အခန်း (၆)
ဒရိုင်ဘာတဲ့လား။ သူက ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်နဲ့ တူလို့လား။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လုဟဲ့ထင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရင်း သူ့ရှေ့က ပြုံးစစ ဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဆုဘင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး... "ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အရဆိုရင် ရှင်က CEO တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တာ။ ဒရိုင်ဘာပဲ လုပ်နေရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာကြီးပဲ။"
လုဟဲ့ထင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။
"ဘာလို့ ငါ့ကို ရွေးရတာလဲ" လုဟဲ့ထင်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ စိတ်ရှည်သည်းခံပေးသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ရှင်... ရှင်က ဒီနေရာမှာ ကြည့်ရတာ မျက်စိအပသာဒ အရှိဆုံးမို့လို့ပဲ။" ဆုဘင်းတစ်ယောက် ယိုင်ထိုးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း မူးယစ်နေပြီး အချိန်မရွေး မေ့လဲသွားတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။
လုဟဲ့ထင်၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးငယ်က အမူးလွန်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အရက်နံ့ လုံးဝမရချေ။ အထင်အရှားပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအပေါ် တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့သည့်အတွက် အမြင်အာရုံ အတော်လေး စူးရှသည်ဟု ဆိုရမည်။
"ဒါဆို... ရမလားဟင်။" ဆုဘင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆေးအရှိန်က ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမအလိုချင်ဆုံးအရာမှာ သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားနှင့် အတူရှိရန်သာ ဖြစ်၏။ သူက ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ရိုရိုသေသေနှင့် သဘောတူအောင် တောင်းဆိုရမည် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ... ငါ သဘောတူတယ်။" လုဟဲ့ထင်က သူမ၏လက်ထဲမှ မှတ်ပုံတင်နှင့် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် လက်ထပ်ခွင့်လျှောက်လွှာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အနောက်က လက်ထောက်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်ရင်း... "သွားလုပ်လိုက်တော့။"
လက်ထောက်ဖြစ်သူမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အမှင်တက်သွားပြီးမှ ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။
ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မင်္ဂလာလက်ထပ်စာချုပ် နှစ်စောင်က လုဟဲ့ထင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူက ထိုစာချုပ်များကို ယူဆောင်ကာ ဆုဘင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်၏။ ထို့နောက် သန်မာပြီး ရှည်လျားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူမကို သူ့၏ ဘန်တလေ (Bentley) ကားအနက်ကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။
"အိမ်ပြန်ရအောင်" လုဟဲ့ထင်က ဒရိုင်ဘာကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့ခန်းနှင့် နောက်ခန်းကြားရှိ အကာအကွယ်မှန်ကို ဆွဲပိတ်လိုက်၏။ သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ ဆုဘင်း၏ အခြေအနေမှာ တကယ်ကို ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပေးရတော့သည်။
သူ့လက်ထဲက မင်္ဂလာလက်ထပ်စာချုပ်များကို ကြည့်ရင်း လုဟဲ့ထင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ဝင်စားရိပ်များ ထပ်မံဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို သူ သဘောကျမိပုံရ၏။
နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဆုဘင်းသည် လုဟဲ့ထင်၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူ့၏ အလိုဆန္ဒများ ပြည့်ဝခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူ သူမကို ထပ်မံ၍ ဇွတ်အတင်း မပြုမူတော့ချေ။
ယခုမူ သူတို့နှစ်ယောက်က တရားဝင် မင်္ဂလာလက်ထပ်စာချုပ် ရရှိထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်နောင်တွင် ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ရန် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးသည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လုဟဲ့ထင်သည် လုမိသားစု၏ ဗီလာအိမ်တော်ကြီးသို့ မရောက်ရှိသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူက အကာအကွယ်မှန်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဒရိုင်ဘာကို မေးလိုက်သည်... "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
"သခင်ကြီးလု... အရှေ့မှာ လမ်းအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေး မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလို့ လမ်းပိတ်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဖြတ်သွားလို့မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အနောက်မှာလည်း ကားတွေအများကြီး ပိတ်မိနေလို့ နောက်ဆုတ်လို့လည်း မရတော့ပါဘူး" ဟု ဒရိုင်ဘာက သတင်းပို့လေသည်။
လုဟဲ့ထင်က အကာအကွယ်မှန်ကို ပြန်လည်ချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲက ဆုဘင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော်လည်း မျက်တောင်ဖျားများတွင် မျက်ရည်စများ စွန်းထင်နေခဲ့၏။ သူမ ခုနတင် ငိုကြွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို နုနယ်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေးပါပဲလား။
သူ သူမ၏ မှတ်ပုံတင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အသက် (၁၈) နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် လူလားမြောက်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိကာ S နိုင်ငံ၏ တရားဝင် အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သည့် အသက်အရွယ်သို့ အခုမှ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမက အပြင်ပန်းတွင် ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်ပြီး အချစ်ရေးကိစ္စများကို အတွေ့အကြုံရှိသလို ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာတော့ မျက်ရည်တွေ စီးကျခဲ့ရရှာသည်။
လုဟဲ့ထင်တစ်ယောက် ဆုဘင်း၏ မျက်နှာလေးကို စိတ်ဝင်တစားနှင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း သူ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာခဲ့သည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသံကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး လှုပ်ရှားသွားပြီး အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံရ၏။
သူမ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက သူမကို အသာအယာ ပြန်ချထားပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကားပေါ်က ဆင်းကာ ဖုန်းလက်ခံဖြေကြားလိုက်တော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ခုံးကျော်တံတားတစ်ခုလုံး ကားများဖြင့် ပိတ်ညှပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကားများ ပိတ်မိနေသဖြင့် လူအများအပြားက ကားပေါ်ကဆင်းကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် လုဟဲ့ထင်၏ ကားပေါ်က ဆင်းလာသည့် လုပ်ရပ်က ထူးဆန်းမနေခဲ့ချေ။
သူ ကားပေါ်က ဆင်းသွားသည့်အချိန်တွင် ဆုဘင်း နိုးလာခဲ့သည်။
သူမသည် ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရင်း သူမ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကို တွေးတောနေမိ၏။ ထို့နောက် ထိုင်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်။
လက်ထပ်စာချုပ်ချုပ်ဆိုရေးရုံးမှာတုန်းက သူမသည် လုမိသားစု၏ ဒရိုင်ဘာဖြစ်ပြီး ယခင်က နှစ်ကြိမ်မျှသာ မြင်ဖူးသည့် လုဟဲ့ထင်ကို လမ်းမှာပိတ်ဆို့ကာ သူမနှင့် အတူရှိရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အခု အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလား။
သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားမိသည်။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုတော့ လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ပါချေ။