​အခန်း (၄၆) တို့တွေမှာ အချိန်တွေအများကြီး ရှိပါသေးတယ်

​ဤသို့ဝတ်ဆင်ထားသော လုဟဲ့ထင်၏ ပုံစံမှာ တကယ်ကို ရယ်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

​သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး ရိုးသားဖြူစင်လွန်းလှ၏။

​ဆုဘင်းသည်လည်း မရယ်မိအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ရသော်လည်း... သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ဓာတ်ပုံကို ခိုးမကြည့်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

​သို့သော်လည်း သူမ အလျင်စလို မဖြစ်ပါချေ။ အချိန်တွေက ရှိပါသေးသည်။

​သူမအနေဖြင့် သူ၏ နှုတ်ထွက်စကားကို နားထောင်ရခြင်းထက်... မိမိဘာသာ အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ခြင်းက ပိုမို၍ စိတ်ချရသည်ဟု တွေးတောမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

​"ဂွတ်နိုက်ပါ မစ္စတာလု။" ဆုဘင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အဓိက အိပ်ခန်းကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

​အတန်ကြာမှသာ လုဟဲ့ထင်က သြဇာနက်ရှိုင်းသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်... "ဂွတ်နိုက်ဗျာ။"

​အဓိက အိပ်ခန်းတံခါးကြီး ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အခန်းထဲတွင် ထိုမိန်းကလေး၏ သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တောက်ပလှသော အပြုံးလေးကို မမြင်တွေ့ရတော့သော်လည်း... သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်မူ သူမ၏ ပုံရိပ်လွှာက ထင်ဟပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

​လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်က အသက် (၁၈) နှစ်အရွယ် ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသော မိန်းကလေးငယ်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်... ယခုအခါ သူမသည် အချိန်ကာလနှင့်အမျှ ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အချိန်တန်၍ ရင့်မှည့်လာပြီးနောက် ပိုမိုချိုမြိန်ကာ ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်လို့မရနိုင်တော့သည့် အသီးအနှံလေးတစ်ခုအလား ဖြစ်ပေသည်။

​‘ဆုဘင်း... တို့တွေမှာ ကမ္ဘာမြေကြီး ပျက်သုဉ်းတဲ့အထိ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်’ ဟု သူ မိမိဘာသာ ကျိတ်၍ တွေးလိုက်မိ၏။

​နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်... ဆုဘင်းသည် ကုမ္ပဏီသို့ သွားရန်အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​သူမအနေဖြင့် အိုရီဆာ နိုင်ငံတကာ ဖက်ရှင်ရှိုးကြီးသို့ တက်ရောက်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ... ပြင်ဆင်စရာ အရာများစွာ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

​လုဟဲ့ထင်က သူမကို ကုမ္ပဏီအထိ ကားလိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်... "ကိုယ့်ရဲ့ကားကို ဒီနားတင် ရပ်ထားတာ။"

​ဆုဘင်းကလည်း သူ့ကို ငြင်းဆန်မနေတော့ပါချေ။

​သူမ ကားပါကင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ... လုဟဲ့ထင် မောင်းနှင်နေသည်မှာ လုဝေကျန့်၏ ကားဖြစ်သော... အမြင်မပြာသော်လည်း လွန်စွာမှပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှသည့် ဘန်တလေ ဇိမ်ခံကားကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားတော့သည်။

​"ဟဲ့ထင်... ကုမ္ပဏီနဲ့ နည်းနည်းဝေးတဲ့ နေရာမှာပဲ ကျွန်မကို ချပေးပါလားဟင်။ ဒီကားကြီးက အရမ်းကို ထင်သာမြင်သာ ရှိလွန်းလို့။"

​"ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ကိုယ် တခြားကားတစ်စီး ပြောင်းမောင်းခဲ့ပါ့မယ်။" သူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏

​"မလုပ်ပါနဲ့ရှင်။ ရှင့်အနေနဲ့ မစ္စတာဝေကျန့် ခိုင်းစေတဲ့အတိုင်း ရှင့်ရဲ့အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လုပ်ပါ။ ကျွန်မအတွက်နဲ့ ကားတွေကို လျှောက်ပြောင်းနေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။"

​သူမ၏ ကျိုးကြောင်းပြချက်ကို မချေပနိုင်တော့သဖြင့် လုဟဲ့ထင်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူသည် မိမိ၏ မူလအဆင့်အတန်းအမှန်ကို အခုအချိန်မှာ အပေါက်ခံပြီး... သူမကို ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားအောင် မလုပ်ချင်ပါချေ။ အကယ်၍ သူမသာ နောက်ထပ် (၅) နှစ်လောက်အထိ ထပ်မံ၍ ထွက်ပြေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်... သူ ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါဘူး။

​၎င်းတို့ ကွမ်းယု  အနုပညာ ကုမ္ပဏီအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ လုဟဲ့ထင်က ကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို ပြောလိုက်သည်... "ညနေကျရင် ကိုယ် မင်းကို လာကြိုပါ့မယ်။"

​"မလာပါနဲ့ရှင်... ရှင့်ကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်ပါဘူး။ ကျွန်မ တက္ကစီပဲ စီးပြန်လိုက်ပါ့မယ်။"

​"ဆုဘင်း... ဥပဒေကြောင်းအရ ပြောရရင် ကိုယ်က မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းလေ... ဟုတ်တယ်မလား။" 

လုဟဲ့ထင်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရင်း... သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

​ဆုဘင်းက ပြုံးလိုက်မိရင်း သဘောတူလိုက်ရတော့သည်... "ကောင်းပါပြီရှင်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အလုပ်တွေကိုတော့ မထိခိုက်ပါစေနဲ့နော်။ ညနေကျရင် ကျွန်မ ရှင့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်။"

​သူမ ကုမ္ပဏီထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာပြီးနောက်... ဆုဘင်းသည် ချိုးမင်းရွှမ်း၏ ရုံးခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာခဲ့သည်။

​သူမ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက တံခါးကို လာရောက်ဖွင့်ပေးခဲ့၏။ သို့သော်လည်း သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ... တံခါးလာဖွင့်ပေးသူမှာ ချိုးမင်းရွှမ်း မဟုတ်ဘဲ... တုလော့  ဖြစ်နေခြင်းပင်။

​ခဏမျှ ဆုဘင်းတစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသော်လည်း... မကြာမီမှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်တည်ငြိမ် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

​သူ၏ ညင်သာလှသော မျက်နှာပြင်မှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကအတိုင်း ခန့်ညားချောမောနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏ ပုံစံမှာ... အရင်တုန်းက ဆုဘင်း အလွန်အမင်း သဘောကျခဲ့ရသော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ရှိနေသေး၏။

​သို့သော်ငြားလည်း... သူသည် ကောင်ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပါချေ။ ယခုအခါ ပိုမို၍ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့်အပြင်... မုတ်ဆိတ်မွေး ခပ်ရေးရေးကိုပင် မေးစေ့ထက်တွင် ထားရှိထားသေးသည်။

​သူက သူမကို ပြုံးပြလိုက်ရင်း... "ဝင်ခဲ့လေ... ဆုဘင်း။" ဟု ဆိုလိုက်၏။

​သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက်... အထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်သည်... "ကျွန်မ မင်းရွှမ်းနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ပါ။ သူမ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ရှင်သိလား။"

​"ဆုဘင်း... ကိုယ် မင်းနဲ့ အရင်ဆုံး စကားပြောချင်လို့ပါ။" တုလော့က ဆိုသည်... "မင်းရွှမ်းက မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

​"တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြောစရာ စကား ဘာမှရှိမယ် မထင်ဘူး။" ဆုဘင်းက ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ သူက ဆုဟွေရှန်ကိုသာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကတည်းက... သူမသည် သူ့ကို မိမိ၏ နှလုံးသားထဲကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

​လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်တာ ကာလအတွင်း... ဒါပေါင် လေး၏ တည်ရှိမှုက သူမ၏ အတိတ်က ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာကို ကုစားပေးခဲ့သော်လည်း... အယုံအကြည် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ သူမအနေဖြင့် ၎င်းအရာကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်တတ်သူ မဟုတ်ပါချေ။

​တုလော့သည် စားပွဲပေါ်သို့ ပမာဏ ရေးသားမထားသော ချက်လက်မှတ်အလွတ် တစ်စောင်ကို တင်လိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တွန်းပေးလိုက်ရင်း... "ဆုဘင်း... ဒါက မင်းအတွက်ပါ။"

​"ဒါက ဘာသဘောလဲ။" ဆုဘင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း... သူ့ကို အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေတော့သည်။