အခန်း (၃၁) - အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များ
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင်ထဲ၌ လူသုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။
အခြားစမ်းသပ်ခံသူများ အားလုံးက ထိုသုံးယောက်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဒီလိုနာကျင်မှုမျိုးကို ဒီလောက်အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့ဆိုတာ... သူတို့က သာမန်လူတွေကော ဟုတ်သေးရဲ့လား။ သူတို့များ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုခုကို နိုးထသွားကြတာလား။
လင်းရွှမ်က ကျန်းယဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ခွံများက အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်နေသည်။
သူက "ဒီကောင်လည်း ငါ့လိုပဲ သာယာတဲ့ ခံစားချက်ကို ရနေတာများလား" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် လင်းရွှမ်က မလှမ်းမကမ်းရှိ လီကျစ်ချောင်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ "မင်းရဲ့ အတန်းဖော်နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"သူ့နာမည်က ကျန်းယဲ့ပါ"
လီကျစ်ချောင်က စင်မြင့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတော်လေး မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည်။
ဒီစမ်းသပ်မှုသုံးခုစလုံးမှာ သူ့ရဲ့ ရမှတ်တွေက ကျန်းယဲ့ရဲ့ လုံးဝ ဖိခြေခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်လေ။
"ကျစ်... ဒီကောင် သေချာပေါက် အထူးဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို သုံးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို မပြောပြတာကိုး"
လီကျစ်ချောင်က "ခဏနေရင်တော့ သူ့ကို သေချာပေါက် အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရမယ်" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သူ့ဘေးမှ လင်းရွှမ်၏ သူငယ်အိမ်များကလည်း တင်းကျပ်စွာ ကျုံ့သွားသည်။
"သူက ကျန်းယဲ့လား။"
လင်းရွှမ်က ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ရင်း "သူက သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒမှာ အမှတ်ပြည့်ရခဲ့တဲ့သူလား" ဟု တွေးလိုက်သည်။
ယခင်က သူ ကျန်းယဲ့ကို မသိခဲ့သလို ကျန်းယဲ့၏ နာမည်ကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။
"ရိုးရိုးတန်းက လူတိုင်းကတော့ အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"
လင်းရွှမ် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကံမကောင်းတာက ငါက ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါသာ ဒုတိယနှစ်ရောက်နေပြီဆိုရင် ကျန်းယဲ့က ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဖက်ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်းမီမှာ မဟုတ်ဘူး"
...
စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်းယဲ့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။
ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ အသားအရေများက အဆုံးမရှိသော ဆာလဖျူရစ်အက်စစ်များ၏ စားသုံးမှုကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသားအရေ၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးတိုင်းက ကြီးမားလှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။
"တောင့်ခံထားစမ်း"
ကျန်းယဲ့က အံကိုကြိတ်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ပထမနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပေ။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤနာကျင်မှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြစ်ထွန်းစေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။
နာကျင်မှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားတိုင်း ကျန်းယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိမ်မွေ့သော သာယာမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့...
မိုးကြိုးနဲ့ မီးတောက် သဘာဝပါဝင်တဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ... အဲဒီစွမ်းအင်တွေက သူ၏ ဆဲလ်တည်ဆောက်ပုံ တစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်စွာ စင်ကြယ်ကြံ့ခိုင်စေသောကြောင့်ပင်။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန် နာကျင်ရသော်လည်း...
သည်းခံနိုင်မည်ဆိုပါက ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။
[ကျင့်စဉ်]
ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး (၄၁% → ၄၂%)
"ခန္ဓာကိုယ်ကို စင်ကြယ်ကြံ့ခိုင်စေဖို့ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုတာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ"
"နာရီဝက်လောက် အချိန်လေးအတွင်းမှာတင် တစ်ရက်စာ ကျင့်ကြံမှုရလဒ်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ"
ကျင့်စဉ်က ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးသို့ ရောက်သွားပြီးသည်နှင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်ကြံ့ခိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ယင်းက ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးသည်။
ဆရာမ ပြောပြချက်အရ ကြယ်တာရာစွမ်းအင်၏ ဈေးနှုန်းက အလွန်မြင့်မားပြီး အလွန်ချမ်းသာသူများသာ တတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
သို့သော် ယခုလက်ရှိ စမ်းသပ်မှုက လုံးဝ အခမဲ့ ဖြစ်သည်။
ဤအခွင့်အရေးက ရှားပါးပြီး ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တောင့်ခံထားရန် စီစဉ်ထားသည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။
စင်မြင့်ပေါ်မှ ဝမ်ဇီအန်၏ အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး အသံဩဩဖြင့် "စတုတ္ထအဆင့် စတင်လိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝှီး...
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင်အတွင်း ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောင်းသားများပင် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်တောင်မှ ရင်းနှီးနေသော ထိုပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုကို သူတို့ အာရုံခံနိုင်နေသည်လေ။
စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင် အလယ်ရှိ လူသုံးယောက်အကြောင်းကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့။
ထိုအခိုက်တွင် ကျန်းယဲ့က သူ၏ အသားအရေများ လှီးဖြတ်ခံနေရပြီး အာရုံကြောအစွန်းများကို ဆူပွက်နေသော အက်စစ်များဖြင့် စိမ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
နာတယ်... အရမ်း နာလွန်းတယ်!
"ငါ အရှုံးပေးတယ်"
ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွှီလဲ့က ရုတ်တရက် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်မှုမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
သုံးမိနစ်အကြာ။
ကျန်းယဲ့သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တော့သည်။
သာ ဆက်နေမည်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင်ပင် သူ သတိလစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့်ပင်။
ယခုအခါ ကွင်းထဲတွင် အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ကျန်ရွှယ်ချင်းက ကျန်းယဲ့ ထွက်သွားသောကြောင့် ချက်ချင်း အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။
ယင်းအစား သူမက ဆက်လက်၍ တောင့်ခံနေခဲ့သည်။
ဆယ်မိနစ်အကြာမှသာ သူမက လက်လျှော့မည့် ခလုတ်ကို ရုတ်တရက် နှိပ်လိုက်တော့သည်။
...
"တကယ့် မကောင်းဆိုးဝါးမလေးပဲ"
စင်အောက်မှ ရွှီလဲ့က မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျန်းယဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်ရွှယ်ချင်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်သည်ကို သူ မအံ့ဩပေ။
သို့သော် ကျန်းယဲ့လေ... ရိုးရိုးတန်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက်က သူ့ထက်ပိုပြီး ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာလား။
ထိုနေရာရှိ အခြားသူများ အားလုံးကလည်း ထပ်တူပင် အံ့အားသင့်နေကြပြီး ကျန်းယဲ့ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။
ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ကျန်းယဲ့က သေချာပေါက် အကြီးမားဆုံးသော မြင်းနက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
စင်မြင့်ပေါ်မှ ဝမ်ဇီအန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကျန်းယဲ့ကို နက်နဲစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"တာဝန်ခံပြောတဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ နဂါးဆိုတာ သူ့ကို ရည်ညွှန်းတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုလား"
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ဇီအန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာသည်။
သို့သော် ကျန်းယဲ့ကတော့ အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
သူက သူ၏ အချက်အလက်ပြဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
[ကျင့်စဉ်]
ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး (၄၃%)
"တစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးဘူး... ၂% တောင် တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ"
ကျန်းယဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ "ဒါက ကြယ်တာရာစွမ်းအင်တဲ့လား။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။
သူ၏ ကျင့်စဉ်သာ ၅၀% ကို ကျော်လွန်နေပြီဆိုပါက သူ ပို၍ ကြာရှည်စွာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး အကျိုးအမြတ် ပိုရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်ရွှယ်ချင်းဆိုလျှင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်က ၉၀% ကျော်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။
ကျန်းယဲ့က ဤမျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို သက်သက် အားကိုးခဲ့ရခြင်းပင်။
ထိုအချိန်မှာပင် ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် မိုးကြိုးမီးတောက် စမ်းသပ်မှု၏ ရမှတ်များကို မွမ်းမံဖော်ပြလာသည်။
[ကျန်ရွှယ်ချင်း - ၄၈၀ မှတ်]
[ကျန်းယဲ့ - ၄၃၀ မှတ်]
[ရွှီလဲ့ - ၄၀၀ မှတ်]
——
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စမ်းသပ်မှုသုံးခု၏ စုစုပေါင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရမှတ်များ ပေါ်လာသည်။
[ပထမ - ကျန်ရွှယ်ချင်း၊ ၉၇၀ မှတ်]
[ဒုတိယ - ကျန်းယဲ့၊ ၉၁၅ မှတ်]
[တတိယ - ရွှီလဲ့၊ ၈၅၀ မှတ်]
[စတုတ္ထ - လင်းရွှမ်၊ ၈၀၀ မှတ်]
...
ခန်းမဆောင်ထဲရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ပထမနေရာက အမှတ်ပြည့်ရဖို့ ၃၀ မှတ်ပဲ လိုတော့တာလား"
"အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ"
"ဒုတိယနေရာက ကျန်းယဲ့ကလည်း အံ့ဩစရာပဲ။ ရိုးရိုးတန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်က ဒီလောက်အမှတ်များများ ရတာ"
ဆူညံသံများကြားတွင်။
လင်းရွှမ်သည်လည်း ကျန်းယဲ့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ကျန်းယဲ့... မင်းကို ငါ မှတ်ထားမယ်" ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
"ကျောင်းပြန်ဖွင့်ဖို့ တစ်လ လိုသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ငါ့ရဲ့အထက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လင်းရွှမ်က ကျန်းယဲ့ကို သူ၏ ရေတိုပန်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။
သူက အန်းမြို့ အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းက ဖြစ်သော်လည်း အမှတ် (၃) အထက်တန်းကျောင်း၏ စာမေးပွဲရလဒ်များကို သူ စုံစမ်းသိရှိနိုင်ပါသည်။
စာသင်နှစ်အသစ် စတင်သောအခါ ကျောင်းတိုင်းက ကနဦး အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုများကို စီစဉ်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ဤတစ်လတာ အချိန်က လင်းရွှမ်အား ကျန်းယဲ့ကို ကျော်တက်နိုင်ရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
...
"စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။"
စင်မြင့်ပေါ်မှ ဝမ်ဇီအန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "လူ ဆယ့်ငါးယောက်က စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယွမ်သုံးသောင်းကို ဆုကြေးငွေအဖြစ် ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"
"ထိပ်သီးသုံးယောက်က ရှေ့ကိုထွက်ပြီး အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီးကို လာယူကြပါ"
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။
ခန်းမဆောင် အလယ်တွင် ရွှေချည်၊ ကျောက်စိမ်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံး မြေပြင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် ကောင်မလေး ကျန်ရွှယ်ချင်းက စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်သွားသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် ရွှီလဲ့တို့က အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သေတ္တာထဲတွင် သတ္တုလက်ပတ် သုံးခုနှင့်အတူ စပီကာငယ်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မိုးကြိုးသံက တကယ်ကြီး စပီကာထဲကနေ ထွက်နေတာပဲ" ကျန်းယဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီးက ထိုသတ္တုလက်ပတ်များထဲတွင် ရှိရမည်။
သူတို့သုံးယောက်က သူတို့၏ လက်ပတ်များကို အသီးသီး ယူလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ လက်ပတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး၏ မျက်နှာဖုံးကို ပြသနေသော ပရိုဂျက်တာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ဒါက တကယ့် ဟိုလိုဂရမ် လက်ပတ်ပဲ" သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဒီလက်ပတ်လေးတစ်ခုတည်းကတင် ငွေအတော်များများ တန်ကြေးရှိလောက်မည်။
ကျန်းယဲ့က နောက်မှ လေ့လာရန် ရည်ရွယ်၍ လက်ပတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ကျန်ရွှယ်ချင်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် "ကျန်းယဲ့... မင်း အထူးတန်းကို လာတော့မှာ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး "လာဖြစ်လောက်ပါတယ်"
ယခုအခါ အထူးတန်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် သူ လုံးဝ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းက သူ စောစောဝင်နိုင်မလား၊ နောက်ကျမှ ဝင်နိုင်မလား ဆိုသည်ပင်။
ကျန်ရွှယ်ချင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ "မင်းက တော်တော် အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ပြိုင်ဖက်ပဲ။ မင်း အထူးတန်းကို ဝင်လာပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အခွင့်အရေးရရင် စမ်းကြည့်တာပေါ့" ကျန်းယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
သူက ကျန်ရွှယ်ချင်းကို သူ၏ ပစ်မှတ် သို့မဟုတ် ပြိုင်ဖက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ထားပေ။
လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ အဆင့်က သူ့ထက် မြင့်နေသော်လည်း...
ကျန်းယဲ့အတွက်တော့ သူမကို ကျော်တက်ရန်ဆိုသည်မှာ အချိန်ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရွှယ်ချင်းထက်စာလျှင် လင်းရွှမ်ကသာ ကျန်းယဲ့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုမို ရရှိခဲ့သည်။
"လင်းရွှမ်၊ စတုတ္ထနေရာ။" ကျန်းယဲ့က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက သူ့ထက် တစ်နှစ်တိတိ ငယ်သော ပထမနှစ် ကျောင်းသားသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားက သူ့နည်းပါး ထပ်တူညီမျှနေသည်။
"A အဆင့်အလယ်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ကျန်းယဲ့ အတော်လေး အားကျသွားမိသည်။ "ငါသာ A အဆင့်အလယ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ သေချာပေါက် ပထမ ရမှာပဲ"
အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော မွေးရာပါ အချက်အလက်များကို ပြောင်းလဲရန် နည်းလမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းယဲ့တွင် အခွင့်အရေး ရှိနေပုံရခြင်းပင်။
...
ကျန်းယဲ့ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေစဉ်။
စင်အောက်တွင် လီကျစ်ချောင်က လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
ဤစမ်းသပ်မှုတွင် သူက အဆင့် ၆ သာ ရရှိခဲ့သည်။
ဒီအဆင့်က တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး။ အထူးတန်းရဲ့ အောက်ခြေအဆင့် ကျောင်းသားတွေကိုတောင် သူ မီသွားခဲ့ပြီလေ။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယဲ့နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးလွန်းနေတယ်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများ ဆုလက်ခံယူပြီးသွားကြကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လီကျစ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ ဘာအထူးဆေးကို သုံးထားလဲဆိုတာကို ပြောလာအောင် ကျန်းယဲ့ကို အတင်းအကျပ် အကျပ်ကိုင်ရမယ်။
ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် သုံးရမယ်!
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ လီကျစ်ချောင်က ကျန်းယဲ့ထံသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စလဲ" ကျန်းယဲ့က သူ့ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ခေါင်းကိုင်ဖခင်ကြီး"
လီကျစ်ချောင်က သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာဆေးကို သောက်ထားတာလဲ။ ငါ့ကို တိတ်တိတ်လေး ပြောပြလို့ ရမလား။ ငါလည်း သောက်ချင်လို့ပါ"
"..."
ကျန်းယဲ့က သူ့ကို စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြည့်နေမိသည်။
ဒီကောင်တော့... ရူးများသွားပြီလား!