အခန်း (၇) မျှော်လင့်မထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်း
သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဆုဘင်းသည် ကားခုံပေါ်ရှိ သူမ၏ မှတ်ပုံတင်ကို ပျာပျာသလဲ လှမ်းယူလိုက်သည်။
ထိုသို့ယူရင်း မင်္ဂလာလက်ထပ်စာချုပ်များကို ထိမိသွားရာ သတိလက်လွတ်ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိရာတွင် သူမ၏ အမည်နာမကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရ၏။
သူမအမည်၏ ဘေးတွင် ယှဉ်တွဲနေသော အခြားအမည်တစ်ခုမှာ "လုဟဲ့ထင်" တဲ့!
သူက လုအုပ်စု (Lu Group) ရဲ့ သခင်လေးဆီက ဒရိုင်ဘာပဲဟာ။
သူမ တကယ်ပဲ သူနဲ့ လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုမိသွားတာပဲ!
ဆုဘင်းသည် ယှဉ်တွဲနေသော ထိုနာမည်နှစ်ခုကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူမက သူ့ကို တစ်ညတာအတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ တစ်ဘဝစာအတွက်လို့ အထင်မှားသွားခဲ့ပုံရသည်။
ဆုဘင်းတစ်ယောက် နောင်တတရားတို့ဖြင့် ဆံပင်တစ်နွယ်ကို လက်ညှိုးတွင် ပတ်ကစားရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားမိ၏။
"လုဟဲ့ထင်တစ်ယောက် ရူးသွားတာလား" ဆုဘင်းသည် မင်္ဂလာစာချုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်တွေးနေမိသည်... "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူ့အပြစ်ချည်းပဲတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်က လက်ထပ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုရေးရုံးမှာ သူ့ကို အထင်မှားစေမယ့် စကားတွေ ပြောခဲ့မိတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်အခြေအနေလည်း မရှိဘူး၊ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်မြဲအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မယ့် ယုံကြည်ချက်လည်း မရှိဘူး။ လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ပြန်ရအောင် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် ငါမသိတော့တာ..."
'စိတ်မကောင်းပါဘူး လုဟဲ့ထင်ရယ်...' သူမ ရင်ထဲကနေ တောင်းပန်လိုက်မိသည်။
သူမသည် မှတ်ပုံတင်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ခပ်မြန်မြန် ထိုးထည့်လိုက်သော်လည်း ဘေးက မင်္ဂလာစာချုပ်နှစ်စောင်ကိုမူ ထပ်မံ၍ မထိရဲတော့ချေ။
ကားက ခုံးကျော်တံတားပေါ်တွင် ရပ်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပြူလာသော နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်က သူ့၏ မြင့်မားထည်ဝါသော ကိုယ်လုံးကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ့ထံမှ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ ဘာမျှ ထပ်မတွေးတော့ဘဲ ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ဆင်းလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် လူအုပ်နှင့် ကားများကြားထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကာ လူသူမသိအောင် ခပ်မြန်မြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
ခုံးကျော်တံတားပေါ်တွင် ကားများ ပိတ်ညှပ်နေပြီး လူတိုင်း ဒေါသထွက် စိတ်ပျက်နေကြသဖြင့် သွယ်လျပြီး နုနယ်လှသော ထိုမိန်းကလေးငယ် ဘယ်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြချေ။
ထို့နောက်တွင် ဆုဘင်းသည် လေဆိပ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ကာ လေယာဉ်လက်မှတ်တစ်စောင် ဝယ်ယူပြီး အမေရိကန်နိုင်ငံ (United States) သို့ စီးနင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတော့သည်။
သူမ အမေရိကားသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အရင်ဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာမှာ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း သဘောတူစာချုပ်နှင့် ရှေ့နေလွှဲအပ်စာချုပ်တို့ကို ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းထံသို့ ပေးပို့ကာ လုအုပ်စုမှ လုဟဲ့ထင်ထံသို့ ဆက်ဆင့်ပေးအပ်ရန် အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု သို့မဟုတ် မည်သည့်ပတ်သက်မှုကိုမျှ မထိန်းသိမ်းနိုင်ဟု ယူဆထားသဖြင့် လုဟဲ့ထင်ကို ဤအိမ်ထောင်ရေးဖြင့် ချည်နှောင်မထားချင်တော့ချေ။ သူ ကွာရှင်းစာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး တင်ပြလိုက်လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်လေ။
ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အိမ်ထောင်ရေးကို သူ့ဘဝတွင် ဘာမျှမဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ သတ်မှတ်လိုက်ရုံပင်။
သို့သော်လည်း လေးလံသော လေးလတာကာလ ကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင် ဆုဘင်းတစ်ယောက် မိမိကိုယ်မိမိ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် အရာအားလုံးက လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် အရေးပေါ်တားဆေး သောက်ရန်ပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်က ဆုဘင်းတစ်ယောက် သူမတွင် ကလေးရလာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။
သူမသည် မူလကတည်းက ရာသီသွေး မမှန်တတ်သည့်အပြင် နာတာရှည် အစာအိမ်ရောင်ရောဂါလည်း ရှိနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ လက္ခဏာများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။ သူမ ခံစားနေရသော မအီမသာဖြစ်မှုအားလုံးမှာ အစာအိမ်ရောဂါကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေဒနာများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည့် အခါကျမှသာ သူမ ဆေးရုံသို့သွားရောက် ပြသခဲ့ရာ ကိုယ်ဝန်ရင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရတော့သည်။
ဆုဘင်းသည် ဆေးစစ်ချက်အစီရင်ခံစာကို ရရှိလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ဗြောင်းဆန်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိချိန်တွင် လုဟဲ့ထင်၏ မျက်နှာက အသိစိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။
သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးစစ်ချက်ကို အသေအချာ ထပ်မံဖတ်ရှုကာ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက်သည်။
ပတ်သက်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကိုတောင် အဆင်ပြေအောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်နိုင်ပါ့မလဲ။
ဆုဘင်းသည် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု တွေးတောရင်း မျက်တောင်လေးများ တုန်ယင်ကာ အားနည်းနေရှာသည်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အကောင်းဆုံး အဖြေရှာမှုအဖြစ် ကလေးဖျက်ချရန် သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
သို့သော် ဆေးရုံတွင်မူ...
"ကလေးက လအတော်ရင့်နေပြီမို့လို့ ခွဲစိတ်ပေးလို့ မရတော့ပါဘူး မမလေး။"
"ဒီနေရာမှာ ကလေးဖျက်ချလို့ မရပါဘူး။ စိတ်မကောင်းပါဘူး မမလေးဆု... ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
"ဒါ့အပြင် မမလေးမှာ လာမယ့်ကလေးက အမွှာလေးတွေ ပါ။ ဒါကို တကယ်ပဲ ဖျက်ချချင်တာ သေချာလို့လား။"
အမွှာလေးတွေတဲ့လား။ သူမ တကယ်ပဲ ဒီကလေးငယ်လေးတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားနေမိတာလား။
ဆုဘင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ငြင်းပယ်သံများကို ကြားရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကိုသာ မှိတ်ထားမိတော့သည်။
လအနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်... အမေရိကန်နိုင်ငံရှိ ဆေးရုံတစ်ခုတွင် ဆုဘင်းတစ်ယောက် မီးဖွားခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည်။
သူမ နုံးချိနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဆရာဝန်၏ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါသည်ဟူသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရပြီး ဆရာဝန်က... "မမလေးဆု... ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျားနာနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပေမယ့်..."
ဆုဘင်း၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ ဒွန်တွဲကာ ရောပြွမ်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ယခုကဲ့သို့ စိတ်နှလုံး ကွဲအက်ရလောက်အောင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။