​အခန်း (၄၂) ပထမဆုရှင်

​သူမ၏ ရှည်လျားလှပသော ခြေတံအစုံမှာ အဆုံးသတ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော စတိုင်ကျလှသည့် ဘွတ်ဖိနပ်အနက်ကြီး ကြောင့် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

​သူမသည် ကြီးမားလှသော ဆိုင်ကယ်ကြီးပေါ်တွင် ခွစီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... သူမ၏ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အခိုင်အမာ နင်းခြေထားနိုင်သဖြင့်... သူမ မည်မျှလောက်အထိ အရပ်အမောင်း မြင့်မားသည်ကို သက်သေပြနေခဲ့၏။

​သူမတွင် ဆန်းကြယ်လှသော မှော်ဆန်သည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရပေသည်။ သူမ ပွဲခင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်... အခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသော လူသားအားလုံးမှာ သူမဆီကနေ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးမောကြည့်ရှုနေမိကြတော့သည်။

​ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆုဟွေရှန်တစ်ယောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားခဲ့ရရှာသည်။ ဒါ... ဆုဘင်းပဲ။ သူမ တကယ်ပဲ ရောက်လာခဲ့တာလား။

​ဒါပေမဲ့... သူမ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဤအရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။

​နောက်ကွယ်က အဝတ်လဲခန်းကြီးကို သေသေချာချာ လော့ခ်ချ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီလို နောက်ဆုံးမိနစ် အကျပ်အတည်း အချိန်ကျမှ... သူမက ဘယ်နေရာကနေ ဤမျှလောက်အထိ ထူးခြားဆန်းသစ်လှတဲ့ ဝတ်စုံနက်ကြီးကို ရရှိလာခဲ့ရတာလဲ။

​ဆုဘင်းသည် ဆိုင်ကယ်ကို စနစ်တကျ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက်... ဦးခေါင်းမှ ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်၏။ သူမ၏ ဖူးယောင်ပြီး နီမြန်းလှသော နှုတ်ခမ်းအစုံထက်တွင်မူ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အပြုံးလေးတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။

​ယေဘုယျအားဖြင့် စူပါမော်ဒယ်လ်များသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ပြုံးလေ့ပြုံးထ မရှိကြပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြုံးများက ၎င်းတို့၏ တည်ကြည်ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါ  ကို လျော့ပါးသွားစေပြီး... သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြားလည်း ဆုဘင်း၏ အပြုံးကမူ သူမ၏ အရှိန်အဝါကို လျော့ပါးမသွားစေသည့်အပြင်... သူမကို ပိုမို၍ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထောက်ပံ့ပေးနေခဲ့သည်။

​သူမသည် စင်မြင့်ထက် ကို လျှောက်လှမ်းနေသည့်အလား မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိလှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဒိုင်လူကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

​တစ်နေ့ခင်းလုံး မော်ဒယ်လ်များစွာကို စိုက်ကြည့် စစ်ဆေးနေခဲ့ရသဖြင့် ဒိုင်လူကြီးများသည် လွန်စွာမှပင် ငြီးငွေ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤမျှလောက်အထိ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါချေ။ ဆုဘင်း၏ ပွဲထွက်လာပုံမှာ ၎င်းတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ လူတိုင်း၏ အာရုံကို အပြတ်အသတ် ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

​ကျန်ရှိနေသော မော်ဒယ်လ်များမှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်နေခဲ့ကြရ၏။

​သေချာတာပေါ့... ဆုဘင်းအနေဖြင့် ဘယ်လောက်အမှတ်ပဲ ရရ... ၎င်းတို့နှင့်မူ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။

​ဒါပေမဲ့... ဆုဟွေရှန်ကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

​အကယ်၍ ဆုဘင်းသာ ဤပြိုင်ပွဲကြီးထဲတွင် မရှိခဲ့လျှင်... သူမသည် နံပါတ် (၅) နေရာကို ရရှိထားသဖြင့် ကပ်သီးကပ်သတ်ဖြင့် ပွဲအောင်မြင်တော့မည် ဖြစ်၏။

​သို့သော်လည်း... ဆုဘင်းသာ သူမထက် အမှတ်ပိုမို ရရှိသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်မူ... သူမသည် ဤပြိုင်ပွဲကြီးထဲမှ အလိုအလျောက် ကန်ထုတ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

​‘ဆုဘင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ နင်က ငါ့ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ တစိုက်မတ်မတ် ကြံစည်နေရတာလဲ။ နင်က ဆုမိသားစုရဲ့ တရားဝင် သမီးအရင်းကြီးပဲလေ။ နင်က လူတိုင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုကော တုလော့ ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုပါ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ နင် ဘာဖြစ်လို့ တစ်နေရာရာမှာတင် သေမသွားခဲ့တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို လာပြီး လုယူဖို့ ဒီကို ပြန်လာရတာလဲ။’ ဆုဟွေရှန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားမိတော့သည်။

​"မင်္ဂလာပါ ဒိုင်လူကြီးမင်းများရှင့်။ ကျွန်မကတော့ နံပါတ် (၂၀) ဆုဘင်း ဖြစ်ပါတယ်ရှင်" 

ဆုဘင်းသည် ညင်သာပြီး ကျွမ်းကျင်လှသော အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့်... စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်သား ရှင်းလင်းစွာ မိတ်ဆက် စကားဆိုလိုက်ပုံမှာ သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို အထင်အရှား ပေါ်လွင်စေသည်။

​"ဆုဘင်း... မင်း နောက်ကျနေပြီ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာများ ဆင်ခြေပေးချင်လဲ" 

ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦးက စတင်၍ ခက်ခဲလှသော မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် စမ်းသပ်လိုက်၏။

​ဆုဘင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း... "ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပွဲချိန်ထက် (၃) စက္ကန့်တိတိ ကြိုတင်ပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့တာ ဖြစ်လို့... နောက်ကျတယ်လို့ မထင်ပါဘူးရှင်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒိုင်လူကြီးမင်းတို့အားလုံး အခုဆို မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြန်ကုန်ကြပြီ မဟုတ်လားရှင်" 

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

​ထိုအခါ အခန်းတွင်းက တင်းမာနေသော အခြေအနေကြီးမှာ ရုတ်တရက် လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။ ဒိုင်လူကြီးများ အားလုံးမှာလည်း ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြုံးမိလိုက်ကြ၏။ သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာ အသံထွက်  မှာလည်း လွန်စွာမှပင် ပြည့်စုံ ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ဒိုင်လူကြီးများ၏ ရင်ထဲ၌ ပထမဦးဆုံး အကြိမ်မှာတင် ကောင်းမွန်လှသော အထင်ကြီးမှုကို ရရှိသွားခဲ့ရသည်။

​ကျန်ရှိနေသော အင်တာဗူး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း လွန်စွာမှပင် ချောမွေ့သွားခဲ့တော့သည်။ ဆုဘင်းသည် ဒိုင်လူကြီးများနှင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့် လွတ်လပ်ချောမွေ့စွာ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုနိုင်ခဲ့သဖြင့်... ဒိုင်လူကြီးအားလုံး၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။

​ဒိုင်လူကြီးများ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာလေလေ... ဆုဟွေရှန်၏ မျက်နှာပြင်မှာမူ ပိုမို၍ မည်းမှောင် စိတ်ပျက်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

​ဒိုင်လူကြီးများသည် ဆုဘင်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး... ၎င်းအချိန်မှာ ကျန်ရှိနေသော ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးနှင့် စကားပြောခဲ့သည့် အချိန်များကို စုပေါင်းလိုက်သည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ကြာမြင့်နေခဲ့၏

​နောက်ဆုံးတွင်မူ... ၎င်းတို့သည် သူမအတွက် အမှတ်များကို ပေးလိုက်ကြတော့သည်။

​မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်... ဆုဘင်းသည် အမြင့်ဆုံးအမှတ် ကို ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။

​ထိုအရာက... သူမအနေဖြင့် အိုရီဆာ နိုင်ငံတကာ ဖက်ရှင်ရှိုးကြီးတွင် ပါဝင်ခွင့်ရမည့် တရားဝင် မော်ဒယ်လ်တစ်ဦးအဖြစ် တိုက်ရိုက် အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

​သေချာတာပေါ့... အမှတ်စာရင်း ရလာဒ်ဇယားကြီးကလည်း တစ်ဆတ်တည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ အခုအခါ ဆုဘင်းက ပထမနေရာ  သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... အရင်တုန်းက ပထမရထားသော ပြိုင်ပွဲဝင်မှာ ဒုတိယနေရာသို့ လျှောကျသွားခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော သူများမှာလည်း တစ်ဆင့်ချင်းစီ အောက်သို့ လျှောကျကုန်ကြ၏။

​ထိုအမှတ်စာရင်း အပြောင်းအလဲက ကျန်ရှိနေသော ပြိုင်ပွဲဝင် အများစုအပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရင်တုန်းကတည်းက အရည်အချင်းမပြည့်မီဘဲ ကျရှုံးခဲ့ကြသူများမှာမူ အိုရီဆာ ဖက်ရှင်ရှိုး စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းခွင့် မရရှိနိုင်ကြဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

​အရင်တုန်းက နံပါတ် (၁) မှ နံပါတ် (၄) အထိ ချိတ်ခဲ့ကြသော ပြိုင်ပွဲဝင်များမှာမူ... နေရာတစ်ဆင့်စီ လျှောကျသွားသော်လည်း ရွေးချယ်ခံရသည့် စာရင်းထဲတွင် ဆက်လက် ပါဝင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

​ပဉ္စမနေရာ မှနေ၍ နံပါတ် (၆) နေရာသို့ အောက်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ရပြီး... ပါဝင်ခွင့် အရည်အချင်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရရှာသူမှာမူ... ဆုဟွေရှန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခဲ့ပေတော့သည်။

​ဆုဘင်းသည် ဒိုင်လူကြီးများကို စနစ်တကျ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ ဆိုင်ကယ်ကြီးကို တွန်းရင်း ရဲရင့်ပြတ်သားသော စတိုင်ဖြင့် အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့ပေတော့သည်။