အခန်း (၂၆) - မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး
ကျန်းကျန်းဝူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အခြားဆရာများအားလုံးက ကျန်းယဲ့ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဆရာအချို့က သူတို့၏ ဖုန်းများကိုပင် ထုတ်ယူကာ ကျောင်းဝက်ဘ်ဆိုက်ပေါ်ရှိ ကျန်းယဲ့၏ အမှတ်စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ကြသည်။
"အနီးစပ်ဆုံး ဖြေထားတဲ့ နောက်ဆုံးအကဲဖြတ် စစ်ဆေးမှုရမှတ်က ၃၃၀ ပဲလား။"
"ဒီရမှတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် သူက ထိပ်သီးသုံးယောက်ထဲဝင်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတာပေါ့။ ဖြစ်နိုင်ခြေ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိလောက်ဘူး"
ဆရာများက အချင်းချင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကြပြီး အားလုံးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်နေကြသည်။
၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြည့်နိုင်မှန်း သိသာနေပါလျက်နှင့် တာဝန်ခံက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဟု ပြောခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ဒီလူငယ်လေးဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား။
သို့သော် ဤစကားကို ချန်ဇီလု ကြားသောအခါ သူမက ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာကျန်းက ကျန်းယဲ့ကို အထင်သေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အို..."
ကျန်းကျန်းဝူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ရယ်မောကာ "ဒါဆို ဆရာမချန်ကရော သူ ထိပ်သီးသုံးယောက်ထဲ ဝင်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိမယ် ထင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ချန်ဇီလုက "အနည်းဆုံး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း... ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ဝှီး...
ထိုစကားအဆုံးတွင် စင်မြင့်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ဆရာအများအပြားသည် အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အေးစက်စက်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အမျိုးသမီးကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ နားကြားများ မှားသွားတာလား။
၇၀ ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား။
ဆရာမချန်က ဘယ်အချက်ကို အခြေခံပြီး အဲဒီကျောင်းသားအပေါ် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲ။
ကျန်းကျန်းဝူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။
ဒီတစ်ကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲမှာ ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အနီးအထိ ရောက်နေသူ အနည်းဆုံး သုံးယောက်လောက် ရှိတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းအသိပင်။
ထိပ်သီးသုံးယောက်စာရင်းဝင်ဖို့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေး ရှိတယ်ဆိုတာ... ဒုတိယနှစ် အထူးတန်းက ကျောင်းသားတွေမှာတောင် ဒီလောက်ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိချင်မှ ရှိမှာ!
"ဆရာမချန်... သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ယုံကြည်နေတာလား။"
ကျန်းကျန်းဝူက အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မငြင်းဆန်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်လေးများ စွန်းထင်းနေသည်။
ချန်ဇီလုက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် "ခွန်အားသီးသန့် ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျန်းယဲ့အနေနဲ့ လူဒီလောက်များပြားတာကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နားလည်ထားသလောက်ကတော့ ဒီစမ်းသပ်မှုက ခွန်အားသက်သက်ကိုပဲ စစ်ဆေးတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျန်းဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေးတောနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒီစမ်းသပ်မှု... သေချာတာပေါ့။ တိကျတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူ သိထားတာပဲလေ။
ထို့ကြောင့် ချန်ဇီလု ဆိုလိုသည့်အရာကို သူ အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သွားသည်။
သို့တိုင်အောင် ကျန်းယဲ့ ထိပ်သီးသုံးယောက်ထဲ ဝင်လာဖို့ဆိုတာ လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်သေးဘူးလေ။
"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာလေး စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"
ဟု ပြောရင်း ကျန်းကျန်းဝူက ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
အသိအမြင် ဗဟုသုတအပိုင်းတွင် ဤဆရာမချန်လောက် သူ ကျွမ်းကျင်ချင်မှ ကျွမ်းကျင်မည်။ သို့သော် အကဲဖြတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်မှု အပိုင်းတွင်တော့ အတန်းတာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောင်းသားများကို အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းက ချန်ဇီလုထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။
...
နံနက် ရှစ်နာရီတိတိ။
"ဒေါင်—"
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝမ်ဇီအန်က သူ၏နောက်ရှိ ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကြီးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ထုလိုက်ရာ ဩရှရှနှင့် ဟိန်းထွက်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ပြန့်လွင့်သွားသည်။
စက်လုံးပုံစံ အဆောက်အအုံ၏ တံခါးကြီးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။
"စမ်းသပ်မှု စတင်တော့မယ်ဟေ့"
လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးများ တက်ကြွလာပြီး ကျောင်းသားအများစုက သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုများနှင့် အာရုံကြောတင်းမာမှုများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်နေကြသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ စတော့မယ်"
ကျန်းယဲ့လည်း စိတ်အားထက်သန်လာသည်။ စမ်းသပ်မှု၏ တိကျသော အကြောင်းအရာများကို ယခုအချိန်အထိ သူ မသိရသေးဘဲ ယခုတော့ အားလုံး ဖွင့်ဟပေါ်လွင်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။
စင်မြင့်ပေါ်မှ ဝမ်ဇီအန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ အဓိက စိန်ခေါ်မှု သုံးခု ပါဝင်ပါတယ်။"
"ပထမ စိန်ခေါ်မှုက သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ စစ်ဆေးမှု။"
"ဒုတိယ စိန်ခေါ်မှုက စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှု။"
"တတိယ စိန်ခေါ်မှုက မိုးကြိုးမီးတောက် စမ်းသပ်မှု။"
ဤစိန်ခေါ်မှု သုံးခုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ အားသာချက်လေ။ သို့သော် ကျန်တဲ့ စိန်ခေါ်မှုနှစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ သူ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိပါဘူး။
ဝမ်ဇီအန်၏ မိတ်ဆက်စကားကို ဆက်နားထောင်လိုက်သည်။ "အထက်ပါ စိန်ခေါ်မှုသုံးခုကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရင် ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး ယွမ်သုံးသောင်း ဆုငွေကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"
"ဒါ့အပြင်... ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ ထိပ်သီးသုံးယောက်စာရင်းဝင်တဲ့ သူတွေကတော့ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ [မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး] ကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"
ထိုနေရာအရောက်တွင် သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
ဝှီး...
နောက်တစ်ခဏမှာပင် ခန်းမအလယ်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံစံ စင်မြင့်တစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရွှေချည်၊ ကျောက်စိမ်းတို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံးရှိပြီး ထိုသေတ္တာထဲမှ မိုးကြိုးသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသည်။
[မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး] ကို ထိုသေတ္တာထဲတွင် ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"အလိုအလျောက် အသံထွက်နေတဲ့ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်လား။" ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က ရှားပါးလှသည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မနေနိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ဘေးမှ လီကျစ်ချောင်က "အဲဒါ သေတ္တာထဲမှာ စပီကာ ထည့်ထားလို့ကွ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"..."
ကျန်းယဲ့က အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားသကဲ့သို့ ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူက စင်မြင့်ဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
"ယွမ်သုံးသောင်း ဆုကြေးငွေ... ဒါလေးရရင်တောင်မှ အချိန်ဖြုန်းရာ မကျပါဘူးလေ" ဟု ကျန်းယဲ့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သေချာသည်ကတော့ မိုးကြိုးသံ ရှစ်ကွက်လက်သီး ကို ရဖို့အတွက်လည်း သူ အစွမ်းကုန် ယှဉ်ပြိုင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
"ကဲ... ဒီစမ်းသပ်မှုသုံးခုကို ကြည့်လိုက်ကြရအောင်။"
"တိကျတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ဘာများ ဖြစ်မလဲ" ဟု ကျန်းယဲ့ တွေးတောနေမိသည်။
သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"ဟေး... ဝမ်ဇီအန်"
အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က စင်မြင့်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "စမ်းသပ်မှုသုံးခုရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက ဘာတွေလဲ။ သေသေချာချာ ရှင်းပြစမ်းပါ"
လီကျစ်ချောင်က အနီရောင်ဂါဝန်နှင့် ကောင်မလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း စူးရှသွားသည်။ "အထူးတန်းက ကျန်ရွှယ်ချင်း... သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်က အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်လုနီးပါးပဲ။ တော်တော် အင်အားကြီးတဲ့ ပြိုင်ဖက်ပဲ"
ဝမ်ဇီအန်ကလည်း ကျန်ရွှယ်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ၏ အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော်လည်း အလွန် လှပသူလေး ဖြစ်သည်။
"ကျောင်းသူ ကျန်ရွှယ်ချင်း... တစ်ကျောင်းလုံး အဆင့် (၃) ကို စကားပြောတဲ့အခါ မင်းရဲ့ လေယူလေသိမ်းကို ဆင်ခြင်ပါ"
ဟု ဝမ်ဇီအန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။
သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသော အားကျလေးစားသည့် အကြည့်များကို မြင်သောအခါ သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ စစ်ဆေးမှုကတော့ သဘာဝကျကျပဲ မင်းတို့ရဲ့ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ ဘယ်လောက် ခိုင်မာအားကောင်းသလဲဆိုတာကို အကဲဖြတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။"
"စီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းတန်း စမ်းသပ်မှုက ခြေလှမ်းသိုင်းကွက်တွေနဲ့ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း အမြန်နှုန်းကို အဓိက စမ်းသပ်မှာပါ။"
"မိုးကြိုးမီးတောက် စမ်းသပ်မှုကတော့ မိုးကြိုးနဲ့ မီးတောက်တွေကြားမှာ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စင်ကြယ်ကြံ့ခိုင်စေဖို့ပါ။ ပိုပြီး ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်လေ... အဲဒီကနေ အကျိုးအမြတ် ပိုရလေပါပဲ။"
"အသေးစိတ်ကိုတော့ စမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်သွားရင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရပါလိမ့်မယ်"
ဝမ်ဇီအန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "အပိုစကားတွေ မပြောတော့ဘူး။ စမ်းသပ်မှု စတင်တော့မယ်။ နေရာယူကြတော့"
ထိုစကားများနှင့်အတူ လူတိုင်းက ပုံရိပ်ယောင် အခန်းငယ်များအတွင်း သူတို့၏ ထိုင်ခုံများကို အလျင်စလို ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် လီကျစ်ချောင်တို့လည်း ရှေ့သို့တက်ကာ ကပ်လျက်ထိုင်ခုံများတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ပုံရိပ်ယောင်ခမောက်များကို ဆောင်းလိုက်ကြသည်။
"ဝီ..."
ကျန်းယဲ့၏ အသိစိတ်များ နစ်မြုပ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ပုံရိပ်ယောင်မြို့တော်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
...
ခဏတာ အမှောင်ကျသွားပြီးနောက်။
ကျန်းယဲ့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းက တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာသည်။
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသော ကျယ်ဝန်းသည့် အခန်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် သူ ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အနီးအနားတွင် အဖြူရောင် ကုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
"ဒီမြင်ကွင်းက... ဘာလို့ နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ"
ကျန်းယဲ့ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီပုံရိပ်ယောင်ကွန်ရက်ကို ပုံရိပ်ယောင် ကြယ်တာရာကောင်းကင်လို့ ခေါ်တာဆိုတော့ ဝင်ဝင်ချင်း ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးကို မြင်ရမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ ဝင်လာတိုင်း မြို့ထဲကို ရောက်ရောက်နေရတာလဲ"
ကျန်းယဲ့ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိသည်။ "ဆက်တင်တွေကြောင့်များလား"
ထိုအချိန်တွင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျောင်းသား... သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ စစ်ဆေးမှု စတင်တော့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြင်ဆင်ထားပါ။"
ကျန်းယဲ့ လန်းဆန်းသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ခြေဗလာနှင့် လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။
ကျန်းယဲ့ သူမကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လှပသော ကောင်မလေးက "ကျွန်မက ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းပါ။ စမ်းသပ်မှု စတင်တော့မှာမို့လို့... စမ်းသပ်မှုမတိုင်ခင် အကြောပြေလျော့အောင် နှိပ်နယ်ပေးဖို့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလိုက်ပါ" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလေသည်။
"စမ်းသပ်မှုမတိုင်ခင် နှိပ်နယ်ပေးမယ်..."
ကျန်းယဲ့က အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ပြသလိုက်သည်။
လှပသော ကောင်မလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ "ကျောင်းသား... မြန်မြန်လုပ်ပါ။ စမ်းသပ်မှု စတင်တော့မှာမို့ မြန်မြန် အဝတ်အစားချွတ်ပြီး လှဲလိုက်ပါ" ဟု တိုက်တွန်းလေသည်။
သူမ၏ ညင်သာသော အသံလေးသည် မှော်ဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ နွေးထွေးနူးညံ့လှပြီး နက်ရှိုင်းသော သက်သောင့်သက်သာဖြစ်မှုဆီသို့ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသည်။
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ကောင်မလေးက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်လိုက်ရာ ကျက်သရေရှိသော ပခုံးသားများ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ စကတ်အနားစ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ ဖြူဖွေးချောမွတ်သော ခြေတံရှည်ရှည်များကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရကာ မူးယစ်ချင်စရာကောင်းသော ရနံ့များ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။
ယင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေပြီထင်ပါရဲ့...။