ဂွန်ဂွန်က ဟိဟိခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး "ဘင်းဘင်း၊ ဘင်းဘင်းက ဝံပုလွေမှမဟုတ်တာ။ ဘင်းဘင်းက ချစ်စရာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လေ! ဖေဖေ့ဇနီးက ချစ်စရာမကောင်းဘူး၊ အဲဒါကြောင့် သူက သားကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်မပေးတာ..." လို့ ပြောသည်။
စုဘင်းက ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီးမှ
"ဂွန်ဂွန်၊ ရှင့်ဖေဖေမှာ ဇနီးရှိတယ် မဟုတ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့!" လို့ ဂွန်ဂွန်က သူ့ရဲ့ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ သူ့ဖေဖေ့ဇနီးဟာ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်နေတယ်ဆိုတာ လုမိသားစုတစ်စုလုံး သိကြပါတယ်။ "ဒါပေမယ့် သူက ဘင်းဘင်းလောက် မချစ်စရာကောင်းဘူး!"
စုဘင်းက ဒေါသကြောင့် စိတ်ထဲကနေ သွားကို ကြိတ်လိုက်မိသည်။ 'လုဟယ်တင်၊ ရှင်တော့လား!'
သူ့မှာ တကယ်ပဲ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိနေတာကိုး!
သူ့မှာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငါးနှစ်တောင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီလေ။ သူမကို မသိသေးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သူ စောင့်ဆိုင်းနေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။ သို့သော်လည်း သူက သူမကို လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သင့်တာ မဟုတ်ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမအနေနဲ့ ဒေါသထွက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာကိုလည်း သူမ သိထားသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက သူမ နှုတ်ဆက်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်သွားခဲ့တာကြောင့် ဒါကို သူ့ဘက်က လက်စားချေတာလို့ပဲ သူမ သဘောထားလိုက်တော့မည်။ အခုဆိုရင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးသား ကျေသွားပြီ ပေါ့!
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့သာ တာပေါင် ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို သူမ သူ့ကို မပြောခဲ့မိတာ။ မဟုတ်ရင် ကိစ္စတွေက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးကုန်လိမ့်မည်။
"ဘင်းဘင်း၊ သားဆီကို လာလည်မှာလား?" လို့ ဂွန်ဂွန်က သူ့ရဲ့ အဝိုင်းလိုက်ခေါင်းလေးကို စောင်းပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။
စုဘင်းက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အခွင့်အရေးကြုံရင် လာခဲ့မယ်လေ။ သားလေး လူလိမ္မာလေး လုပ်ရမယ်နော်။ ညချမ်းပါကွယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမ သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုဟယ်တင်က သူ့မှာ သားရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မိန်းမတော့ မရှိဘူးလို့ အသိတရားကင်းမဲ့စွာနဲ့ သူမကို လိမ်ညာခဲ့တာက လုံးဝ အရှက်ကင်းမဲ့လွန်းပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သားတစ်ယောက် ရှိလာနိုင်မှာလဲ? ကလေးငယ်လေးတောင်မှ သူ့ထက်စာရင် ပိုပြီး ရိုးသားပါသေးတယ်!
ထားပါတော့လေ။ အကြေအအဲလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာ အကြွေးမှ မကျန်တော့ဘူးပေါ့။
ထို့နောက် သူမသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ဆွဲယူထိုင်ချလိုက်ကာ အတွေးထဲမှာ နစ်မြောနေခဲ့သည်။
လုဟယ်တင်တို့အိမ်က စာကြည့်ခန်းထဲတွင်မူ သူသည် ဟတ်ကာအသစ်ဆီကနေ လာတဲ့ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်ပြီးနောက် အဆုံးမှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ညီဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် "ဒီလူကို ကုမ္ပဏီကို လာပြီး အလုပ်ဝင်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လုဝေကျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်
"အစ်ကိုသာ ရှိနေရင် ဘယ်ကိစ္စမဆို ဖြေရှင်းနိုင်တာပေါ့!"
သူ့အစကားကိုကြားတော့ သူ့အစ်ကိုက သဘောမကျသည့်ပုံပေါ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အလျင်အမြန်ပင် ပိုပြီး အပိုအချို လုပ်ပြောလိုက်သည်
"အစ်ကိုက ဘုရင်တစ်ပါးပါပဲဗျာ! အားလုံးထက် သာလွန်တယ်။ ဒီဟတ်ကာက ကျွန်တော်တို့ ရဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ့ကို အမြင့်ဆုံးလစာနဲ့ ခန့်သင့်လား အစ်ကို?"
"မင်းသဘောပဲလေ။"
အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် လုဟယ်တင်သည် နောက်ပြန်တောင်မကြည့်ဘဲ စာကြည့်ခန်းထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ဟတ်ကာတွေ ငါတို့ကုမ္ပဏီကို တိုက်ခိုက်ချင်တာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ငါတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်အပေါ် အလွန်အမင်း ဖိအားပေးနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့တွေက ကုမ္ပဏီမှာ လစာကောင်းကောင်းနဲ့ အလုပ်ခန့်ခံရမှာပဲကိုး" ဟု လုဝေကျန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်
"ကဲ၊ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ဗျာ! ထွက်ပြလာစမ်းပါ။"
သူသည် လုဟယ်တင် ပေးလိုက်သည့် အီးမေးလ်လိပ်စာဆီသို့ ရိုးသားေစတနာအပြည့်ဖြင့် အလုပ်ခန့်မည့်ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပို့လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် တာပေါင်၏ အိုင်ပက် ထဲသို့ အီးမေးလ်အသစ် ရောက်လာကြောင်း အချက်ပြသံ မြည်လာခဲ့သည်။ သူ အဲဒါကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်မိုလီက လျှောက်လာပြီး သူ့ထံသို့ ညဝတ်အင်္ကျီတစ်စုံကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"တာပေါင်၊ အဲဒါနဲ့ ကစားတာ တော်လောက်ပြီ။ ကလေးဆိုတာ စောစောအိပ်၊ စောစောထ လုပ်ရမယ်။ ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်!"
တာပေါင်က အိုင်ပက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အသစ်ရောက်လာတဲ့ အီးမေးလ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ပို့သူ၏အမည်မှာ "ဘုရင်ခံဓားသမား" ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူ မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်
လုအုပ်စု က ဝန်ထမ်းတွေကတော့ တကယ်ကို ကလေးဆန်လွန်းကြတာပဲ!
လုဟယ်တင်သည် သူ့သားလေး၏ အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဂွန်ဂွန်က စာပွဲခုံပေါ်ကို ခေါင်းမှောက်လျက်သားနဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်ရာတွေနဲ့အတူ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေလေသည်။
လုဟယ်တင်က သူ့ကို ချီပိုးလိုက်ပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ သေချာ သိပ်ပေးလိုက်သည်
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူသည် ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး သေတ္တာပေါ်တွင် ရေးထားခဲ့သော၊ သူ အလွတ်ရနေပြီဖြစ်သော ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်ပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
မြည်သံ အနည်းငယ်မျှ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖုန်းလိုင်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ စုဘင်း၏ ချိုမြိန်သော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟယ်လို၊ စုဘင်းပါ။ ဘယ်သူပါလဲင့်?"
"ကိုယ်ပါပဲ။"
လုဟယ်တင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ဖျော့တော့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဟယ်လို၊ မစ္စတာလုလားရှင်။"
စုဘင်းက ယဉ်ကျေးချင်ဇောဖြင့် အသံကို တမင်တကာ မြှင့်တင်ကာ တက်ကြွတဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏အသံမှာ အလှမ်းဝေးကွာနေပြီး စိမ်းကားနေသလို ဖြစ်နေကာ တစ်စုံတစ်ယောက်သော သူစိမ်းတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေရသည့်အလား ဖြစ်နေလေတော့သည်။