အခန်း (၁) - နိဒါန်းအစ
ကလစ်... ကလစ်...
တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော ရုံးခန်းအတွင်း၌ ကီးဘုတ်ရိုက်သံမှာ စည်းချက်ကျကျ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီး တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော မျက်နှာကျက်မီးလုံးများက နံရံပေါ်သို့ အားနည်းလှသော အရိပ်အယောင်များကို ဖြတ်သန်းကျရောက်စေသည်။
တကပ်ကပ်ကပ်—
တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကနဲ ခွင်းသွားသည့် ခြေသံမှာ စူးရှပြတ်သားပြီး မြန်ဆန်ကာ စည်းချက်မမှန်ပေ။
ထိုအသံမှာ နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကွယ်ရာမှ အပြေးအလွှား လိုက်လာသကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်ကာ လေးလံလှသည်။ ခြေသံများက ညာဘက်သို့ တစ်မျိုး၊ ဘယ်ဘက်သို့ တစ်ဖုံ အလောတကြီး ကွေ့ဝိုက်သွားသည်မှာ ထိုခြေသံရှင်သည် တစ်ခုခုကို ဝိုင်းပတ်ကာ... အမဲလိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။
ထို့နောက် အစပြုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ခြေသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်း။
အသက်ရှူရပင် မွန်းကျပ်လှသည်။
[ဂိမ်းမှ ထွက်လိုပါသလား?]
[▶ ဟုတ်ကဲ့] [▷ မဟုတ်ပါ]
ကျွန်တော် တွေဝေမနေခဲ့ပါ။
'ဟုတ်ကဲ့' ကို နှိပ်ပြီး ဂိမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ဟူး..."
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ခါးကို ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီချလိုက်ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားမိသည်။
တော်သေးသည်။ အခုဆိုလျှင် နေမကောင်းဖြစ်ကာ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားရသည်ကိုပင် အတော်လေး ကျင့်သားရနေပြီ။ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ် ဂိမ်းများကို ဆော့မိတိုင်း ဤသို့ ဖြစ်လေ့ရှိသည်။
ကျွန်တော်သည် ခြောက်ခြားဖွယ် ကိစ္စရပ်များတွင် စိတ်မခိုင်သလို ဘယ်တုန်းကမှလည်း အဆင်မပြေခဲ့ပါ။ ထိုသို့သော အရာများအပေါ် ကျွန်တော့်၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပြီး အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် ကြောက်စိတ်သာမက ပျို့အန်ချင်စိတ်ပါ တပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာတတ်သည်။
သို့ဆိုလျှင် ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီဂိမ်းကို ဆော့နေရတာလဲ?
အဖြေက ရိုးရှင်းပါသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ ဂိမ်းလောကသည် ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်လွန်းနေပြီ။ အရည်အချင်းရှိသူတွေ များလွန်းနေပြီး နယ်ပယ်တစ်ခုခုတွင် အထူးပြုကျွမ်းကျင်မှု မရှိလျှင် မည်သူကမှ အလုပ်ခန့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဥပမာ- ခြောက်ခြားဖွယ် ဂိမ်းကဲ့သို့သော နယ်ပယ်မျိုးပေါ့။ ယခုလည်း ကျွန်တော်သည် ထိုသို့သော ဂိမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရုံးခန်းတစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေရသည်။
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်မိသည်။ ဒီအခြေအနေက တကယ့်ကို သရော်စာတစ်ခုလိုပင်။ ကျွန်တော် ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် လိုအပ်သော အလုပ်မှာ ကျွန်တော် အမုန်းဆုံး အလုပ်ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ကာ စားပွဲတင်အံဆွဲကို ဖွင့်ပြီး ဆေးပုလင်းလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
: [Menxylanis] ဆေးအမည်
တစ်နေ့လျှင် နှစ်လုံး၊ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ် (သို့မဟုတ်) ဆရာဝန် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း သောက်ရန်။ အစာအိမ် မအီမသာဖြစ်ခြင်းကို လျှော့ချရန် အစာနှင့်အတူ ရေဖြင့် သောက်သုံးသင့်သည်။ ဆေးလုံးကို ကြိတ်ခြင်း (သို့မဟုတ်) ဝါးခြင်း မပြုရ။
ညွှန်ကြားချက်များကို ဖတ်နေရင်း အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။
သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဆေးလုံးများကို ရေတစ်ငုံဖြင့် မျိုချလိုက်သည်။
"ဟင်း..." ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသဖြင့် တုန်ခါမှုကို ထိန်းရန် လက်မောင်းကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသည်။
ဒီဆေးပမာဏ အနည်းငယ်၏ တန်ဖိုးမှာ ကျွန်တော့်၏ တစ်ပတ်စာ လုပ်ခထက်ပင် ပိုများနေသေးသည်။ ဒီဆေးလုံးတွေက ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သလို၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မည်သည့်အခြေအနေအတွက်မဆို အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆရာဝန်များစွာနှင့် ပြသခဲ့သော်လည်း ဒီထူးဆန်းသောရောဂါက ဘာလဲဆိုသည်ကို ကျွန်တော် အခုထိ မသိရသေးပါ။
ကျွန်တော် သိထားသည်မှာ ၎င်းသည် ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေသည့် ထူးဆန်းသော အာရုံကြောဆိုင်ရာ ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်သည်ဆိုခြင်းသာ။
ရှင်သန်ဖို့အတွက် ဒီဆေးတွေကိုပဲ အားကိုးနေရုံမှတစ်ပါး... ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။
ကျွန်တော် မသေချင်သေးသော်လည်း မလွဲမသွေ ရောက်လာမည့်အရာကို အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်သာ။ ကျွန်တော့်မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ပါ။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
မနက် ၁ နာရီ ၃၀ မိနစ်။
လူတိုင်း ပြန်သွားကြသည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ 'Gentle Whispers' ဂိမ်းထွက်ရှိပြီးနောက် ဂိမ်း၏မှတ်တမ်းများနှင့် သုံးသပ်ချက်များကို စစ်ဆေးရန် ရုံးခန်းထဲတွင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုသုံးသပ်ချက်များက စိတ်ချမ်းသာစရာ မကောင်းလှပါ။
[လတ်တလော သုံးသပ်ချက်များ] (အများစုမှာ အဆိုးမြင်) ၂၇ ခု
"ဒီဂိမ်းက တကယ့် အမှိုက်ပဲ။ အသစ်အဆန်းလေး တွေ့ရမလားလို့ ဝယ်လိုက်တာ၊ ဈေးပေါတဲ့ ခြောက်လှန့်ခန်းတွေပဲ ပါတာ။ နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်ရဘူး။ တစ်နာရီလောက်ဆော့ပြီးတာနဲ့ ငွေပြန်အမ်းခိုင်းလိုက်ပြီ။ အချိန်ကုန်တယ်။ ပျင်းစရာကြီး။ Nightmare Forge Studios ဂိမ်းဖန်တီးသည့်နေရာရဲ့ နောက်ထပ် ကျရှုံးမှုတစ်ခုပဲ။ သူတို့ လက်စွမ်းတွေ ကျသွားပြီ။"
စာသားများကို ဖတ်ရင်း ရင်ထဲတွင် လေးလံလာသည်။ [အများစုမှာ အဆိုးမြင်] ဆိုသည့် တံဆိပ်က သေမိန့်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။ ရောင်းအားကလည်း မတက်သလို၊ သုံးသပ်ချက်များကလည်း အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေကာ ဂိမ်းကို အောက်သို့ ဆွဲချနေသည်။
"ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး..."
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်ကာ မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အခြေအနေက ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလျှင် စတူဒီယိုတစ်ခုလုံး ဒေဝါလီခံရတော့မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင် ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး အထုတ်ခံရမည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ပိုက်ဆံ ပြတ်လပ်သွားချိန်တွင် ဂိမ်းဖန်တီးသူတွေကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ ပြီးတော့ ဒီဘက်ခေတ်မှာ အလုပ်သစ်ရှာရမှာကလည်း သူ့ဘာသာသူ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပင်။
ကျွန်တော် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချရင်း ထိတ်လန့်မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
'မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို မတွေးနဲ့။'
ဂိမ်းက အခုမှ ထွက်တာပဲရှိသေးတာ။ အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာ လူတွေက အပြုသဘောဆောင်တဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေ ရေးလာကြလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော့်ဘာသာ ဖြေသိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာကို Refresh လုပ်ကြည့်လိုက်သည်။
[လတ်တလော သုံးသပ်ချက်များ] (အဆိုးမြင်) ၄၁ ခု
"...သွားပြီပဲ။"
Refresh လုပ်လေ အခြေအနေက ပိုဆိုးလေ ဖြစ်နေသည်။ မှတ်ချက်များက အဆက်မပြတ် တက်လာသည်။ စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပြီး ဒုက္ခပေးနေသကဲ့သို့ အဆိုးမြင် သုံးသပ်ချက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားနေသည်။
ကျွန်တော် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ငိုင်ကျသွားသည်။
သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အဆိုးမြင်သုံးသပ်ချက် အရေအတွက်မှာ ဆက်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ။ တက်ဘ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။
"ကျဆုံးသွားပြီ။ ဒီဂိမ်းကတော့ သွားပြီ။"
တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ထိုစကားလုံးများက လွင့်ပျံ့နေသည်။ လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုစိတ်က ရင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။
'ကြည့်ရတာ ငါ အလုပ်ပြုတ်တော့မယ် ထင်တယ်။'
ဂိမ်း၏ ဇာတ်လမ်းပိုင်းအတွက် ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်မရှိသော်လည်း ဒီလောက၏ သဘောတရားကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒေဝါလီခံရလျှင် developer ဖန်တီးသူ တွေ၊ designerဒီဇိုင်းဆွဲသူ တွေ၊ တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ကြလိမ့်မည်။ ဒီကပ်ဆိုးကနေ လွတ်မည့်သူ မရှိသလောက်ပင်။
"နစ်နာကြေးလေးတော့ ကောင်းကောင်းပေးရင် ကောင်းမှာပဲ" ဟု ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို ပွတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
မနက်ဖြန် ဖြစ်လာမည့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ကြိုမြင်နေမိသည်။
ဒါရိုက်တာချုပ်၏ ဒေါသတကြီး ဆူပူသံများမှသည် နောက်ဆုံးတွင် "မင်း အလုပ်ထွက်တော့" ဟု ပြောကာ ပစ္စည်းများ သိမ်းခိုင်းမည့် မြင်ကွင်းအထိ။
"..."
ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ငိုက်ကျသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက မကျက်သေးသည့် ဒဏ်ရာကို ဆားနှင့် ပက်သကဲ့သို့ပင်။
ဘာလို့ ငါ့ကျမှ အမြဲတမ်း ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ? ဘာလို့ ငါရွေးချယ်သမျှက မှားနေသလို ခံစားနေရတာလဲ?
"ငါ တကယ်ကို—"
တင်း—!
ရုတ်တရက် အသိပေးချက်သံကြောင့် အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ကျွန်တော် လန့်သွားပြီး မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
[သင့်ထံ အီးမေးလ် ရောက်ရှိနေပါသည်။]
အီးမေးလ်?
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကွန်ပျူတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့..."
ဗိုင်းရပ်စ်များလား? ဒါမှမဟုတ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတာလား? ဒီလိုမျိုးတွေအကြောင်း ကျွန်တော် ကြားဖူးသည်။
ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ အသိပေးချက်ကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်လက်က မောက်စ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် မျက်နှာပြင်က လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
တင်း—!
[ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ဂိမ်းဖန်တီးသူ စနစ် (Horror Developer System)]
စတင်အသုံးပြုလိုပါသလား?
▶ [ဟုတ်ကဲ့]
▷ [မဟုတ်ပါ]
ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဒါက ဘာလဲ? နောက်ပြောင်နေတာလား?
ကျွန်တော် သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။ သုံးသပ်ချက်တွေကြောင့် စိတ်တိုနေရသည့်ကြားထဲ အခု ဒါက ဘာလဲ?
ကျွန်တော် မနှိပ်ရသေးခင်မှာပင် မျက်နှာပြင်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စာသားအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[စမ်းသပ်ကာလကို ယခု စတင်ပါမည်]
ကလစ်!
"နေပါဦး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"
ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက 'ဟုတ်ကဲ့' ကို နှိပ်လိုက်မိလို့လဲ? မောက်စ်ကို ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ကျွန်တော် မနှိပ်ခဲ့မှန်း သေချာသည်။ ဒါဆို ဘယ်လိုဖြစ်လို့...?
မျက်နှာပြင်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
[ဂိမ်းဖန်တီးသူ Seth Thorne ဆတ်သ်သွန်နှင့် လက်တွဲလုပ်ဆောင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်နေပါသည်။]
ကျွန်တော် တောင့်ခဲသွားသည်။
သူက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ?
ကြက်သီးများ ဖြန်းခနဲ ထသွားသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။
မောက်စ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သော်လည်း လက်နှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်မိသည်။
အေးစက်နေလိုက်တာ...
အအေးဓာတ်က တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ အခန်းထဲက အအေးဓာတ်မဟုတ်ဘဲ မောက်စ်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် လက်ကို တစ်လှည့်၊ မျက်နှာပြင်ကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။ ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ။
ထို့နောက်—
တင်း—!
[အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?]
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြုံးနေသည့် အီမိုဂျီတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ပင် မလုပ်ပေ။
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအီမိုဂျီက လှုပ်ရှားသွားသည်။
အပြုံးက သဘာဝမကျအောင်ပင် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။
ရပ်မသွားသေးပေ။
တုန်ခါသွားပြန်သည်။
အီမိုဂျီမှ အရောင်များ လွင့်ပြယ်သွားပြီး သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။
တုန်ခါသွားပြန်သည်။
၎င်း၏ မျက်လုံးများနေရာတွင် ကြက်ခြေခတ် နှစ်ခု အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
တုန်ခါသွားပြန်သည်။
ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားသည်။ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်က လေးလံလာသည်။
အေးစက်သော အသက်ရှူသံတစ်ခုက ကျွန်တော့်နားနားသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ကျွန်တော် တောင့်ခဲသွားပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ဘေးနားတင် ရှိနေတာ...
နားနားသို့ အလွန်ပင် နီးကပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည့် အသံကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။
"ကံကောင်းပါစေနော်~"
ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မည်းသွားတော့သည်။