အခန်း (၃၅) - အောင်မြင်မှုအသစ်၊ နတ်ကညာပျို အစေခံ

သြဂုတ်လ ၃၁ ရက်။

အခန်းတွင်း၌။

တောက်ပသော မျက်ဝန်းပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦးသည် အင်္ကျီဗလာဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေလေသည်။

ငယ်ရွယ်သော်ငြား သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများမှာ ပြီးပြည့်စုံလောက်အောင် အချိုးကျ ကျစ်လျစ်နေပြီး ရင့်ကျက်သည့်သွင်ပြင်သာမက ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းသွေးများ အပြည့်အဝ စီးဆင်းနေဟန်ရှိသည်။

"ဝုန်း!"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လူငယ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ထိုးချလိုက်သည်။ လက်သီးထိုးသံက လေထုကို ခွင်းကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

ထိုလက်သီးချက်အတွင်း လူငယ်၏ အနှစ်သာရ၊ ချီစွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအားလုံး ပေါင်းစည်းပါဝင်နေပြီး မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်သော အဟုန်၊ ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုအငွေ့အသက်တို့ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း!"

နက်ရှိုင်းကျယ်လောင်သော မိုးကြိုးသံကြီး ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံလှိုင်းများက လေထုအတွင်း ရေလှိုင်းငယ်များအလား ဂယက်ထကာ ပြန့်နှံ့သွားသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှမ်း ~ !

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ပြတင်းပေါက်ကန့်လန့်ကာသည် အသံလှိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ယိမ်းခါသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှလည်း တကျီကျီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အရမ်းသန်မာတာပဲ။" ကျန်းယဲ့သည် ထုတ်ဖော်ထားသော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူဖန်တီးလိုက်သည့် ထို 'ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း' ကို ကြည့်ရင်း ရပ်နေလိုက်သည်။

မီတာအနည်းငယ်အကွာမှပင် ပြတင်းပေါက်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။ အကယ်၍ ဤလက်သီးချက်သာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျရောက်သွားပါက အတွင်းကလီစာများ သေချာပေါက် ဒဏ်ရာရသွားပေလိမ့်မည်။

"မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး... တကယ်ကို သတ်ကွက်သိုင်းပညာရပ်ပဲ။" ကျန်းယဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ အချက်အလက်ပြဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

—— အဆင့်နိမ့် ကိုယ်ခံပညာ အောင်မြင်မှုစနစ် ——

[ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ - သာမန်ခန္ဓာကိုယ် (B အဆင့်)]

[ပါရမီ - မွေးရာပါ ပါရမီ]

[ကျင့်စဉ်များ]

ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး (၅၉%)

မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး - အစပျိုးအဆင့်သို့ မရောက်သေး (၉၉%)

[အောင်မြင်မှုများ]

သိုင်းသခင်၊ သိုင်းဘိုးဘေး၏ မိတ်ဆွေ၊ သိုင်းသခင်ကြီး၊ အလှတရားလမ်းစဉ် လိုက်စားသူ၊ လေစုန်နား၊ လေပြင်းခြေလှမ်း

[သိုင်းပညာ ကောင်းကင်လှေကား]

ပထမအလွှာ

——

ဤတစ်လအတွင်း စမ်းသပ်မှုမှ သူရရှိခဲ့သော ယွမ်သုံးသောင်းစလုံးကို သူ သုံးစွဲပစ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကိုယ်ခံပညာ အာဟာရဖြည့်စွက်စာများကို မှီဝဲခဲ့ရာ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကလည်း သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီးသည် အစပျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည့်အပြင်၊ ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်သည်လည်း အနီးစပ်ဆုံး ရာခိုင်နှုန်း ၂၀ ခန့်အထိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးနှစ် ပထမနှစ်ဝက် မကုန်ခင်မှာ ကျင့်စဉ်က အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ကိုရောက်ရမယ်။" ဤသည်မှာ ကျန်းယဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ချမှတ်ထားသော ပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီးအတွက်တော့... ကံတရား၏ အစီအမံကိုသာ လွှဲအပ်ထားရတော့မည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံမှုနှုန်း မြန်ဆန်နေပြီး တစ်လတည်းဖြင့်ပင် အစပျိုးအဆင့်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်ငြား။

သို့သော်လည်း အဆင့်တက်လေလေ ပို၍ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။ အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးသို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် အချိန်များစွာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်က အကောင်းဆုံး ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ယခုအခါ မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး၏ တိုးတက်မှုသည် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်၍ အစပျိုးအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရန်မှာ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေတော့သည်။

"အတားအဆီးကာလ... ရိုးရိုးကျင့်ကြံနေရုံနဲ့တော့ ချိုးဖျက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။" ကျန်းယဲ့က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် အလင်းပွင့်သွားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုမျိုးရမှသာ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

အလင်းပွင့်သွားခြင်း? ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုးက အလွန်ရှားပါးလှသည်။

သူ၏ ပါရမီသည်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေသည်။ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ထပ်မံ၍ သိသိသာသာ တိုးတက်မလာသရွေ့ အချိန်ယူကာ သွေးဆေးလေ့ကျင့်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

"အစ်ကိုကြီး!"

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျန်းထင်၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လာပြီ။" ကျန်းယဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ညီမငယ် ကျန်းထင်ကို ကြည့်လျက် "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းထင်လေးက ရေဇလုံတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြကာ "အစ်ကိုကြီး၊ ညီမလေး ခြေထောက်ဆေးပေးမယ်၊ မြန်မြန်ထိုင်" ဟု ဆိုလေသည်။

"ခြေထောက်ဆေးပေးမယ်?" ကျန်းယဲ့သည် ခြေဆေးရေဇလုံကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဘာလို့ ငါ့ခြေထောက်ကို လာဆေးပေးနေတာလဲ။ ဘာလိုချင်လို့လဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းထင်က အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "ကျောင်းက အိမ်စာပေးလိုက်လို့ပါ။ လူကြီးမိဘတွေကို ခြေထောက်ဆေးပေးရမယ်တဲ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုလည်း အဖေနဲ့အမေကို သွားဆေးပေးလေ" ဟု ကျန်းယဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ အစ်ကိုကြီးကိုပဲ ဆေးပေးချင်တာ။" ကျန်းထင်က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "အစ်ကိုကြီးလည်း လူကြီးပဲလေ!" ဟု ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေး မိဘတွေကို ခြေထောက်ဆေးပေးရမှာ ရှက်နေပြီး သူနဲ့က ပိုရင်းနှီးနေ၍သာ သူ့ထံ ရောက်လာမှန်း ကျန်းယဲ့ နားလည်လိုက်သည်။

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက အလုပ်ဆင်းနောက်ကျနေပြီး မိခင်ဖြစ်သူကလည်း အိပ်ရာဝင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ဒီလိုအိမ်စာမျိုးကို အဖေနဲ့အမေ့အတွက်ပဲ လုပ်ပေးရမယ်နော်၊ မပျင်းရဘူး။" ကျန်းယဲ့က ဆုံးမလိုက်ရင်း "ဒီတစ်ခါတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ့ကိုပဲ ဆေးပေးလိုက်တော့" ဟု ဆိုကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"အင်းပါ၊ နားလည်ပါပြီရှင့်။ အစ်ကိုကြီးက အကောင်းဆုံးဆိုတာ ညီမလေး သိသားပဲ။" ကျန်းထင်က ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို စတင်ဆေးကြောပေးလေတော့သည်။

သူမသည် ပြီးစလွယ် မလုပ်ဘဲ သူမ၏ ဖြူဖွေးသေးသွယ်သော လက်လေးများဖြင့် ကျန်းယဲ့၏ ခြေထောက်များကို စေ့စေ့စပ်စပ် ပွတ်သပ်ဆေးကြောပေးနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်ရင် ညီမလေးအတွက် အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ ဝယ်လာဖို့ မမေ့နဲ့နော်။" ဟု ကျန်းထင်က ခြေထောက်ဆေးပေးရင်း မျှော်လင့်တကြီး ပြောလေသည်။

"ဒီကောင်မလေးတော့..." ကျန်းယဲ့က ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါက သူမရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ပဲဟု သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူ ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက် သူ၏မျက်စိရှေ့၌ စာကြောင်းအချို့ ပေါ်လာလေသည်။

[သင်သည် အောင်မြင်မှုအသစ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ - အထက်ဘုံ နတ်ကညာပျိုမှ လိုလိုလားလား အစေခံခြင်း]

[ရရှိသော ဘွဲ့အမည် - နတ်ကညာပျို အစေခံ!]

[ဆုလာဘ် - နားလည်နိုင်စွမ်း ပြောင်းလဲခြင်း။ သင်သည် နတ်ကညာပျို၏ ပြုစုယုယမှုကို ခံရသဖြင့် နားလည်နိုင်စွမ်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာပါသည်။]

——

စနစ်၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာများနှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယဲ့မှာ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

နတ်ကညာပျို အစေခံ?

စနစ်ရေ... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား!

သူက ငါ့ညီမလေးလေကွာ!

ကျန်းထင် ခြေထောက်ဆေးပေးသည်ကို စနစ်က သူမသည် သူ၏အစေခံအဖြစ် သတ်မှတ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။

"အထက်ဘုံ နတ်ကညာပျို?" ကျန်းယဲ့သည် ထိုစာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

စနစ်၏ သတ်မှတ်ချက်အရ ကျန်းထင်က အထက်ဘုံ နတ်ကညာပျို ဖြစ်နေသည်ပေါ့လေ?

"သိုင်းသန္ဓေ သန့်စင်ခန္ဓာကြောင့်များလား။" ကျန်းယဲ့က သူ့ဘာသာ တွေးတောနေမိသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အထက်ဘုံလို့ ခေါ်ရတာလဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက အဆင့်နိမ့် ကိုယ်ခံပညာကမ္ဘာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်နေလို့များလား။"

ကျန်းထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို စနစ်က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီ အဆင့်နိမ့် ကိုယ်ခံပညာ အောင်မြင်မှုစနစ်က တကယ်ပဲ ဒီလိုအောင်မြင်မှုမျိုးကို ဖွင့်ပေးတာလား။" ကျန်းယဲ့ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခင်က သူဖွင့်ခဲ့သော အောင်မြင်မှုအများစုမှာ သူ၏ ခွန်အားစွမ်းရည်များနှင့်သာ သက်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူက စနစ်၏ဟာကွက်များကို အသုံးချခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူ၏ ခွန်အားနှင့်သာ တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သိသိသာသာ ချွင်းချက်ဖြစ်နေသည်။

"နတ်ကညာပျို အစေခံ ဆိုတော့... လူမှုဆက်ဆံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုး ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။" ကျန်းယဲ့ စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုအရာက သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော အွန်လိုင်းဂိမ်းအချို့ကို သတိရသွားစေသည်။

အောင်မြင်မှုအမျိုးအစားများစွာ ရှိပေသည်။

ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၊ နေထိုင်မှုဘဝ၊ လူမှုဆက်ဆံရေး၊ တိုက်ခိုက်ရေး၊ စူးစမ်းရှာဖွေရေး အစရှိသဖြင့်...

လူမှုဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုများကို ဖွင့်နိုင်ပြီဆိုမှတော့ သူမရှာဖွေတွေ့ရှိသေးဘဲ သူ့ကိုစောင့်ကြိုနေမည့် အခြားသော အောင်မြင်မှုများစွာလည်း ရှိနိုင်ပေသေးသည်။

"ကျစ်... အစပြုသူ လမ်းညွှန်ချက်လေးတောင် မပါဘူး၊ တကယ့် ဒုက္ခပဲ။"

ကျန်းယဲ့မှာ မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်မိတော့သည်။

စနစ်ကို စတင်အသက်သွင်းချိန်မှစ၍ လုပ်ဆောင်ချက်များ အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်ချည်း လေ့လာစူးစမ်းခဲ့ရသည်။ လမ်းညွှန်စာအုပ်လေး တစ်အုပ်လောက်ပါလျှင်ပင် သူ ဤမျှလောက် တွေဝေရှုပ်ထွေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မကြာသေးမီက ရရှိထားသော ဆုလာဘ်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"နားလည်နိုင်စွမ်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာတယ်?"

ထိုဆုလာဘ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းမှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာနိုင်ပေသည်။

...

ခြေထောက်ဆေးပေးပြီးချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံသို့ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယဲ့သည် ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ သိုင်းပညာ ကောင်းကင်လှေကားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲ၌ လေ့ကျင့်မှုများကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့။

စက်တင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့၊ ကျောင်းဖွင့်ရက်။

အန်းမြို့ အမှတ် (၃) အထက်တန်းကျောင်း။

ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး၌ တင်းမာသောလေထု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အတန်းတိုင်းသည် ကျောင်းဖွင့်စ အခြေခံစစ်ဆေးမှု စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကျောင်းသို့ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် စစ်ဆေးမှုခံယူရန် စာသင်ခန်းသို့ ချက်ချင်းမသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား ချန်ဇီလု၏ ရုံးခန်းသို့ စောစောစီးစီး သွားခဲ့သည်။

ချန်ဇီလုက ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ကာ "စာမေးပွဲစတော့မှာလေ၊ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့က ကိတ်မုန့်ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ရယ်မောလျက် "ဆရာမ... မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဇီလုမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံက ကိတ်မုန့်ဘူးဆီသို့ ရောက်သွားကာ အလွန်အံ့အားသင့်နေသောအကြည့်ဖြင့် "မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏မွေးနေ့ကို ကျန်းယဲ့အား သူမ ပြောမပြခဲ့ဖူးပေ။

"ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။" ကျန်းယဲ့က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် "ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို V Chat နံပါတ် ပေးထားတယ်လေ" ဟု ဖြေလေသည်။

ချန်ဇီလုက သူ့ကို မထင်မှတ်ထားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိတ်မုန့်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ကာ "ကျေးဇူးပဲနော်၊ တကယ့်ကို သတိရတတ်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တော့ ရှိရမှာပေါ့ဗျာ။" ကျန်းယဲ့က ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ စစ်ဆေးမှုခံယူရန် စာသင်ခန်းဆီသို့ အမြန်ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့လေ..." ချန်ဇီလုက ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို တွန့်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ကိတ်မုန့်ဘူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးရိပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ စေတနာအပြည့်အဝပါသော လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကိတ်မုန့်က ဈေးမကြီးလှသော်လည်း ကျန်းယဲ့အပေါ် သူမ၏အမြင်ကို တစ်ဆင့်ပို၍ ကောင်းမွန်သွားစေခဲ့သည်။

ချန်ဇီလုက ကိတ်မုန့်ဘူးကို ပြန်ပိတ်ကာ ဘီရိုထဲတွင် သေချာစွာ ထည့်သွင်း သော့ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲမှထွက်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ကျန်းယဲ့သည် ရုံးခန်းထဲမှထွက်လာရင်း သူ၏ရှေ့ရှိ အချက်အလက်ပြဘောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချကာ "လက်ဆောင်ပေးတာကကျတော့ အောင်မြင်မှု မပွင့်လာဘူးပေါ့လေ" ဟု ညည်းညူလိုက်သည်။

ဂိမ်းများစွာတွင် အမျိုးသမီးသူငယ်ချင်းများကို ရင်းနှီးမှုအဆင့် သတ်မှတ်ချက်ပြည့်မီသည်အထိ လက်ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် လူမှုဆက်ဆံရေး အောင်မြင်မှုများကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပေသည်။ ဤအချက်သည်လည်း ကျန်းယဲ့ ချန်ဇီလုထံသို့ စောစောစီးစီး ကိတ်မုန့်လာပေးရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ စနစ်ထံမှ အောင်မြင်မှုအသစ် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ကျန်းယဲ့ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ထိုကိစ္စကို ဆက်၍အာရုံနောက်မခံတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒါက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဇီလုက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့ပြီး ယနေ့သည်လည်း သူမ၏မွေးနေ့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကိတ်မုန့်တစ်ဘူး ပေးရခြင်းက လုံးဝ တန်တန်ဖိုးဖိုး ရှိလှသည်။

ထို့ပြင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကိုလည်း ပိုမိုတိုးပွားစေနိုင်သည်။

"စာမေးပွဲ ဖြေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပဲ။"

ကျန်းယဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အတန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

...

နောက်ဆုံးနှစ်တွင် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုတိုင်းက အလွန်အရေးကြီးလှသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းဖွင့်စ အခြေခံစစ်ဆေးမှု စာမေးပွဲအတွက်ပင် အပြန်အလှန် စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုသည့် စနစ်ကို အသုံးပြုကြသည်။

အတန်း (၉) ၏ စာမေးပွဲကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ ပါးသိုင်းမွေးနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းဖွင့်စ အခြေခံစစ်ဆေးမှုကို အခု စတင်မယ်!"

ပါးသိုင်းမွေးနှင့်ဆရာက ဩဇာပါသော အသံဩဩဖြင့် "အားလုံးပဲ... စစ်ဆေးမှုတွေကို အစဉ်လိုက် စတင်ပြုလုပ်ကြ!" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

စင်မြင့်အောက်တွင် ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ကျန်းယဲ့အား ကြည့်ကာ "ယဲ့... မင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်ခဲ့လား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အောင်ခဲ့တယ်။" ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

"တကယ်လား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။" ကျောင်းတွင်ပြုလုပ်သော စမ်းသပ်မှု၏ ခက်ခဲမှုအဆင့်မှာ မြင့်မားသောကြောင့် ဝမ်ယဲ့ဟွေး အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျန်းယဲ့၏ ခွန်အားစွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် စမ်းသပ်မှုအောင်မြင်ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲခဲ့မည်မှာ အသေအချာပင်။

"စမ်းသပ်မှုအောင်ရင် ဆုကြေးငွေ ယွမ်သောင်းဂဏန်းလောက် ရတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။" ဝမ်ယဲ့ဟွေးက စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အခုဆို ယဲ့နဲ့ ငါ့ကြားက ကွာဟချက်က သေချာပေါက် ပိုကြီးမားသွားတော့မှာပဲ။"

သူနှင့် ကျန်းယဲ့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူကလည်း အရမ်းကြီး နောက်ကျကျန်ရစ်မနေချင်ပေ။

ကျန်းယဲ့ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။

နွေရာသီ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဤအခြေခံစစ်ဆေးမှုအပေါ် သူ မည်သည့်ဖိအားမှ မခံစားရတော့ပေ။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိစွမ်းအားက တစ်ကျောင်းလုံး၏ အဆင့်တစ်ရာစာရင်းတွင် ဝင်နိုင်မဝင်နိုင်ကိုတော့ သူ အလွန် သိချင်နေမိသည်။

အဆင့်တစ်ရာအတွင်း ဝင်ပါက ပညာသင်ဆု ချီးမြှင့်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ချန်ဇီလုက ပြောခဲ့ဖူးသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းယဲ့၏ အလှည့်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက လက်သီးထိုးအား တိုင်းတာသည့် စက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ဟန်ကို ချိန်ညှိလိုက်ကာ ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

"ဝုန်း!"

လေးလံသော မြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်သီးထိုးအား စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် ရပ်တန့်မနေဘဲ ငွေရောင်ပြေးစက်ဆီသို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။

ဤစစ်ဆေးမှုသည် လက်သီးထိုးအားနှင့် အမြန်နှုန်း နှစ်မျိုးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုင်းတာစစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဗိုင်း ~ !"

ပြေးစက်ပေါ်တွင် ကျန်းယဲ့၏ ခြေထောက်များသည် အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်စွာ ပြေးလွှားနေလေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အတန်းတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး ရှေ့ရှိ အီလက်ထရောနစ် ကျောက်သင်ပုန်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ကျန်းယဲ့..." ရွှီစစ်စစ်လည်း ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းယဲ့၏ ကျော်တက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော အဆင့် ၂ ကျောင်းသူဟောင်းအနေဖြင့် သူ၏ ရမှတ်များအပေါ် သူမ အလွန်အာရုံစိုက်နေမိသည်။

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း သူမ အဆင့် ၂ နေရာကို ပြန်ရနိုင်မရနိုင် ဆိုသည်ကို ဤစစ်ဆေးမှုက အဖြေပေးမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်းယဲ့၏ လက်သီးထိုးအားနှင့် အမြန်နှုန်း စစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လက်သီးထိုးအား - ၉၆၀ ကီလိုဂရမ်"

"အမြန်နှုန်း - ၁၉.၁ မီတာ / စက္ကန့်"