အခန်း (၁၄) - နောက်ဆုံးအကဲဖြတ် စစ်ဆေးမှု

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်။

အနက်ရောင် ကိုယ်ခံပညာ ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အတန်း (၉) ၏ ကိုယ်ခံပညာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။

"စစ်ဆေးမှု စတင်တော့မယ်။ အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြင်ဆင်ထားကြ။"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများအားလုံး တက်ကြွသွားကြပြီး လေ့ကျင့်နေမှုများကို ရပ်တန့်ကာ အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"သူက ကိုယ်ခံပညာအတန်းရဲ့ အတန်းမှူးလား။" ကျန်းယဲ့ ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အချက်အလက် စာတန်းနှစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

[ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ - သာမန်ခန္ဓာကိုယ် (A အဆင့်အနိမ့်ပိုင်း)]

[ပါရမီ - မွေးဖွားခြင်း ပါရမီ]

"A အဆင့်အနိမ့်ပိုင်းလား။"

ကျန်းယဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ B၊ C နှင့် D အဆင့်များတွင် အဆင့်ခွဲ တစ်ခုစီသာ ရှိသည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ A အဆင့်တွင် အထက်ပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ အောက်ပိုင်း ဟူ၍ ထပ်မံ ခွဲခြားထားပုံရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ ယခုအချိန်အထိ တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အမြင့်ဆုံးသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်း၏ ကိုယ်ခံပညာအတန်းများအတွက် တာဝန်ခံဖြစ်သော အတန်းမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးမှလွဲ၍ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရာ ထိုအဆင့်မျိုး ရှိနေသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပါရမီနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ဘာတွေများ ကွာခြားလို့လဲ။ နှစ်ခုစလုံးက ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်ပုံရတယ်။"

ကျန်းယဲ့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ၏ ပါရမီက မွေးရာပါ ပါရမီသာ ဖြစ်နေသေးသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းမှာ အထူးတန်းမှ မွေးဖွားခြင်း ပါရမီရှိသော ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နောက်မကျတော့ပေ။

ဤကမ္ဘာကြီးက ပါရမီကို ဤမျှလောက် အလေးထားနေမှတော့ ပါရမီတွင် အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။

ကျန်းယဲ့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် စစ်ဆေးမှု စတင်တော့သည်။

"လေးပိုင်းပါဝင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုရဲ့ ပထမပိုင်းကို အခု စတင်ပါမယ်။"

တာဝန်ခံ ဆရာကျန်းကျန်းဝူက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လေးပိုင်းပါဝင်သော ကိုယ်ခံပညာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ဆိုသည်မှာ လက်သီးထိုးအား စစ်ဆေးမှု၊ အမြန်နှုန်း စစ်ဆေးမှု၊ စင်မြင့်ထက် တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ဆေးမှုနှင့် ပုံရိပ်ယောင် ကြယ်တာရာကောင်းကင် တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ဆေးမှုတို့ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ အကြောင်းအရာများနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်-

စာသင်ခန်းအလယ်တွင် လက်သီးထိုးအား တိုင်းတာသည့် စက်တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပထမဆုံး ရွှီစစ်စစ်။" ဆရာကျန်းကျန်းဝူက ခေါ်လိုက်သည်။

သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြေတံရှည်များရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

...

ဆရာကျန်းကျန်းဝူက စမ်းသပ်မှုခံယူမည့်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"အတန်း (၉) မှာ အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။"

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ "ဆရာမချန် ချီးကျူးထားလောက်အောင်ဆိုတော့ ဘယ်လိုကျောင်းသားမျိုးများ ဖြစ်မလဲ ငါ အတော်လေး သိချင်နေပြီ။"

ဝုန်း!

ဤအချိန်တွင် ရွှီစစ်စစ်၏ ပထမဆုံး စစ်ဆေးမှု ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"၆၀၃ ကီလိုဂရမ်လား။"

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယနှစ်ရောက်တာနဲ့ ရိုးရိုးတန်းကနေ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်တာက မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်။"

ကြယ်စင်ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်စဉ်၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီး စံနှုန်းမှာ ကီလိုဂရမ် ၅၀၀ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆရာကျန်းကျန်းဝူအတွက်တော့ ဤအဆင့်မှာ 'မဆိုးဘူး' ဆိုသည့် စံနှုန်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီစစ်စစ် သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ "လက်သီးထိုးအားက နောက်တစ်ကြိမ် တိုးတက်လာပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ပထမနေရာ ရနိုင်ပါ့မလား။"

သူမ၏ ကိုယ်ခံပညာ အမှတ်များမှာ အတန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ဒုတိယသာ ရခဲ့သည်။

လီကျစ်ချောင် ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးအထိ ချိုးဖျက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမလည်း နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ လက်သီးထိုးအားသည် ၆၀၀ ကီလိုဂရမ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး မကြုံစဖူး တိုးတက်လာခဲ့ရာ ပထမနေရာအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်ကောင်းပါသည်။

...

အတန်းဖော်တစ်ဦးစီ စင်ပေါ်သို့ တက်ရောက် စစ်ဆေးမှုခံယူနေချိန်တွင် အီလက်ထရောနစ် သင်ပုန်းပေါ်ရှိ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

သို့သော် ဆရာကျန်းကျန်းဝူမှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေလောက်မည့် ကျောင်းသားမျိုး မတွေ့ရသေးချေ။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းချွန်ချွန်နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

"ဝုန်း!"

လီကျစ်ချောင် လက်သီးထိုးချလိုက်ပြီး လက်သီးထိုးအား ပြသသည့် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားလေသည်။

ကီလိုဂရမ် ၇၃၂!

"ဝိုး~"

ထိုကိန်းဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်တန်းလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ခုနစ်ရာသုံးဆယ့်နှစ် ကီလိုဂရမ်လား။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အံ့သြဖို့ကောင်းနေပါလား!"

"ငါက လေးရာကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ သူက ဘယ်လိုတောင် ကျင့်ကြံနေတာလဲ။"

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ရွှီစစ်စစ် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ဒုတိယနေရာနဲ့ပဲ ကျေနပ်ရတော့မယ့်ပုံပဲ။"

လီကျစ်ချောင်၏ တိုးတက်မှုက သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

"စာသင်နှစ်တစ်ဝက်အတွင်းကို ကီလိုဂရမ် သုံးရာတောင် တိုးတက်လာတယ်ပေါ့။"

ဝမ်ယဲ့ဟွေးလည်း မျက်လုံးများကို မှေးကာ "ဒီလီကျစ်ချောင်က တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ပဲ!" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ရေလို အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော ကျန်းယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ယဲ့.. မင်းက ဘာလို့ နည်းနည်းလေးတောင် အံ့သြမနေရတာလဲ။"

"အံ့သြစရာ ဘာရှိလို့လဲ။"

ကျန်းယဲ့ ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက တက်တက်ကြွကြွ လေ့ကျင့်နေသလို အထောက်အကူပြု ဆေးရည်တွေကိုလည်း သေချာ သုံးနေတာပဲလေ။ ဒီလောက် တိုးတက်လာတာက သိပ်ပြီး ပုံမှန်မကျလွန်းဘူးလား။"

"..."

ဝမ်ယဲ့ဟွေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာလည်း အတော်လေး ယုတ္တိတန်ပါတယ်။"

...

စင်ပေါ်တွင် ဆရာကျန်းကျန်းဝူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။

"လီကျစ်ချောင်လား။ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... မိဘတွေက သိုင်းပညာ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုက သန်းချီနေမပေါ့။"

ဆရာကျန်းကျန်းဝူက တက်ဘလက်ပေါ်ရှိ ကျောင်းသား အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ့အတွက်တော့ ဤကဲ့သို့သော မိသားစု နောက်ခံမျိုးမှ ဤမျှလောက် အောင်မြင်မှုရခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ထူးချွန်သည်ဆိုသည့် စံနှုန်းနှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။

ကျောင်းသားအများစု စစ်ဆေးမှု ခံယူပြီးသွားသော်လည်း ဆရာကျန်းကျန်းဝူမှာ သူ့ကို အထင်ကြီးစေမည့် ကျောင်းသားမျိုး မတွေ့ရသေးသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေမိသည်။

"နောက်တစ်ယောက် ကျန်းယဲ့။"

အမည်ခေါ်သံနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော ကောင်လေးတစ်ဦး စင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လာသည်။

"ဟင်? ဒီကျောင်းသားက..."

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဤကောင်လေးမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့ လက်သီးထိုးအား တိုင်းတာသည့် စက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျွတ်! ကျွတ်!"

သူ၏ ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာပြီး အရိုးများ အသံမြည်လာသည်။

သူ ညာဘက်လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သောအခါ ပခုံး၊ ခါးနှင့် တင်ပါးများရှိ ကြွက်သားများမှာ သိသိသာသာ တင်းမာလာပြီး အောက်ခြေမှနေ၍ အပေါ်ပိုင်းဆီသို့ ကြီးမားလှသော မူလစွမ်းအင်တစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်။

"ဝုန်း!!"

သူ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

လက်သီးထိုးအား ပြသသည့် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဂဏန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားလေသည်။

ကီလိုဂရမ် ၃၀၀။

ကီလိုဂရမ် ၅၀၀။

ကီလိုဂရမ် ၆၀၀။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ဂဏန်းများမှာ 'ကီလိုဂရမ် ၆၁၀' ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကီလိုဂရမ် ၆၁၀?"

မကြာသေးမီကမှ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးသို့ ရောက်ရှိထားသူဖြစ်ရာ ဤရလဒ်ကြောင့် ကျန်းယဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

"ဟုတ်သားပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ပိုကောင်းလေ၊ ခွန်အားကလည်း အဲဒီအပေါ် မူတည်ပြီး ပိုအားကောင်းလာလေပဲ။"

ကျန်းယဲ့ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ "ငါ့မှာသာ B အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လက်သီးထိုးအားက ငါးရာကျော်လေးပဲ ရှိမှာ။"

တူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ပိုကောင်းလေ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ပိုမိုအားကောင်းလေပင်!

ဤအချက်ကို ကနဦးစစ်ဆေးမှုတွင်ကတည်းက ကျန်းယဲ့ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်တော့ ဤအချက်ကို ထပ်မံ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကြီးသို့ ယခုလေးတင်မှ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း B အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက သူ့ကို အံ့မခန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ ပေးစွမ်းထားခဲ့သည်လေ!

ကျန်းယဲ့သည် ဆရာကျန်းကျန်းဝူကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး စင်ပေါ်မှ တစ်ကိုယ်တည်း ဆင်းလာခဲ့သည်။

...

စာသင်ခန်းထဲတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။

ကျောင်းသားများစွာက ကျန်းယဲ့ကို အံ့သြတကြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

ရွှီစစ်စစ်မှာလည်း ကျန်းယဲ့ကို မလိုလားအပ်စွာ လှမ်းကြည့်နေသည်။

သူမက ဒုတိယနေရာကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး ပထမနေရာကို လုယူနိုင်မည်ဟု အစက ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဒုတိယနေရာကိုပင် မထိန်းထားနိုင်တော့ချေ။

"ကျန်းယဲ့? ဒီကောင် ကနဦးစစ်ဆေးမှုတုန်းက ကီလိုဂရမ် ၂၄၅ ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရွှီစစ်စစ် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "စာသင်နှစ်တစ်ဝက်အတွင်းကို ကီလိုဂရမ် လေးရာနီးပါး တိုးတက်လာတာလား?! လီကျစ်ချောင်ထက်တောင် ပိုပြီး တိုးတက်လာသေးတယ်။ သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။"

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ဝမ်ယဲ့ဟွေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ခြောက်ရာခြောက်ဆယ့်ခြောက်ပဲ၊ ဆားနည်းနည်းမှတောင် မထည့်ထားဘူး!"

"အစ်ကိုကြီး.. ဘယ်ကနေများ ဟက်ခ်တွေကို ဝယ်လာတာလဲ။ ကျုပ်ကို တစ်ခုလောက် ရောင်းပါလား။"

ကျန်းယဲ့ ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ။ အမြဲတမ်း ဇွဲရှိရှိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့လို့ပါ ဆိုနေ။"

ဝမ်ယဲ့ဟွေးက ဒေါသတကြီးဖြင့် စောဒကတက်သည်။ "ချမ်းသာတဲ့သူတွေက နည်းပညာကို အားကိုးကြပြီး ဆင်းရဲတဲ့သူတွေက မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုကို အားကိုးကြတယ်တဲ့! မင်းကတော့ သေချာပေါက် မျိုးဗီဇ ပြောင်းသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။" ကျန်းယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူ အမှန်တကယ်ပင် မျိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်လေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စင်ပေါ်မှ ဆရာကျန်းကျန်းဝူကလည်း ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်နေသည်။

"သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့၏ အချက်အလက်များကို သူ စစ်ဆေးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သာမန် မိသားစု၊ သာမန် နောက်ခံ။

အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းမှာ ကျောင်းသား၏ တိုးတက်မှု အမြန်နှုန်းပင်!

ပြီးခဲ့သည့် စာသင်နှစ် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲ အမှတ်များတွင် အဆင့် ၄၀။

ဒီစာသင်နှစ်အစ ကနဦးအကဲဖြတ်မှုတွင် အဆင့် ၂၅။

ဒီတစ်ခါတော့? အဆင့် ၂ နေရာအထိ တန်းပြီး ခုန်တက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာမချန် ပြောတာ မှန်နေပုံရတယ်။"

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အတန်း (၉) ကနေ အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ။"

သူ့အတွက်တော့ ဒီကောင်လေးက အလားအလာရှိရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာအတန်းများ၏ တာဝန်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆရာကျန်းကျန်းဝူသည် မွေးရာပါ ပါရမီများ၏ ကန့်သတ်ချက်က မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။

အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခြင်းမှာ အဆန်းမဟုတ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် တတိယနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုအရှိန်အဟုန်မှာ နှေးကွေးသွားတတ်သည်။

...

မကြာမီမှာပင် လက်သီးထိုးအား အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။

လီကျစ်ချောင်၊ ကျန်းယဲ့၊ ရွှီစစ်စစ် တို့သည် ထိပ်ဆုံး သုံးနေရာ အသီးသီးကို ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ယဲ့ဟွေးလည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အဆင့်ခြောက်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆရာကျန်းကျန်းဝူ စင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် "ဒုတိယ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုဖြစ်တဲ့ အမြန်နှုန်း စစ်ဆေးမှုကို အခု စတင်ပါမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး ရွှီစစ်စစ်!"

ခေါ်သံကြားသောအခါ ရွှီစစ်စစ် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

သူမ ကျန်းယဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ယှဉ်ပြိုင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ပေါ်လာသည်။

လက်သီးထိုးအားသည် သူမ၏ အားသာချက် မဟုတ်ပေ။

မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အမြန်နှုန်းသည်သာ ဤစာသင်နှစ်တစ်ဝက်အတွင်း သူမ အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ထားသော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

"အမြန်နှုန်း စစ်ဆေးမှုမှာ အမှတ်တွေ ပိုရအောင် ငါ ကြိုးစားရမယ်။"

ရွှီစစ်စစ် တွေးလိုက်သည်။ "အမြန်နှုန်း စစ်ဆေးမှုနဲ့ နောက်ဆက်လာမယ့် တိုက်ခိုက်ရေး စစ်ဆေးမှုတွေမှာ ကျန်းယဲ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သရွေ့ ငါ ဒုတိယနေရာကို ထိန်းထားနိုင်ဦးမှာပဲ။"

ကျန်းယဲ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လီကျစ်ချောင်ကို လိုက်မီရမည်!

ဤသည်မှာ လာမည့် စစ်ဆေးမှုများအတွက် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီစစ်စစ် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။