အခန်း (၂၉) - လေပြင်းခြေလှမ်း
ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ။
မှောင်မည်းနေသော နေရာလွတ်ထဲတွင် အမည်းရောင် အလင်းမြား အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသည်။
အစပိုင်းက တစ်စင်း၊ နှစ်စင်းမှသည်... ငါးစင်း၊ ဆယ်စင်းအထိ...
ဒါတင်မကသေးဘဲ အမည်းရောင် အလင်းမြားများ၏ အမြန်နှုန်းကလည်း ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။
နောက်ပိုင်းရောက်လေ အခက်အခဲအဆင့်က ပိုမြင့်လာလေပင်။
ငါးမိနစ်အကြာတွင်။
ကျန်းယဲ့သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် ထိုအလင်းမြားများကို ခွဲခြားမြင်နိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူ့တွင် 'လေစုန်နား' ရှိနေသေးရာ လေထုကို ခွင်းကာ ဝင်ရောက်လာသော အလင်းမြားများ၏ အသံကိုနားထောင်ပြီး လမ်းကြောင်းများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။
"အကြားအာရုံ ၂၀၀% မြှင့်တင်ခြင်းဆိုတာ ဘက်စုံ မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ။"
"ငါ့ရဲ့ အသံခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း၊ အသံခွဲခြားနိုင်စွမ်းနဲ့ အသံတည်နေရာကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းတွေ အားလုံးက ဘက်စုံကဏ္ဍစုံကနေ တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ"
ရွှီး...
ကျန်းယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ဝင်ရောက်လာသော အလင်းမြား အများအပြားကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်ရသည်။
"တောင့်ခံထားရမယ်"
ကျန်းယဲ့က အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။
ရွှီး...
ရုတ်တရက် အလင်းမြား ဆယ်စင်းကျော်က လေထုကိုခွင်းလျက် အလွန်မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ကျန်းယဲ့ထံသို့ ပစ်ခတ်လာကြသည်။
ဖတ်...
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းယဲ့ အပြည့်အဝ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ပခုံးကို အလင်းမြားတစ်စင်း ထိမှန်သွားခဲ့သည်။
"ငါ့ရဲ့ အကြားအာရုံက လိုက်မီပေမယ့်... အမြန်နှုန်းက မမီတော့ဘူး။"
"ဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်ပဲ။"
သူ၏ "ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်" မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ရာ ကျန်ရွှယ်ချင်း၊ ရွှီလဲ့တို့နှင့် ယှဉ်လျှင် အားသာချက် သိပ်မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယဲ့ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
သူက B အဆင့် သာမန်ခန္ဓာကိုယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း...
ကျန်ရွှယ်ချင်း၊ ရွှီလဲ့နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အထူးတန်း ကျောင်းသားများပီပီ B အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံများ ရှိနေကြသည်လေ။
မွေးဖွားခြင်း ပါရမီက မွေးရာပါ ပါရမီထက် သဘာဝအားဖြင့် ပိုမိုသာလွန်ပေသည်။
ကျန်းယဲ့သာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု မြှင့်တင်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ် မပြုလုပ်ခဲ့ရပါက သူသည်လည်း အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော D အဆင့် သာမန်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
"ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ကိုးကြိမ် ကျန်သေးတယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တောင့်ခံထားရမယ်"
အလင်းမြားတစ်စင်း အထိခံလိုက်ရသော်လည်း ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်များက ပို၍ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအချိန်သို့ နီးကပ်လာလေလေ သူ ပို၍ အလျင်လိုလို့ မရလေလေ ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဟန်ချက်သာ ပျက်ယွင်းသွားပါက ယခင်က ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေးထားနိုင်မှသာ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အပြည့်အဝကို အသုံးချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူ၏ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကလည်း ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသည်။
သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ ပိုမို အားကောင်းလေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ပိုမို တည်ငြိမ်လေ ဖြစ်သည်။
ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီး ရှေ့မှောက်တွင် ပြိုကျလာလျှင်တောင်မှ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက် ပျက်ယွင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။
ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ အလင်းမြား အရေအတွက်က တိုးလာပြီး အမြန်နှုန်းကလည်း တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။
သို့သော် ကျန်းယဲ့ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးပွားလာသော အမည်းရောင် အလင်းမြားများကို သူ့ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း။
အခက်အခဲအဆင့်က မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အလင်းမြားများ၏ အထိမှန်ခံရခြင်းကို သူ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ပေ။
ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်၊ စတုတ္ထအကြိမ်...
ဖတ်...
အဋ္ဌမမြောက် အကြိမ် အထိခံရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်။
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "လေပြင်းခြေလှမ်း"
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။
သူ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား မှောင်မည်းနေသော နေရာလွတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားဖြတ်သန်းသွားသည်။
[လေပြင်းခြေလှမ်း - အမြန်နှုန်းကို ချက်ချင်း ၁၀၀% တိုးမြှင့်ပေးမည်။ မိမိကိုယ်တိုင် စတင်အသုံးပြုနိုင်ပြီး စက္ကန့် ၃၀ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်ရန် သုံးမိနစ် စောင့်ဆိုင်းရပါမည်။]
ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...
အမည်းရောင် အလင်းမြား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ဓားမိုးများအလား ဖြစ်နေသည်။
မှောင်မည်းနေသော ဤနေရာ၌ ဤမျှများပြားသော မြားမိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်...
ကျန်းယဲ့၏ မူလအမြန်နှုန်းဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်တော့။
သူ၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတရဲအလား ဖြစ်နေပြီး အမည်းရောင် အလင်းမြား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကြားမှ ဖောက်ထွက်သွားသည်။
အမြန်နှုန်း နှစ်ဆ တိုးလာခြင်းက ယူဆောင်လာပေးသော အားသာချက်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။
ဤအချီ ပြီးသွားပြီးနောက်တွင် ကျန်းယဲ့က လုံးဝ အထိမခံခဲ့ရပေ။
"လေပြင်းခြေလှမ်း သုံးဖို့ ၁၅ စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်"
ကျန်းယဲ့ အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပြီး စိတ်ကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။
နောက်တစ်ခဏမှာပင် နောက်ထပ် အလင်းမြား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ့ဆီသို့ ပစ်ခတ်လာပြန်သည်။
ဖတ်...
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းယဲ့ အပြည့်အဝ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် အလင်းမြားတစ်စင်း၏ အထိကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။
ရုတ်တရက် ကျန်းယဲ့၏ အမြန်နှုန်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"လေပြင်းခြေလှမ်းရဲ့ အာနိသင် ကုန်သွားပြီပဲ"
ကျန်းယဲ့ စိတ်မပျက်သွားဘဲ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တောင့်ခံထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...
အလင်းမြားများက ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်ခတ်လာပြီး အမြန်နှုန်းမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။
လေပြင်းခြေလှမ်း၏ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့ များများစားစား ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အလင်းမြား အများအပြား၏ ဆက်တိုက်အထိကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
[အထိခံရသည့်အကြိမ်အရေအတွက် ဆယ်ကြိမ် ပြည့်သွားပါပြီ။]
[စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။]
[စမ်းသပ်မှု ကြာမြင့်ချိန် - ၁၂ မိနစ် ၅၅ စက္ကန့်]
စက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဟူး..."
ကျန်းယဲ့ ရပ်တန့်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေမိသည်။
ဤစမ်းသပ်မှုက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် တူညီပြီး အတော်လေးကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။
သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။
"၁၂ မိနစ် ၅၅ စက္ကန့်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာ... အဆင့်ဘယ်လောက်များ ရမလဲ မသိဘူး"
...
ကျန်းယဲ့ မသိခဲ့သည်က စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှုကို သူ မပြီးဆုံးခင်မှာပင် အပြင်ဘက် ခန်းမဆောင်ထဲ၌ လူအများအပြား နိုးထလာခဲ့ကြပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။
လင်းရွှမ်သည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
"ဝှီး..."
လင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ သူက ဖန်သားပြင်ကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှေ့ရှိ ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် စမ်းသပ်ခံသူများ၏ အမှတ်စာရင်းများကို အဆက်မပြတ် မွမ်းမံဖော်ပြပေးနေသည်။
"၁၇၀ မှတ်။" လင်းရွှမ်က သူ၏ ရမှတ်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ "အမှတ်ပြည့်ရဖို့ အဝေးကြီး လိုနေသေးတာလား"
စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှုအတွက် အမှတ်ပြည့်မှာ အမှတ် ၂၀၀ ဖြစ်သည်။
သူက ဒီရမှတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျေနပ်အားရမှု မရှိပေ။
သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းရွှမ်၏ မျက်နှာက ပို၍ မှုန်ကုပ်သွားသည်။
"ကျန်ရွှယ်ချင်း၊ ရွှီလဲ့တို့လည်း မနိုးလာကြသေးဘူး။ ကျစ်ချောင်လည်း မနိုးသေးဘူး... သူ့ဘေးက ရိုးရိုးတန်းက ကောင်လေးတောင် မနိုးသေးဘူးလား"
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။
ပိုပြီး နောက်ကျမှ နိုးလာလေ ရမှတ် ပိုမြင့်လေပဲလေ။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ပထမနှစ်ပဲ ရှိသေးတော့ ကျန်ရွှယ်ချင်း ကျော်သွားတာက မဆန်းပါဘူးလေ"
"ဒါပေမယ့် ဒီရိုးရိုးတန်းက ကောင်ကတောင် ငါ့ထက် ပိုပြီး ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်တယ်ပေါ့"
လင်းရွှမ်က ကျန်းယဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတော်လေး မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည်။
တစ်ဖက်လူက အထူးတန်း ကျောင်းသားလည်း မဟုတ်သလို ချမ်းလည်း မချမ်းသာဘူးလေ။
ဒါတောင်မှ ဒီလိုလူမျိုးကို သူ အရှုံးပေးလိုက်ရတာလား။ ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဖူးပေ။
တစ်ဖက်လူက တစ်နှစ် ပိုကြီးနေရင်တောင်မှ သူက အေးဆေး ဖိခြေနိုင်ရမယ်လို့ လင်းရွှမ်က တွေးထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
...
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လီကျစ်ချောင် နိုးထလာသည်။
[လီကျစ်ချောင် - ၁၇၅ မှတ်]
သူ၏ ရမှတ်ကို မြင်သောအခါ လီကျစ်ချောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။
"ကျန်းယဲ့က... တကယ်ပဲ ငါ့ထက် ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်တာလား"
"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လီကျစ်ချောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ပြီးခဲ့သည့် တစ်လလုံးလုံး သူက အသေအလဲ ဆေးဝါးများ မှီဝဲပြီး သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို တွန်းတင်နေခဲ့သည်။
ဒီ စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှုမှာဆိုရင် သူက ကျန်းယဲ့ကို အသာလေး အနိုင်ယူပြီး အထူးတန်းကိုတောင် ကျော်တက်သွားရမှာလေ။
အခုတော့ သူက စမ်းသပ်မှုပြီးသွားပြီ။ ကျန်းယဲ့က ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲလား။
"တစ်ခုခု မှားနေတာလား" လီကျစ်ချောင် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ "ကျန်းယဲ့က ချက်ချင်း မထွက်သေးလို့ မနိုးလာသေးတာ ဖြစ်မယ်"
သူ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် သူ၏ ယူဆချက်များက ရိုးအလွန်းနေမှန်း လီကျစ်ချောင် သိသွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင်။
ကျန်ရွှယ်ချင်း၊ ရွှီလဲ့နှင့် ကျန်းယဲ့တို့ အားလုံး တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကြသည်။
စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှု တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် စမ်းသပ်မှု အမှတ်စာရင်းကို ဖော်ပြလာသည်။
[ကျန်ရွှယ်ချင်း - ၂၀၀ မှတ်]
[ရွှီလဲ့ - ၁၉၀ မှတ်]
[ကျန်းယဲ့ - ၁၈၅ မှတ်]
...
"၁၈၅ မှတ်လား" သူ၏ ရမှတ်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က သက်ပြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ဤရမှတ်က သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ကျန်ရွှယ်ချင်းက တကယ်ပဲ အမှတ်ပြည့် ရတာလား"
ကျန်းယဲ့က အနီးအနားရှိ အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် ကောင်မလေးရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အမှတ်ပြည့်ရရန် စံသတ်မှတ်ချက်က ၁၅ မိနစ် တောင့်ခံနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမက ၁၅ မိနစ်သာ တောင့်ခံနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ၎င်းက စမ်းသပ်မှု၏ ကန့်သတ်ချက်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ပေ။
"သူမက ကျင့်စဉ်မှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ ဖြစ်မယ်" ဟု ကျန်းယဲ့ တွေးလိုက်သည်။
စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှုက နောက်ဆုံးပိုင်းကို ရောက်လေ ပို၍ ခက်ခဲလာလေ ဖြစ်သည်။
၁၂ မိနစ် ၅၅ စက္ကန့် အချိန်တွင် အခက်အခဲအဆင့်က တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျန်ရွှယ်ချင်း ၁၅ မိနစ် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ ပြိုင်ဖက်ကင်း စွမ်းအားကို ပြသနေခြင်းပင်။
"လောလောဆယ် ငါ့ရဲ့ စုစုပေါင်းရမှတ်က ထိပ်သီးသုံးယောက်စာရင်းထဲမှာ ပါနေတုန်းပဲ။"
"ဒီနေရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပထမနေရာကိုတောင် ပြန်လုယူနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ နောက်ဆုံး မိုးကြိုးမီးတောက် စမ်းသပ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"
ကျန်းယဲ့က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။