အခန်း (၁၀) - ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ [၂]
ကော်ဖီရဲ့ ခါးသက်သက်အရသာက လျှာဖျားမှာ စွဲကျန်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အနီးနားက ကဖေးတစ်ခုမှာ ထိုင်ရင်း လက်ပ်တော့ပ်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
"ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုတွေ၊ ဂိုဏ်းတွေ၊ မိစ္ဆာတွေ၊ ၀င်ပေါက်တွေ..."
အင်တာနက်စာမျက်နှာတွေကို ပွတ်ဆွဲကြည့်လေလေ ရင်ထဲမှာ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလာရလေလေပဲ။
အရာအားလုံး...
တကယ်ကို အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပထဝီဝင်အနေအထား၊ သမိုင်းကြောင်း ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံရေး... အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေမဲ့ လူတွေနဲ့ တချို့သော နေရာတွေကတော့ အရင်အတိုင်း ရှိနေဆဲပဲ။
"အိမ်ပြန်ပြီး ခဏလောက် နားဦးမှပါ..."
နေပါဦး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အတွေးတစ်ခုက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ကောက်ကိုင်ပြီး လမ်းနာမည်နဲ့ အိမ်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်မိတယ်။
'ကျေးဇူးပြုပြီး... ရှိနေပါစေ... ရှိနေပါစေ...'
"....."
ဘာမှမရှိဘူး။ ရှာဖွေမှုရလဒ်မှာ ဘာမှ ပေါ်မလာဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကျွန်တော် အရင်က နေခဲ့တဲ့ အပါတ်မန့်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒီတိုင်းကြီးပဲ ပျောက်သွားတာ။
ဝမ်းသာရမလား ဝမ်းနည်းရမလားတောင် မသိတော့ဘူး။ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် အိမ်လခ ပေးစရာ မလိုတော့လို့ ဝမ်းသာစရာပေမဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ တည်းခိုစရာ နေရာ မရှိတော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး စိတ်ပူစရာကောင်းတဲ့ သတင်းက ရှိနေသေးတယ်။
"ငါ့ပစ္စည်းတွေ... အကုန်ပျောက်ကုန်ပြီ..."
အပါတ်မန့်ထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းဆိုလို့ ဘာမှမရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားတွေကရော?
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် ဘာဝတ်ရမှာလဲ?
"....."
ကျွန်တော် ဖုန်းထဲက အဆက်အသွယ်စာရင်းကို ပွတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
[Kyle] ကိုင်လ်
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ သူ့နာမည်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။
—....
တစ်ဖက်က ဘာသံမှ ထွက်မလာဘူး။
"ဟိုလေ... အဲဒါ..."
ကျွန်တော် ဘာပြောရမလဲဆိုတာ စကားလုံးရှာရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ သပ်လိုက်မိတယ်။
အဲဒီနောက်—
"...မင်းပြောတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်လေ၊ အဲဒါက တည်းခိုစရာ နေရာရော ပါသလား?"
***
Kyle
(ကိုင်လ်)ရေဂိုဏ်းနာမည်က 'Severed Stars' တဲ့။ ကြားရသလောက်တော့ နာမည်အတော်အတန်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ။
သူတို့အကြောင်းကိုတော့ သိပ်အသေးစိတ် မလေ့လာဖြစ်တော့ဘူး။ အလုပ်ထွက်စာရလို့ ရလာတဲ့ ငွေကြေးနဲ့ပဲ အဝတ်အစားသစ်တွေနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရင်း တစ်နေ့တာရဲ့ ဒုတိယပိုင်းကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့တာမို့။ အားလုံးပြီးသွားတော့ ညတောင် အတော်လေး နက်နေပြီ။
အိတ်အနည်းငယ်ကို ကိုင်ထားရင်း လူသွားလမ်းဘေးမှာ ကျွန်တော် စောင့်နေမိတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လူရိပ်လူခြေတောင် မရှိသလောက်ပဲ။ လမ်းမလယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိပ်တွေက အားနည်းလှတဲ့ လမ်းမီးတိုင်တွေအောက်မှာ ရှည်လျားတုန်ယင်နေတယ်။
'အတော်လေး အေးလာပြီပဲ။'
ရာသီဥတုက ကူးပြောင်းနေပြီမို့ ဆောင်းဦးလေပြေက စတင်တိုက်ခတ်နေပြီ။
"ဟင်း။"
နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့...
"မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ မျှော်လင့်..."
ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ မီးရောင်ကြောင့် မျက်လုံးတွေ ကျိန်းစပ်သွားပြီး အင်ဂျင်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ အမှောင်ထုကို ခွဲထွက်ပြီး အဝေးကနေ အဝါရောင် တက္ကစီတစ်စီး ထွက်ပေါ်လာတယ်။
မှန်တံခါး ပွင့်လာပြီး—
"မင်းက ဆက်သ် (Seth) လား?"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ကျွန်တော် အိတ်တွေကို ကားနောက်ခန်းထဲ ထည့်ပြီး နောက်ခန်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
"အလုပ်က ပြန်လာတာလား?"
"...ဟုတ်ကဲ့၊ အခုမှ ပြီးတာ။"
"ညဆိုင်းပေါ့လေ? ပင်ပန်းမှာပေါ့?"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အတော်လေး ပင်ပန်းပါတယ်။"
ကျွန်တော် ကားသမားကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး နားကြပ်တပ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာ နားကြပ်မရှိပါဘူး။ လူစိမ်းနဲ့ စကားပြောရတာကို သိပ်မနှစ်သက်လို့ပါ။ အဲဒီလို ပြောနေရတာက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အမူအရာကို ရိပ်မိသွားပုံရတဲ့ ကားသမားက ရှေ့ကိုပဲ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ကားကို အရှိန်နဲ့ မောင်းထွက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။
ပထမဆုံး စစ်ဆေးမိတာကတော့ ဘဏ်စာရင်းပဲ။
[လက်ကျန်ငွေ : ၇,၃၅၀ ဒေါ်လာ]
အနည်းဆုံးတော့ ဒါက ပြောင်းလဲမသွားသေးဘူး။ ငွေကြေးက ဒေါ်လာပဲ ဖြစ်နေတုန်း။
ဒါထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။
'ကမ္ဘာပေါ်မှာ နိုင်ငံဆိုလို့ တစ်နိုင်ငံတည်းပဲ ရှိတော့တာ။ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံအားလုံး စုပေါင်းထားတဲ့ မဟာတိုက်ကြီး တစ်ခုလို့ပဲ ပြောရမလား။'
ကျွန်တော် လေ့လာမိသလောက်ဆိုရင် အခု ကမ္ဘာကြီးကို 'ဗက်စပရင်း ယူနီယံ' (Vesperine Union) လို့ ခေါ်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကြီးက ထိန်းချုပ်ထားတာ။ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ နိုင်ငံအားလုံး ပေါင်းစည်းထားတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးပေါ့။ အဲဒီယန္တရားကြီးရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကိုတော့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ 'ထူးခြားဖြစ်စဉ်များဆိုင်ရာ ဗျူရို' (BUA) ကနေတစ်ဆင့် ဆောင်ရွက်တာ။
....ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အထူးဆန်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး။
"....."
ကျွန်တော် စခရင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ဧရာမ မြေထုကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမြေထုရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာတော့ မြို့ပြကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မီးရောင်စုံတွေက မြူခိုးတွေကြားမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေတယ်။
'ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားတာတင် မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ လွင့်မျောနေတဲ့ ကျွန်းတွေတောင် ရှိနေတာလား။'
မြို့တစ်မြို့စာလောက် ကြီးမားတဲ့အတွက် အဲဒီကျွန်းက အတော်လေးကို ကျယ်ဝန်းတာ။
"သီချင်းလေး ဘာလေး ဖွင့်ရင် ဖြစ်မလား?"
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကားသမားကို ကြည့်ကာ နားကြပ်ဖြုတ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်တယ်။
"...ဗျာ?"
"သီချင်းလေ? ဖွင့်လို့ ရမလားလို့?"
"ဪ၊ ရပါတယ်၊ ဖွင့်လေ။"
"ကောင်းပြီလေ။"
ဖြည်းညင်းသာယာတဲ့ တေးသံတစ်ခု လေထုထဲမှာ ပျံ့လွင့်လာတယ်။
ငြိမ့်ညောင်းပြီး စိတ်ကို အေးချမ်းစေတယ်။
ကျွန်တော် 'နားကြပ်' ကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် လေ့လာနေမိတယ်။
'ဒီကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းက ရှုပ်ထွေးလှချည်လား။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေအကြောင်း ဖော်ပြထားတာတွေ ရှိသလို ဗျူရိုက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေလည်း ရှိနေတယ်...'
အဲဒီအချက်အလက်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းပဲ ကျော်ကြည့်လိုက်တယ်။
'ထားပါတော့။ နောက်မှ ကိုင်လ် Kyle ကိုပဲ မေးကြည့်ရမယ်။ သူက ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ဆိုတော့ အတော်အတန် သိမှာပါ။'
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်က 'One-star' ကြယ်တစ်လုံးအဆင့်ဂိမ်းတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ပဲ။
ကျန်တာတွေကတော့ အရေးမကြီးသေးဘူး။
"ဟူး။"
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်ဘက်ကတော့ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးတွေနဲ့ မှောင်မည်းနေတုန်းပဲ။
ဈေးသက်သာတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ဖို့ မြို့လယ်ကောင်နဲ့ ဝေးတဲ့နေရာအထိ သွားခဲ့ရတာမို့ မြင့်မားတဲ့ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေအစား အထပ်နိမ့် အဆောက်အအုံတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ လမ်းတွေကိုပဲ တွေ့ရတော့တယ်။
ကားထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသလို ခံစားရတယ်။
နောက်ခံတေးသံကတော့ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော့် မျက်ခွံတွေ လေးလံလာတယ်။
မနေ့ညကလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့တာကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက စုပြုံရောက်ရှိလာတယ်။
ငြိမ့်ညောင်းတဲ့ တေးသံက လေထဲမှာ ဝဲလွင့်နေတယ်။
ချော့မြှူနေသလိုပဲ။
မျက်လုံးတွေ မှိတ်ကျသွားပြီး အမှောင်ထုထဲ နစ်ဝင်သွားတော့မယ့် ဆဲဆဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ခေါင်းထဲ ဝင်လာတယ်။
'ဒီတေးသံက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ? ဒါက အသံနဲ့ တူနေတာပဲ...'
ဒုန်း!
တစ်ခုခုကို ဆောင့်မိသလို အသံကြောင့် မျက်လုံးတွေ ပွင့်လာပြီး ကားသမားဆီကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"တောက်!"
ကားသမားရဲ့ ခေါင်းက စောင်းနေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း ဘာကိုမှ အာရုံမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ ကားကလည်း လမ်းမပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွေဖည်သွားနေပြီ။
ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာပြီး ကားစတီယာရင်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲကာ ကားကို လမ်းကြောင်းမှန်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့...
ကျွီ...!
ဘီးတွေက ချော်ထွက်သွားပြီး ကားက ဘယ်တစ်ခါ ညာတစ်ခါ ယိမ်းထိုးသွားတယ်။
ကျွန်တော် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ပခုံးက ပြတင်းပေါက်မှန်နဲ့ ဆောင့်မိသွားတယ်။
"အုဂ်— ဟေ့၊ ဟေ့!"
ကျွန်တော် ကားသမားကို အော်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ မိန်းမောနေသလိုမျိုး မျက်လုံးတွေ ပိတ်နေတုန်းပဲ။
'တောက်၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?!'
ကားဒိုင်ခွက်ကို ကျွန်တော် အသည်းအသန် ကြည့်လိုက်တယ်။
စဉ်းစားစမ်း... စဉ်းစားစမ်း...
အဲဒီအချိန်မှာပဲ—
ကျွန်တော့်မျက်လုံးက ရေဒီယိုဆီ ရောက်သွားတယ်။
သီချင်း။
အဲဒီတေးသံက ဖွင့်ထားတုန်းပဲ။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသိတစ်ခုက ကျွန်တော့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်လာတယ်။
ကျွန်တော် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ရေဒီယိုခလုတ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ—
"အာ— ဟင်!? ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ?"
ကားသမားက လန့်နိုးလာပြီး စတီယာရင်ကို အတင်းလှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
ကျွီ...!
ကားက ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းခါသွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ သူ ဘရိတ်ကို အမြန်နင်းလိုက်တာကြောင့် ကားက ရပ်တန့်သွားတယ်။
ခဏတာမျှ ဘာသံမှ ထွက်မလာဘဲ မောဟိုက်သံတွေသာ ကားထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။
ကားသမားက မျက်လုံးအပြူးသား၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာတယ်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်—"
"...ဆက်မောင်းပါ။"
"ဒါပေမဲ့!"
"ဆက်သာမောင်းပါ။ သီချင်းကိုပဲ ပြန်မဖွင့်နဲ့တော့။"
ကျွန်တော့်အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ လက်ချောင်းတွေကတော့ တုန်ယင်နေပြီး ကျောပြင်မှာလည်း ချွေးအေးတွေ ထွက်နေတယ်။
ထိုင်ခုံနောက်ကို မှီထိုင်ရင်း ကျွန်တော် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိတယ်။
"....."
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
အဲဒီနောက်...
အိတ်ထဲက လက်ပ်တော့ပ်ဆီကနေ တုန်ခါသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် လက်ပ်တော့ပ်ကို ထုတ်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပေါ်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးက မွေးညင်းတွေ ထောင်ထသွားရတယ်။
စာသားက တစ်ကြောင်းတည်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက—
[မင်း နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခံနေရပြီ]