အခန်း (၂၃) - တစ်လအကြာ

ခဏအကြာတွင် ကားအမြန်နှုန်းမှာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၅၀ ၌ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ပြီးသည့်တိုင် စနစ်ဆီမှ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာသေးပေ။

"ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား" ကျန်းယဲ့ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

အမြန်နှုန်းက မလုံလောက်သေးလို့များလား။

ဒါမှမဟုတ် ဒီနည်းလမ်းက ဟာကွက်ကို အသုံးချလို့ မရတာများလား။

"ကားဆရာ... ဒီထက် နည်းနည်းလောက် ပိုမြန်မြန် မောင်းလို့ရမလား" ဟု ကျန်းယဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဒီထက်ပိုမြန်ရင် ကားက ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားတော့မှာပေါ့ကွ"

ကားဆရာက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း လီဗာကို ဆက်နင်းလိုက်ပြီး အမြန်နှုန်းကို ထပ်မံ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ကားတစ်စီးလုံး တုန်ခါသွားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားတော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အမြန်နှုန်းမှာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၆၀ အထိ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

ကျန်းယဲ့ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်စောင့်နေခဲ့သည်။

သို့တိုင် စနစ်ဆီမှ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာသေးပေ။

"ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ ဟာကွက်ကို အသုံးချလို့ မရတာလား" ကျန်းယဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

သို့သော် သူ စိတ်ပျက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် စနစ်မက်ဆေ့ချ် အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

[အိမ်ရှင်သည် သိုင်းသခင်ကြီးတစ်ဦး၏ အမြန်နှုန်းစံသတ်မှတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ယင်းအမြန်နှုန်းကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြောင်း ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည်။]

[ဖွင့်လှစ်လိုက်သော ဘွဲ့အမည် - လေပြင်းခြေလှမ်း]

[ဆုလာဘ် - အမြန်နှုန်းကို ချက်ချင်း ၁၀၀% တိုးမြှင့်ပေးမည်။ မိမိကိုယ်တိုင် စတင်အသုံးပြုနိုင်ပြီး စက္ကန့် ၃၀ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်ရန် သုံးမိနစ် စောင့်ဆိုင်းရပါမည်။]

——

"ဒီအောင်မြင်မှုကို ဖွင့်ဖို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အချိန်ကြာတာလား"

ကျန်းယဲ့က "ဒီစနစ်က သိပ်မထက်မြက်ပါဘူးလေ... ထောက်လှမ်းဖို့ကို ဒီလောက်တောင် အချိန်ယူနေရတယ်လို့" ဟု သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ကျင့်သားရနေပါပြီ။

ဒီစနစ်က သူ သတိမထားမိတဲ့ အချိန်တွေမှာဆိုရင် လှည့်ကွက်အသစ်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း သူ့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်တတ်စမြဲပင်။

ကျန်းယဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ယခုရရှိလာသော ဆုလာဘ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လေပြင်းခြေလှမ်း... မိမိကိုယ်တိုင် စတင်အသုံးပြုရမယ်။" သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မိမိကိုယ်တိုင် စတင်အသုံးပြုနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ ၎င်းက ကြီးထွားနိုင်စွမ်းရှိသော ဆုလာဘ်အမျိုးအစား ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။

အခြားတစ်နည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် သူ၏ အခြေခံအမြန်နှုန်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၁၀၀% အမြန်နှုန်း တိုးမြှင့်ခြင်းမှာလည်း လိုက်ပါ မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်သည်။

"သိုင်းသခင်ကြီး..."

ထိုစဉ် ကျန်းယဲ့က အထူးဝေါဟာရတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

"စနစ်ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရ သိုင်းသခင်ကြီးဆိုတာ သိုင်းဘိုးဘေးရဲ့ အထက်မှာ ရှိတာလား"

"သိုင်းသခင်ကြီးဆိုတာ အပြင်ကမ္ဘာရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ခြင်း အဆင့်နဲ့ ညီမျှပုံရတယ်"

ကျင့်စဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရုံမျှဖြင့် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၆၀ အမြန်နှုန်းသို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

သက်ရှိများ၏ အတားအဆီးကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကြယ်တာရာ သိုင်းသခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမှသာ ဤအမြန်နှုန်းမျိုးကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကားဆရာ... ပြန်လှည့်ကြရအောင်" ဟု ကျန်းယဲ့က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

သူ့အတွက်တော့ ဤခရီးစဉ်လေးက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

...

အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က သူ အသစ်ရရှိထားသော စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"လေပြင်းခြေလှမ်း"

သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျန်းယဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"အရမ်း မြန်တာပဲ"

ကျန်းယဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ ဤအမြန်နှုန်းမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသယောင် ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အဆင့်က အမြန်နှုန်းနှင့် အံမဝင်နိုင်ပါက ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသည့် ပုံရိပ်ယောင်မျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့်ပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် အလွန် နေရခက်သော ခံစားချက်ကို ရရှိစေတတ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ခဏတာမျှ တွေ့ကြုံခံစားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ဤအမြန်နှုန်းအပေါ် တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခြင်းပင်။

"တော်တော် မြန်တာပဲ"

"နှမြောစရာကောင်းတာက စက္ကန့် ၃၀ ပဲ ခံတာကိုး"

ကျန်းယဲ့က "ဒါပေမယ့် တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်ဆိုရင်ကို လုံလောက်တာထက် ပိုနေပါပြီ။ ရုတ်တရက် အမြန်နှုန်း နှစ်ဆဖြစ်သွားတာကို ရန်သူက တုံ့ပြန်ဖို့ ခက်ခဲမှာပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှု ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အကြံအစည်က တကယ်ပဲ လက်တွေ့အသုံးကျတာကိုး"

"ဟာကွက်ကို အသုံးချလို့ရတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပဲ"

ကျန်းယဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။

ဥပမာ - ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းအကွာရှိ အရာဝတ္ထုများကို ကြည့်ရှုရန် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အမြင်အာရုံ အောင်မြင်မှုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပေမည်။

သို့မဟုတ် သံချပ်ကာအလွှာများ ထပ်နေစေရန်နှင့် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား တိုးမြင့်လာစေရန် ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ခြင်း စသည်ဖြင့် အများအပြား ရှိသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးအတွက် ငွေကြေးအတော်အသင့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အဆင့်မြင့် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းတစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

၎င်းသည် အလွန်ဝေးဝေးကို မြင်နိုင်ရမည်၊ ရှင်းလင်းပြတ်သားရမည်ဖြစ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော မြင်ကွင်းမျိုးလည်း ရှိရမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက စနစ်၏ ထူးဆန်းသော သဘောသဘာဝအရ အောင်မြင်မှုကို ဖွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဤလိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီရန်အတွက် အနည်းဆုံး ဈေးနှုန်းမှာ ယွမ်သောင်းဂဏန်းမှ စတင်ပေလိမ့်မည်။

ကျည်ကာအင်္ကျီအကြောင်းကိုတော့ ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုတော့။ သူ၏ လက်ရှိ စီးပွားရေးအခြေအနေအရ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

"ဒီလို ဟာကွက်တွေကို အသုံးချရတာ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းပေမယ့် ကုန်ကျစရိတ်လည်း အရမ်းများတယ်။ ပိုပြီး ရိုးရှင်းပြီး စရိတ်သက်သာတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးများ မရှိတော့ဘူးလား"

ကျန်းယဲ့ တွေးတောနေမိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လောလောဆယ်တွင်တော့ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကို သူ စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။

"ယဲ့"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတာဟိုင်၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လာပြီ အဖေ" ကျန်းယဲ့ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဖေ ဘာယူလာခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း" ကျန်းတာဟိုင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျားသည်းခြေကွ။ အခုတော့ ဝယ်လို့ ရခဲ့ပြီ"

သူက သံသေတ္တာမည်းမည်း တစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အရက်နောက်နောက်ထဲတွင် စိမ်ထားသော ရွှေရောင်ရင့်ရင့် အသားတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ လွင့်ပျံလာသည်။

"ဒါ ကျားသည်းခြေပဲ" ကျန်းယဲ့လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ကျားသည်းခြေ၏ ဈေးနှုန်းသည် ကျားသစ်သည်းခြေထက် ငါးဆကျော် ပိုများပြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အာနိသင်ကလည်း အဆမတန် ပိုမိုများပြားသည်။

သူ စမ်းသောက်ကြည့်ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဘယ်သောအခါမှ မဝယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နာရီဝက်အကြာတွင် ကျန်းယဲ့သည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်နေသည်။

ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးထဲတွင် ဆီများဖြင့် တောက်ပနေသော ရွှေဝါရောင် အသားပြားများကို ထည့်ထားသည်။ အသားပြားတိုင်းမှာ အလင်းဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ ပယင်းတုံးလေးများနှင့် တူကာ မွှေးကြိုင်သော အသားနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

ယင်း၏ဘေးတွင် ပြင်းထန်သော အရက်တစ်ခွက် ရှိသည်။

"အရက်ပြင်းပြင်းနဲ့ ကျားသည်းခြေ... တစ်လုပ်စားတာက တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံတာနဲ့ ညီမျှတယ်"

သေချာသည်မှာ ၎င်းက ပုံကြီးချဲ့ထားသော စကားတစ်ခွန်းသာ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ကိုယ်ခံပညာ အာဟာရဖြည့်စွက်စာကမျှ တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တန်ဖိုးတူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယင်းကပင် ကျားသည်းခြေ၏ ထိရောက်မှုကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းယဲ့ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ စတင် စားသောက်လေတော့သည်။

သူ့ဘေးတွင် ကျန်းထင်က အားကျနေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ဒါက ကျန်းယဲ့၏ ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ကြံမှုအတွက် ဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် အစ်ကို့ဆီမှ လုစား၍ မရကြောင်း သူမ သိပါသည်။

ဆယ်မိနစ်အကြာ။

ကျန်းယဲ့ စားပွဲကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း စတင်ရန် သူ၏ အခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ချွေးပေါက်တွေ အားလုံး ပွင့်လာပြီး အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးနေတယ်"

"ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ရင်နှင့်တု သွေးကြောမကြီးတွေလည်း ပွင့်သွားသလိုပဲ"

ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ကြည်လင်ရှင်းသန့်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျန်းယဲ့ အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ ဤစွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ စတင် သန့်စင်လိုက်သည်။

တစ်နာရီ။

သုံးနာရီ။

ငါးနာရီ...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်အတွင်း ကျန်းယဲ့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သို့မဟုတ် ဆာလောင်မှုတို့ကို လုံးဝ မခံစားရပေ။ ယင်းအစား သူ ပို၍ ကျင့်ကြံလေလေ ပို၍ ခွန်အားများ ပြည့်ဝလာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားရသည်။

ဆယ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြောင်း နောက်ဆုံး၌ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကျန်းယဲ့က ကျင့်ကြံခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကျန်ရစ်နေသော စွမ်းအင်များ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ ဆက်လက် သန့်စင်နေခဲ့သည်။

တစ်ရက်တာလုံး ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး အချက်အလက်ပြဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[ကျင့်စဉ်]

ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ် - ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး (၂၁% → ၂၆%)

"နေလို့ကောင်းလိုက်တာ"

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက သူ၏ နေ့စဉ် တိုးတက်မှုမှာ ၁% ပင် မပြည့်ခဲ့သောကြောင့် ကျန်းယဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ အံ့ဩမိသွားသည်။

ကျားသည်းခြေကို စားသုံးပြီးနောက် အာနိသင်က ကျားသစ်သည်းခြေထက် ငါးဆကျော် ပိုမိုကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

"ငါ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျားသည်းခြေကို ဆက်စားလို့ ရသေးတယ်။ ရှေ့လာမယ့် ရက်တွေမှာလည်း ဒီလို တိုးတက်မှုနှုန်းကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာပဲ"

"လကုန်လောက်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၄၀% အထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်"

ကျန်းယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်လာသည်။

သူက အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး... ထမင်းစားချိန်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။ အရင်ဆုံး သွားစားလိုက်ဦးမယ်။ ပြီးမှ ကျင့်ကြံတာကို ဆက်လုပ်တော့မယ်"

ကျန်းယဲ့ မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

...

အချိန်တို့က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဩဂုတ်လဆန်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အခန်းတွင်း၌ ကျန်းယဲ့သည် "ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်" ၏ နောက်ဆုံး သိုင်းကွက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်နားလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးနာရီဆီမှ ချိုသာသော အမျိုးသမီးအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မဆိုးပါဘူး။ မင်းရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်းက အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် အမှားအယွင်း လုံးဝနီးပါး မရှိတော့ဘူး"

"ဆရာမလည်း အများကြီး ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းယဲ့ အနားသို့ သွားကာ နာရီကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာကာလအတွင်း သူသည် ချန်ဇီလုထံသို့ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုများ ပြုလုပ်ရန် ဆက်သွယ်ရေးနာရီကို မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူမထံမှ လမ်းညွှန်မှုများကို တက်ကြွစွာ တောင်းခံခဲ့သည်။

သိုင်းပညာ ကောင်းကင်လှေကား၏ ပထမထပ် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက် သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အမြဲတမ်း ၁၀% တိုးတက်လာခဲ့သည်။

၎င်းကို 'သိုင်းဘိုးဘေး၏ မိတ်ဆွေ' မှ ရရှိသော နားလည်နိုင်စွမ်း ၃၀% တိုးတက်မှုနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ...

ကျန်းယဲ့သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ချန်ဇီလုထံမှ အသစ်အဆန်းများကို သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

နာရီပေါ်ရှိ ချန်ဇီလုက ပြုံးကာ "မနက်ဖြန်က စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု ရှိတယ်နော်။ ကျောင်းကို အချိန်မီ ရောက်အောင် လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ"

"ဒီနေ့တော့ အနားယူလိုက်ပါဦး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ပင်ပန်းအောင် မလုပ်နဲ့တော့"

ချန်ဇီလု၏ အေးစက်စက် အသံလေးက ဆက်၍ "ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတာ တစ်ခဏတည်းနဲ့ ရလာတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ပုံမှန်အချိန်တွေမှာလည်း လုံလောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ။ စာမေးပွဲမတိုင်ခင် အနားယူဖို့ကလည်း အရေးကြီးတယ်" ဟု ပြောပြသည်။

"ကောင်းပါပြီ" ကျန်းယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ကျန်းယဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"တစ်လတိတိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံခဲ့တာ... နောက်ဆုံးတော့ ရလဒ်တွေကို မြင်ရမယ့် အချိန် ရောက်လာပြီပဲ"

မနက်ဖြန် ပြုလုပ်မည့် စမ်းသပ်မှုအတွက် ကျန်းယဲ့သည် အာရုံစိုက်ထားသကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်များစွာလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူက သူ၏ အချက်အလက်ပြဘောင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။