
သူက သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းကတ်ကို ကိုင်ရင်း အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"ဒါနဲ့... မင်းက ဒီကို အကဲခတ်ဖို့ပဲ လာတာဆိုတော့ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ မပါဘူးပေါ့?"
"...အင်း၊ မပါဘူး။"
"အော်။"
သူ့ရဲ့အပြုံးက ပိုပြီးတော့တောင် အားတင်းထားရသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။
"မင်းအတွက် ကောင်းတာပေါ့" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။
သူ့ကိုကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ သနားစရာကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို 'ကံကောင်းပါစေ' လို့ပဲ စိတ်မပါတပါ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
အိတ်ထဲက လက်ပ်တော့ကို ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေးရသွားတာပေါ့။
App စနစ်က စပြီး ပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်အပေါ်ကို အရိပ်တစ်ခု ကျလာပါတယ်။
"မင်းက ဒီမှာပဲ ထိုင်ပြီး လူတွေ စမ်းသပ်မှုခံယူနေတာကို ကြည့်နေတော့မလို့လား?"
"ဟင်?"
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ ကိုင် က ကျွန်တော့်ကို ငုံ့ကြည့်နေတာပါ။ သူ့ရဲ့ ဝန်ထမ်းကတ်က လည်ပင်းမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး ကျွန်တော့်နဖူးကို လာရိုက်နေပါတယ်။
"တကယ်ကြီးလား...?"
"ဆောရီး။"
သူက သူ့ကတ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဌာနခွဲမှူးက ပြောတယ်။ မင်း စိတ်ပါရင် ဝင်ဖြေလို့ရတယ်တဲ့။ ဒါက တော်တော်လေး လွယ်တဲ့ စမ်းသပ်မှုပါ။ မင်း မသေပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှာကိုတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး။"
"မင်း စည်းရုံးပုံကတော့ တော်တော်ဆိုးတာပဲ။ နာကျင်မှာကို အာမမခံနိုင်ဘူး ဟုတ်လား...? အခုတော့ ပိုတောင် စိတ်မပါတော့ဘူး။"
"မင်း ဝင်ဖြေမှာမဟုတ်မှန်း သိလို့ ငါ အဲ့လိုပြောတာပေါ့။"
"သိရင်လည်း ပြီးတာပဲ။"
ကျွန်တော် လက်ပ်တော့ကို ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ စနစ်က ပွင့်ခါနီး ဖြစ်နေပါပြီ။ ဖြစ်စဉ်ဖော်ပြချက် (Progress bar) လေး တရွေ့ရွေ့ တက်လာတာကို ကြည့်ရင်း စောစောက အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
"အော်... ဟုတ်သားပဲ။ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်။"
ကျွန်တော် သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်ကြည်အောင် ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို သတိထားမိသွားတဲ့ ကိုင် က သိချင်စိတ်နဲ့ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်တယ်။
"ဘာလဲ?"
"အဲ့ဒါက—"
တီ!
ကျွန်တော့်စကားတွေ မဆုံးခင်မှာပဲ လက်ပ်တော့က တုန်ခါသွားပြီး ကျွန်တော် တောင့်ခဲသွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက ဆွဲညှစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး စခရင်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
ကျွန်တော့်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ ကိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
စာသားက တစ်ကြောင်းတည်းပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစာသားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အရည်ပျော်ကျသွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
[စနစ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို၊ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် မရှိပါ။]
"မင်း ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်မဖြေတာလဲ?"
ကျွန်တော် သူ့ကို ထပ်ပြီး လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အက်ပ်ပေါ်မှာ စာရိုက်လိုက်ပါတယ်။
—ပြောမိရင် ဘာဖြစ်မလဲ?
ကျွန်တော် 'ပို့ရန်' (Send) ကို နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး တင်းကျပ်လာသလို ခံစားရပြီး မကြာခင်မှာပဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ စာသားတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပါတယ်။
[မင်း သေလိမ့်မယ်]
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကိုင် ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"...မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?"
သူက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီးမှ စမ်းသပ်မှုအတွက် စောင့်နေကြတဲ့ လူသစ်တွေအုပ်စုဆီကို အကြည့်လွှဲလိုက်ပါတယ်။
ဘာကြောင့်မှန်း သေချာမသိပေမယ့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေ ပွင့်ဟလာပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိလိုက်တာက-
"အဲ့ဒီ စမ်းသပ်မှု... ကျွန်တော်လည်း ပါဝင်လို့ ရမလား?"
"ဟမ်?"
ကိုင် က ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပါတယ်။
"နေပါဦး၊ တကယ်ကြီးလား? မင်းလား? မင်းက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ကြောက်တယ်ဆို။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး—"
"...အလိုက်သင့်ပဲ ငြိမ်ခံမနေနဲ့။"
ကျွန်တော် ဌာနခွဲမှူးရဲ့ စကားကိုပဲ ကိုင် ကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း လက်ပ်တော့ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။
စနစ်နဲ့ အခုလေးတင် အဆက်အသွယ် ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားပါပြီ။
"ငါ အလိုက်သင့်ပဲ ငြိမ်ခံနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။"
အလိုက်သင့်ပဲ ငြိမ်ခံနေတယ်ဆိုတာ ပြင်ဆင်မှုမရှိတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဒီစနစ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားပါပြီ။
သူ ခိုင်းတာကိုပဲ ငြိမ်ပြီး စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး အခြေအနေတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ရှာဖွေရပါမယ်။ စနစ်က ကျွန်တော့်ကို ရုတ်တရက် အခက်အခဲတွေထဲ ပစ်ထည့်ရင်တောင်မှပေါ့။
ကျွန်တော် အားကိုးနိုင်တာဆိုလို့ ကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ စနစ်က အခုလေးတင် အဲ့ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိအောင် လုပ်ပြသွားတာပဲ။
"နေဦး... ဘာလဲ...? ငါ..."
ကိုင် က မျက်တောင်တခတ်ခတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေပြီး စကားလုံးတွေ ရှာမရသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့မှာရှိတဲ့ တံခါးဆီကို တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားနေတဲ့ အုပ်စုနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ပါတယ်။
"နေဦးလေ—"
ကိုင် က လှမ်းခေါ်ပေမယ့် ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်တော့ပါဘူး။
ဌာနခွဲမှူးက ကျွန်တော် သူတို့အနောက်မှာ တန်းစီနေတာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာညွှန်ကြားချက်မှ မပေးဘူး။ အခြေအနေကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းဖို့နဲ့ အကယ်၍ ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် 'ထွက်မယ်' လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အလိုအလျောက် အပြင်ကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး ကျွန်တော့်အလှည့်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေလိုက်တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးထဲကို ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တာနဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ကျသွားပါတယ်။
အမြင်အာရုံတွေ ပြန်ရလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် အနောက်ကို ယိုင်သွားပြီး နံရံနဲ့ ခပ်ပြင်းပြင်း တိုက်မိသွားပါတယ်။
"..."
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တော့ အပေါ်က မီးဆိုင်းတွေက တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်နေပါတယ်။
ဖျပ်ခနဲ... မှောင်သွားတယ်။
ဖျပ်ခနဲ... လင်းလာတယ်။
တစ်ခါမှိတ်တိုင်း ၅ စက္ကန့်လောက် ကြာပါတယ်။
ကျွန်တော် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ရောက်နေတာက ကျဉ်းမြောင်းပြီး ရှည်လျားတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲမှာပါ။ နံရံတွေက အဖြူရောင်သက်သက်ဖြစ်ပြီး ရှေ့က ထောင့်တွေမှာတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှည်ထွက်နေတဲ့ အရိပ်တွေ ကျနေပါတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုက အသက်ရှူရတာတောင် မွန်းကျပ်စေပါတယ်။
'ရတယ်၊ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက အခြေခံ စမ်းသပ်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သိပ်တော့ ကြောက်စရာ မကောင်းလောက်ပါဘူး။ ဒါက လေ့လာဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။'
ဖောက်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းသံက စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ အကျယ်ကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။
စင်္ကြံလမ်းက အဆုံးမရှိသလိုပဲ။ ခြေလှမ်းတိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံအတိုင်း စည်းချက်ကျကျ မြည်ဟီးနေပါတယ်။
ဖောက်။
ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်နေမိတယ်။ ခြေလှမ်းတိုင်းက ပိုပြီး လေးလံလာသလိုပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ အာရုံတွေက ပိုပြီး စူးရှလာပါတယ်။ လေထုကလည်း ပိုအေးလာပြီး ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပါးစပ်ကနေ အငွေ့လေးတွေ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေကတော့ ရပ်မသွားပါဘူး။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် ထောင့်တစ်ခုကို ရောက်ပြီး ကွေ့လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့...
"..."
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပထမတစ်ခုနဲ့ အတူတူပဲဖြစ်တဲ့ တခြားစင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ထပ်တွေ့ရပြန်တယ်။
ကျွန်တော် ခဏရပ်ပြီး အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာမှမရှိဘူး။ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘူး။
ဖျပ်။
မီးတွေ ထပ်မှိတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်အတိ ကျသွားပြန်ပါတယ်။
ကျွန်တော် နားကို စွင့်ထားမိတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် ဆက်လျှောက်ပါတယ်။ ခြေလှမ်းတိုင်းက အမှောင်ထဲမှာ ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
ဖောက်။ ဖောက်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် ရပ်လိုက်မိတယ်။
တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတာက...
ဖောက်။
ခြေသံတစ်ချက်။
ကျွန်တော့်ဆီက မဟုတ်တဲ့... တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေသံ။