အခန်း (၉) ကြီးကျယ်လှသော အထင်လွဲမှု

​ဆုဘင်းသည် အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် မော်ဒယ်လ်တစ်ဦးအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ငွေကြေးအတန်အသင့် စုဆောင်းမိခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမသည် သားဖြစ်သူ တာပေါင်၏ အနာဂတ်ဘဝ လုံခြုံစိတ်ချရစေရန်အတွက် သူမ၏ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို ဤအိမ်ဝယ်ယူသည့်နေရာ၌ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် လုဟဲ့ထင်သည် ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘာပြင်ဆင်မှုမှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဆိုပါက သူ့အတွက် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ကို သူမ သိသည်။

​ထို့ကြောင့်ပင် သူမ ဘက်ကနေ အရာအားလုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရခြင်း ဖြစ်၏။

​စားသောက်ပြီးနောက် ဆုဘင်းသည် သားဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

​သူမသည် တာပေါင်၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးပြင်လေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

​တာပေါင်က သူ့လက်လှမ်းလှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးရင်း... "ရှောင်ဘင်း... မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ မိမိကိုယ်မိမိ ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သိရမယ်။ ပြီးတော့ အလုပ်ကိုလည်း အရမ်းပင်ပန်းအောင် မလုပ်နဲ့ဦး။"

​ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော လင်းမိုလီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရယ်ချင်စိတ်တို့ဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အမေနဲ့ သားထက်စာလျှင် အဖေနဲ့ သမီး ပုံစံမျိုး ပိုပေါက်နေ၍ ဖြစ်သည်။

​"အင်းပါ... မေမေ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆုဘင်းက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် အာမခံလိုက်သည်။

​တာပေါင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လင်းမိုလီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

​ထို့နောက်တွင် ဆုဘင်းသည် လင်းမိုလီ၏ အကူအညီဖြင့် ဝယ်ယူထားသော အိမ်အသစ်သို့ တက္ကစီစီးကာ သွားရောက်ခဲ့သည်။ အိမ်တွင်းအပြင်ကို သေချာပတ်မကြည့်ရသေးခင်၊ အထုပ်အပိုးတွေကိုတောင် သေသေချာချာ မစီစဉ်ရသေးခင်မှာပဲ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထားခဲ့ကာ အဝတ်အစား အမြန်လဲပြီး လုအုပ်စု (Lu Group) ကုမ္ပဏီကြီးဆီသို့ တက္ကစီဖြင့် တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့ပါတော့သည်။

​သူမ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်က လုဟဲ့ထင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွေ့ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ကြိမ်လုံးမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ ပါတီပွဲတွင် ဖြစ်၏။ ထိုပွဲ၏ ဧည့်သည်များထဲတွင် လုအုပ်စုမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသော "လုဝေကျန့်" (Lu Weijian) ဟူသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပါဝင်သည်။ သူက အလွန်အမင်း မူးယစ်သွားပြီးနောက် သူ့ဒရိုင်ဘာကို လာကြိုရန် ဖုန်းခေါ်ခဲ့ရာ နှစ်ကြိမ်လုံး လာကြိုသည့် ဒရိုင်ဘာမှာ လုဟဲ့ထင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

​လုဟဲ့ထင်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် အရှိန်အဝါက အခြားဒရိုင်ဘာများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားထင်ရှားလွန်းသဖြင့် ဆုဘင်းအနေဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မှတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမသည် လုဝေကျန့်နှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသဖြင့် သူ့ဒရိုင်ဘာအကြောင်းကို လှမ်းမေး၍ မရချေ။ ထို့ကြောင့် လုဟဲ့ထင်ကို ရှာဖွေရန် လုအုပ်စု အဆောက်အအုံကြီးဆီသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမသည် ဒေါက်ဖိနပ်သံ တကောက်ကောက်ဖြင့် ကုမ္ပဏီအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

​ဧည့်ကြိုကောင်တာ  သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးမြန်းလိုက်၏... "အားနာပါတယ်ရှင့်... ကျွန်မ လုဟဲ့ထင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ မမှားဘူးဆိုရင် သူက သခင်လေး လုဝေကျန့်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာပါ။"

​"စိတ်မကောင်းပါဘူး မမလေး။ ကြိုတင်ချိန်းဆိုမှု မရှိဘဲနဲ့ သူ့ကို တွေ့ခွင့်မရပါဘူးရှင့်။" ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းမလေးက သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကိုမူ မချိုးဖောက်ရဲချေ။

​ဆုဘင်းတစ်ယောက် သူမ၏ အဖြေကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့တောင် ကြိုတင်ချိန်းဆိုရမယ် ဟုတ်လား။ လုအုပ်စုက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးပါပဲလား။

​ဆုဘင်းအနေဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်... "ဒါဆို... အခု ချက်ချင်း ချိန်းဆိုမှု လုပ်လို့ရမလားဟင်။"

​"ရပါတယ်ရှင့်။ ချိန်းဆိုမှု အောင်မြင်၊ မအောင်မြင်ကိုတော့ (၁၅) ရက်လောက်ကြာရင် အကြောင်းပြန်ပေးပါမယ်" ဟု ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

​တစ်ဆယ့်ငါးရက်ကြီးများတောင်? သူက ဘယ်လိုဒရိုင်ဘာမို့လို့လဲ။ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရတာတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးကျယ်နေရတာလဲ။

​ဆုဘင်း ထိုမျှလောက် ကြာအောင် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ချေ။

​သို့သော် သူမတွင် လုဟဲ့ထင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ရော နေရပ်လိပ်စာပါ မရှိချေ။ လုအုပ်စုကလွဲရင် သူ့ကို အခြားဘယ်နေရာမှာ ရှာရမှန်းမသိသဖြင့် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ "ကောင်းပါပြီလေ။ ဒါဆိုလည်း ချိန်းဆိုမှု လုပ်ပေးထားပါဦး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါနဲ့... သူ့ဆီကို ဆက်သွယ်နိုင်မယ့် သို့မဟုတ် တွေ့နိုင်မယ့် အခြားနည်းလမ်းရော မရှိတော့ဘူးလားဟင်။"

​ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းမလေးက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားရလွန်း၍ ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူအများအပြားက လုဟဲ့ထင်ကို အမြန်ဆုံး တွေ့ချင်နေကြ၍ ဖြစ်၏။ သူမက စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလျက်... "စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင့်... မရှိပါဘူး။"

​သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကျိတ်၍ သရော်နေမိသည်... 'သခင်ကြီးလုက တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမိန်းမတွေကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး အတင့်ရဲလာကြတာပဲ။ သူတို့က ရုပ်လေးချောရုံနဲ့ အရာအားလုံး ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီကိုလာပြီး ချိန်းဆိုမှု လုပ်နေကြမလဲ။'

​ဆုဘင်းအနေဖြင့် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် လှည့်ထွက်ခဲ့ကာ အကြောင်းပြန်မည့်ရလဒ်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။

​'လုအုပ်စုက ကျင်းတူးမြို့မှာ သြဇာအရှိဆုံး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုဆိုတာ ငါ သိထားပြီးသားပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တုန်းကတော့ ငါ လုအုပ်စုရဲ့ သခင်လေးကိုတောင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ခွင့်ရခဲ့သေးတာ၊ အခုကျတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ကိုတောင် တွေ့ခွင့်မရတော့ဘူး။ ဒါကို လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး။ ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ အရာအားလုံးက တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ!' ဆုဘင်းတစ်ယောက် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

​ထိုစဉ် ကုမ္ပဏီအဝင်ဝသို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

​ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံ၏ မှန်တံခါးမှာ အောက်သို့ လိပ်ဆင်းနေပြီး ကားက အလွန်ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေက ဆုဘင်းအတွက် ဒရိုင်ဘာ၏ မျက်နှာကို အသေအချာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ကို ပေးစွမ်းခဲ့၏။

​ထိုမျက်နှာမှာ... သူမ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရှာဖွေနေခဲ့သည့် ရင်းနှီးနေဆဲဖြစ်သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ထိုမျက်နှာကြီးပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။