အခန်း (၄) နားလည်နိုင်စွမ်း ပါရမီ

ကျောင်းကန်တင်းတွင် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့တစ်ယောက် ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းခန်းမဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံခြင်းသည် လူသားတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှစတင်ကာ ကျောင်းသားများသည် ကိုယ်ခံပညာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ကြရပြီး တစ်ပတ်လျှင် အနည်းဆုံး ငါးရက်ခန့် တစ်နေကုန် သိုင်းပညာသင်တန်းများကို တက်ရောက်ကြရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သင်တန်းခန်းမထဲ၌ မိမိဘာသာ ကျင့်ကြံနေကြသူ အတော်များများ ရှိနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ယဲ့ဟွေးသည် ကျန်းယဲ့ကို မြင်သည်နှင့် သူရှိရာသို့ ချက်ချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ယဲ့... မင်း သတင်းကြားပြီးပြီလား"

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် "နောက်နှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လုပ်တော့မယ်တဲ့။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် သတ်မှတ်ချက်တွေလည်း ပိုမြင့်သွားပြီကွ"

"စာမေးပွဲ ပြောင်းလဲမှုလုပ်မယ် ဟုတ်လား" ကျန်းယဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း "ရိုးရိုးတက္ကသိုလ်တော်တော်များများရဲ့ ဝင်ခွင့်စံနှုန်းတွေ မြင့်သွားပြီ။ 'ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်' မှာ ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်ရောက်မှ ရတော့မှာတဲ့။ ငါတို့တော့ ဒုက္ခလှလှတွေ့ပြီ ထင်ပါရဲ့"

"စာမေးပွဲမတိုင်ခင် ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ငွေတွေ ဘယ်လောက်တောင် လိုမယ်မသိဘူး"

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို လေးလေးနက်နက် ချလိုက်သည်။

စာပေအတွက် ငွေလိုသလို သိုင်းအတွက် ဓနလိုသည်ဟူသော စကားမှာ အလကားပြောထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သိုင်းပညာတွင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ချင်ပါက ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ယုံမှားသံသယမရှိ လိုအပ်လှပေသည်။

ကျန်းယဲ့က အံ့မခန်းဖြစ်စွာဖြင့် "ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး ရောက်တာတောင် ရိုးရိုး ကိုယ်ခံပညာတက္ကသိုလ်တွေကို ဝင်လို့မရတော့ဘူးလား"

"ရတော့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး တက္ကသိုလ်တွေလောက်ပဲ ရမှာပေါ့"

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ခေါင်းခါမ်းပြရင်း "ရိုးရိုး ကိုယ်ခံပညာတက္ကသိုလ်တောင်မှ အောက်ဆုံးအဆင့်ဆိုရင် သာမန်ကောလိပ်တွေနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲကွာ"

ကျန်းယဲ့က "ကျောင်းနှစ်ဆယ့်ငါးကျောင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကရော ဘယ်လိုနေလဲ"

"ကျောင်းနှစ်ဆယ့်ငါးကျောင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဟုတ်လား" ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "သူတို့လည်း စံနှုန်းတွေ မြှင့်လောက်မှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါတို့နဲ့မှ မဆိုင်တာလေ"

"မင်းက ဘာလို့မေးနေတာလဲ။ ကျောင်းနှစ်ဆယ့်ငါးကျောင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဝင်ခွင့်လျှောက်မလို့လား"

"အိပ်မက်တစ်ခုရှိတာ ကောင်းပါတယ်ကွာ"

"မင်း ရယ်ချင်တာကို အတင်းအောင့်ထားတာလား။ အေးပါ... ငါ အရှုံးပေးပါတယ်"

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါလည်း တစ်ချိန်က အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ မူလတန်းတုန်းကဆို ဂုဏ်သတင်းကျော်စောတဲ့ ကျောင်းကြီးဆယ်ကျောင်းထဲကို ဝင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့လည်း... လက်တွေ့ဘဝက အရမ်းကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်..."

...

အတန်းစမည့်အချိန်အထိ သူတို့၏ အာလာပသလ္လာပစကားများ ဆက်လက်ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် သင်တန်းခန်းမအဝမှ ဆရာမချန်ဇီလုသည် သန့်စင်နေသော သိုင်းဝတ်စုံအဖြူရောင်၊ ဖိနပ်အဖြူနှင့် ခြေအိတ်အဖြူတို့ကို ဝတ်ဆင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - လက်သီးသိုင်းအခန်း၊ သိုင်းကွက် ၁ ကနေ ၃၆ အထိ"

"ဒီတစ်ခါ ဆရာမက အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်တွေကို သရုပ်ပြသွားမယ်။ သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ထားကြ"

ချန်ဇီလုက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်များကို ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးသော ကျောင်းသားများကိုသာ ပြသလေ့ရှိရာ ယခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့ခွင့်ရရန်ဆိုတာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချန်ဇီလုသည် ကျောင်းသားများရှေ့တွင် လက်သီးသိုင်းကွက်များကို စတင်သရုပ်ပြလေတော့သည်။

လက်သီးဆုပ်ခြင်း၊ ခြေကွက်နင်းခြင်း၊ လှုပ်ခါခြင်းနှင့် ကာကွယ်တိုက်ခိုက်ခြင်းစသည့် သိုင်းကွက်များ၏ အနှစ်သာရများကို ပြတ်တောက်မှုမရှိသော လက်သီးသိုင်းကွက်များအတွင်း ပီပြင်စွာ ဖော်ပြသွားခဲ့သည်။

"ဝှီး!"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျန်းယဲ့သည် ပြောမပြတတ်အောင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်ဇီလုနှင့် သူမ၏ သရုပ်ပြသိုင်းကွက်များသာ ကျန်ရစ်ကာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒါက... နားလည်နိုင်စွမ်း ၃၀% တိုးလာတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား"

ကျန်းယဲ့၏ စိတ်အစဉ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ဇီလုသည် ကျက်သရေရှိလှပစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သေးသွယ်ဖြူဝင်းသော ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်သားလေးကိုပါ မြင်တွေ့နေရသည်။

ကျန်းယဲ့သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မျက်စိမခွာဘဲ သေးငယ်သော အသေးစိတ်အချက်လေးတိုင်းကိုပါ သတိပြုမိနေသည်။

'ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - လက်သီးသိုင်းအခန်း' တွင် သိုင်းကွက် ၃၆ ကွက်သာ ရှိသော်လည်း တစ်ဆက်တည်း ကစားမည်ဆိုပါက တစ်နာရီကြာမြင့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူလေသည်။

"ဘုန်း!"

နောက်ဆုံးတွင် လေထဲ၌ ကူးခတ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ပမာ ချန်ဇီလု၏ လက်သီးချက်တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် သူမ၏ သရုပ်ပြမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "ကဲ... အားလုံး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆက်လေ့ကျင့်ကြ။ နားမလည်တာရှိရင် ဆရာမကို မေးလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမစကားအဆုံးတွင် တစ်တန်းလုံး ကျင့်ကြံလေ့ကျင့်မှုများကို စတင်ကြလေတော့သည်။

ကျန်းယဲ့ကမူ နေရာတွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်သည် အသည်းအသန် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

"ငါ အရင်က လေ့ကျင့်ခဲ့တာတွေမှာ အမှားတွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေခဲ့တာကိုး!"

ကျန်းယဲ့ မျက်စိကို မှိတ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သိမြင်နားလည်မှုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်ဇီလု၏ သင်ကြားပြသမှုသည် သူ့အား ရုတ်တရက် အလင်းပွင့်သွားစေပြီး အရေးကြီးသော အချက်များစွာကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

"ဟူး..."

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် လက်သီးထိုးခြင်း၊ ခုတ်ပိုင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမိုချောမွေ့လာပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။

"လက်သီးသိုင်းအခန်းဆိုတာ လက်သီးသက်သက်ကိုပဲ ပြောတာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းယဲ့သည် ချန်ဇီလု၏ စကားများကို ပြန်လည်သတိရလာသည်။ "လက်သီးသိုင်းကွက်တွေ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ ပခုံး၊ ခါး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ တင်ပါးနဲ့ ခြေထောက်တွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အားစိုက်ထုတ်ရမယ်။ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကြွက်သားတွေကိုပါ လှုံ့ဆော်အသုံးပြုရမယ်။"

'ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - လက်သီးသိုင်းအခန်း' တွင် စုစုပေါင်း သိုင်းကွက် ၃၆ ကွက် ပါဝင်ပြီး သိုင်းကွက်တစ်ကွက်စီတွင် လှုပ်ရှားမှု ၃၆ မျိုး ပါဝင်သည်။

၎င်းကို အစပျိုးအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်၊ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးနှင့် ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ကြွက်သားစွမ်းအားကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချနိုင်ပြီး သိုင်းကွက် ၃၆ ကွက်ကို အဆုံးတိုင် လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်နှင့် ဝေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ လက်မတိုင်းကို အဆုံးစွန်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

'ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်' တွင် ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသည် အဆိုပါ ရှုထောင့်များတွင် မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ရလဒ်များမှာလည်း ကြာရှည်ခံသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကျန်းယဲ့သည် ထိုအဆင့်အထိ မရောက်သေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ တိုးတက်မှုမှာ ကြီးမားလှပြီး ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်မှာ လက်တစ်ကမ်းတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။

...

ထိုစဉ် ကျန်းယဲ့တစ်ယောက် လေ့ကျင့်မှုထဲတွင် နစ်မြောနေချိန်၌...

ချန်ဇီလု၏ အကြည့်များသည် သိုင်းပညာသင်တန်းခန်းမအတွင်း ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဒုတိယနှစ်၊ အတန်း (၉) တွင် အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်များကို သရုပ်ပြခြင်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပါရမီအသင့်အတင့်ရှိသူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်လောက်ဆို အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခုရရှိပြီး သိသာထင်ရှားသည့် တိုးတက်မှုမျိုး ရှိသင့်ပေသည်။

ချန်ဇီလု အကြမ်းဖျင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုသို့သော ကျောင်းသားမျိုး တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရပေ။

"ရိုးရိုးတန်းက ကျောင်းသားတွေကတော့ သိုင်းပညာပါရမီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်ပါပဲလေ"

ချန်ဇီလုသည် အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ထဲမှသာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... ဒီကျောင်းသားက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံပဲ"

ချန်ဇီလု၏ အကြည့်များက ကျောင်းသားတစ်ဦးထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုကျောင်းသားသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ပုံစံကြောင့်ဖြစ်မည်၊ သူ၏ဆံပင်များမှာ ထူးထူးခြားခြား ချွန်တက်နေသည်။

ထိုကျောင်းသားကို မှတ်မိသွားပြီး သူမ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်အမှတ်ရသွားပုံပေါ်သည်။ "လီကျစ်ချောင်လား။ သူ့မိဘတွေ နှစ်ယောက်လုံးက သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေလေ။ သူ့မှာ ပါရမီနည်းနည်းနိမ့်ပေမဲ့ အခြားသူတွေထက်တော့ သာပါသေးတယ်..."

ချန်ဇီလု တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းယဲ့ထံသို့ အမှတ်မထင် အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များ တစ်ဖန် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။

"ကျန်းယဲ့လား။ သူလည်း အဆင့်ဖောက်ထွက်တော့မှာပါလား"

ချန်ဇီလုသည် ကျန်းယဲ့ကိုကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောသွားသည်။

...

ထိုအချိန်၌ပင် ကျန်းယဲ့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်...

ဝမ်ယဲ့ဟွေးသည် သုံးနာရီကြာမျှ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့တစ်ယောက် ဘေးဘက်တွင် လက်သီးသိုင်းကွက်များကို လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူမြင်လိုက်ရပြီး "ဒီကောင် ဒီတစ်ခါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အကြာကြီး ခံနိုင်ရည်ရှိနေတာလဲ" ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

သုံးနာရီဆိုသည့် အချိန်ကို အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့်။

ထိုသုံးနာရီသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လှုံ့ဆော်ပေးရန် လိုအပ်ပြီး၊ သုံးနာရီကြာ မရပ်မနား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရသည်နှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။

ရုတ်တရက် ဝမ်ယဲ့ဟွေး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး "သူ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ကို ဖောက်ထွက်တော့မှာပဲ!" ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ ထိုသို့တွေးလိုက်မိသည်နှင့် တပြိုင်နက်...

ကျန်းယဲ့၏ လက်သီးသိုင်းကွက်များမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူရစ်သမ်မှာလည်း လက်သီးချက်များနှင့် တသားတည်းကျနေပုံရသည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဂျွတ်!"

သူ၏ ပခုံးရိုးများဆီမှ မြည်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောရိုးမှာ နဂါးတစ်ကောင်၏ ကျောကုန်းပမာ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားသွားကာ လက်သီးထိုးရန် အနေအထားယူလိုက်သည်။

"ဘုန်း!"

လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်နှင့် လေထုထဲတွင် လေးလံသော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ သဲ့သဲ့မျှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"သူ ဖောက်ထွက်သွားပြီ... ကျင့်စဉ်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ကို ရောက်သွားပြီ!"

ကျန်းယဲ့သည်လည်း အရာအားလုံးကို မေ့လျော့နေသည့် အခြေအနေမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ လက်သီးများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းကပင် သူ၏ ပခုံးနှင့် ခါးကြွက်သားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း စေခိုင်းနိုင်သည့်အလား ပိုင်နိုင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

ယင်းက ယခုမှစ၍ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးတိုင်း ပခုံးနှင့် ခါးကြွက်သားများကို အပြည့်အဝအသုံးချနိုင်ပြီး ယခင်ကထက် များစွာကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ပင် ဖြစ်သည်!

အချက်အလက်ပြဘုတ်ပေါ်တွင် 'ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်' ၏ တိုးတက်မှုသည် အစပျိုးအဆင့် (၉၉%) မှ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ် (၁%) သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

"ဒီတစ်ခါ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး!"

ကျန်းယဲ့သည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာကြည်နူးနေသည်။

အစပျိုးအဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်သို့ ကူးပြောင်းရန်မှာ အခက်အခဲပိတ်ဆို့မှုတစ်ခု ရှိလေသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှုအရဆိုလျှင် အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တစ်ပတ်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ တစ်တန်းတည်းနှင့်ပင် သူ အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဒါက 'သိုင်းဘိုးဘေး၏ မိတ်ဆွေ' ဘွဲ့ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ကျန်းယဲ့ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤမျှလျင်မြန်စွာ အဆင့်ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ၃၀% တိုးလာခြင်းနှင့် များစွာသက်ဆိုင်နေသည်ကို သူ သိထားသည်။

"ယဲ့... ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ!"

ဝမ်ယဲ့ဟွေး ရောက်လာပြီး "အခုကစပြီး မင်းလည်း ငါတို့ အတန်း (၉) ရဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ရိုးသားစွာ ဂုဏ်ပြုစကားဆိုလေသည်။

မိမိသူငယ်ချင်း အဆင့်တက်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။

ကျန်းယဲ့က အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောရန် အဟန်ပြင်လိုက်စဉ်...

ရုတ်တရက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော လီကျစ်ချောင်၏ အဆစ်အမြစ်များဆီမှ အရိုးမြည်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယား!"

ရုတ်တရက် လီကျစ်ချောင်သည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ လက်သီးရာသည် သံနှင့်ရွှေ ရိုက်ခတ်မိသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတို့၏ နားစည်များကို နာကျင်လုမတတ် တုန်ခါသွားစေသည်။

"ရှူး...!"

ဝမ်ယဲ့ဟွေး လန့်ဖျပ်သွားပြီး "လီကျစ်ချောင်.. သူ တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကို ရောက်သွားတာလား!"

ကျန်းယဲ့လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ယခုမှ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ကို ရောက်ခါစရှိသေးသည်၊ အတန်းထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီတဲ့လား။

ရိုးရိုးတန်းကျောင်းသားများအတွက် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်မီ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးသို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အလွန်ထူးချွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒုတိယနှစ်မှာပင် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကို ရောက်ရှိသွားခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသည်။

"လီကျစ်ချောင်"

ချန်ဇီလုက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ဒုတိယနှစ်နဲ့တင် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကို ရောက်အောင်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းက တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုထူးချွန်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကနေ ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်ကို ကူးပြောင်းရတာက ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်မှာ အခက်ခဲဆုံး ခြေလှမ်းပဲ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လီကျစ်ချောင်က ချန်ဇီလုကို လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိချေ။

ချန်ဇီလုက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။ "အားဖြည့်ဆေးရည်တွေ ဝယ်သောက်ထား၊ အဆင့်ဖောက်ထွက်တဲ့နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူပြုလိမ့်မယ်"

လီကျစ်ချောင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး "ဆေးရည်တွေ သုံးတာက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ဘူးလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ဇီလုက "နဂါးဆေးလုံးကတော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး အနည်းဆုံးပဲ" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီကျစ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နဂါးဆေးလုံး..." ကျန်းယဲ့လည်း သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချန်ဇီလုက သူ့ကို ပြောနေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အဆင့်ဖောက်ထွက်ရာတွင် အကူအညီဖြစ်စေသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် သူ အမှတ်ရနေဖို့တော့ သဘာဝကျလှပေသည်။

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "နဂါးဆေးလုံး တစ်လုံးကို ငွေ သုံးထောင်တောင် ပေးရတာကွ၊ အဲဒီအကြောင်း သွားမတွေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

"တစ်လုံးကို ငွေ သုံးထောင်တောင် ဟုတ်လား!"

ကျန်းယဲ့ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ မွေးစားမိခင် ရရှိသည့် တစ်လစာ လစာငွေသည်ပင် သုံးထောင်သာ ရှိလေသည်။

"ဒါပေါ့... ဒါကြောင့်မို့ ဆင်းရဲရင် စာသင်၊ ချမ်းသာရင် သိုင်းသင်လို့ ပြောကြတာပေါ့ကွ"

ဝမ်ယဲ့ဟွေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ချမ်းသာတဲ့သူတွေက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ငါသာ အဲဒီလောက် ချမ်းသာရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

ကျန်းယဲ့သည် ကိုယ်ခံပညာလောက၏ သဘောသဘာဝကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒီကစပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး ကြိုးစားရတော့မယ့်ပုံပဲ" ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ချန်ဇီလု၏ အကြည့်သည် ကျန်းယဲ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။ အတန်းထဲတွင် အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်များကို သဘောပေါက်နားလည်သူမှာ ကျန်းယဲ့အပါအဝင် နှစ်ယောက်သာရှိကြောင်း သူမ သိထားလေသည်။

သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းယဲ့လည်း ကောင်းပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်သွားပြီပဲ"

ဒုတိယနှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်တွင်မှ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ငယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ သာမန်အဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည်လည်း ပါရမီနည်းပါးသူဖြစ်သော်ငြား၊ ကျန်းယဲ့၏ အခြေခံစွမ်းရည်မှာ အတန်းထဲမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားဆယ်ဦးနှင့် ယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ပို၍ ဆိုးရွားနေလေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ သူမက သူ့အား စိတ်ဓာတ်ကျအောင် မပြောလိုပေ။

"ကျန်းယဲ့... မင်း နားမလည်တာ တစ်ခုခုရှိရင် ဆရာမဆီကို လာမေးလို့ရတယ်"

အပြုံးလေးဖြင့် ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချန်ဇီလုသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သင်တန်းခန်းမထဲတွင်မူ လူများစွာသည် ကျန်းယဲ့အား မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

ကျန်းယဲ့သည် ချန်ဇီလုကိုယ်တိုင် သီးသန့်သင်ကြားပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခံရသူ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

လီကျစ်ချောင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး မရခဲ့သည်ကို အားလုံး အသိပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ၊ ကျန်းယဲ့၏ မဆုတ်မနစ် ကျင့်ကြံကြိုးစားမှုနှင့် သူ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုတို့ကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေသည်ကိုး။

ယောကျာ်းလေးများအားလုံး မနာလိုဖြစ်နေကြချိန်တွင်၊ သိုင်းသင်တန်း ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မိန်းကလေးအချို့က အခွင့်အရေးကို အမိအရယူကာ ကျန်းယဲ့ထံသို့ ရေသန့်ဘူးများ လာရောက်ကမ်းပေးကြလေတော့သည်။