​အခန်း (၃၅) ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီး လုပ်ပေးနိုင်မလားဟင်

​ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ဆုဘင်းသည် ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ဆေးပြားနှစ်ပြားကို သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

​ဆေးပြားများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ကောက်ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည့် အချိန်မှပင်... မိမိအနေဖြင့် ရေဝယ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သို့သော် သူမ မတ်တတ်မရပ်နိုင်သေးခင်မှာပင်... ကလေးသောက်သည့် နို့ဘူးတစ်ဘူးက သူမ၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်

​ထို့နောက်တွင်မူ ချစ်စရာကောင်းပြီး ကလေးဆန်လှသော လေသံလေးတစ်ခု ကပ်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်... 

"မမကြီး... ဒါလေး သောက်လိုက်နော်။"

​ဆုဘင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အသက် သုံးနှစ်၊ လေးနှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် ကောင်လေးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကောင်လေးမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးနှင့် တက်ကြွဖျတ်လတ်လွန်းလှသဖြင့်... သူမအနေဖြင့် ထိုပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို အသည်းယားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆွဲဖျစ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်ပွားသွားခဲ့ရသည်

​ကောင်လေးက ဆုဘင်းကို သူ၏ ဝိုင်းစက်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း... 

"ဘာဖြစ်လို့ မသောက်တာလဲဟင်။ ဆေးက အရမ်းခါးတယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနို့လေးနဲ့ မျှောသောက်လိုက်ရင် ခါးတာကို မသိသာတော့ဘူး သိလား။"

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။" 

သူ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်လှသော မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ရင်း ဆုဘင်း၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူမအနေဖြင့် ကလေးငယ်၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ချင်သဖြင့်... နို့ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ထိုပါးပြင်ဖောင်းဖောင်းလေးကို အသာအယာ ဆွဲဖျစ်လိုက်မိ၏။ အမှန်စင်စစ် ဤကောင်လေးမှာ လွန်စွာ ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှသဖြင့်... သူမအနေဖြင့် အိမ်ကိုသာ အပိုင်ခေါ်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေမိတော့သည်

​ကောင်လေးသည် ဆုဘင်းက နို့ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထက်က အပြုံးကြီးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားခဲ့၏။

​ထိုကလေးငယ်၏ ပုံစံလေးကို ကြည့်ရင်း ဆုဘင်းသည် မိမိ၏ အခြားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို သတိရမိသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ ထိုရင်သွေးလေးသာ မွေးရာပါ ရောဂါဆိုးကြီးဖြင့် သေဆုံးမသွားခဲ့ပါက... အခုအချိန်တွင် သူမရှေ့က ကောင်လေးလိုမျိုး ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် အရွယ်ရောက်နေလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

​အကယ်၍ ထိုကလေးလေးသာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုပါက... သေချာပေါက် သူမနှင့် တူညီပေလိမ့်မည်။ သားကြီး ဒါပေါင် က လုဟဲ့ထင်နှင့် တူညီနေမှတော့... ကျန်ခဲ့တဲ့ ကလေးလေးကတော့ သူမနှင့် တူရမည် မဟုတ်ပါလား။

​"မမကြီး... မမကြီး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲဟင်။ မမကြီးရယ်..." 

ဆုဘင်းတစ်ယောက် မိမိ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်... ကောင်လေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးသေးသေးလေးကို သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ယမ်းပြနေရှာသည်။

​သူမကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည့် အချိန်တုန်းက... သူသည် သူမနှင့် စိတ်ပါလက်ပါ စကားပြောဆိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ဗလာကျင်းနေပြီး မိမိကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့်... သူသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလွန်းသဖြင့် ငိုပင်ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

​ဆုဘင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်... 

"ကလေးလေး... နင့်ရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်မှာလဲဟင်။ မမက အခု သွားရတော့မှာမို့လို့။"

​သူမ စကားပြောနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပါချေ။

​ဂွန်ဂွန်  က ဆုဘင်း၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွဲထားရင်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။

​"ချောမောလှပတဲ့ မမကြီးရယ်... ကျွန်တော့်နာမည်က ဂွန်ဂွန် ပါ။ မမရဲ့ နာမည်က ဘာလဲဟင်။" 

သူက တက်ကြွစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

​"အော်... နင့်နာမည်က ဂွန်ဂွန် လား။ မမနာမည်က ဆုဘင်း ပါ" 

ဆုဘင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။ S နိုင်ငံ၏ ဘာသာစကားအရ "ဂွန်ဂွန်" ဆိုသည်မှာ ဝိုင်းစက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့်... ဤကောင်လေးနှင့် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လှပေသည်။ သူ၏ လက်တိုတိုလေးများနှင့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေး... ပြီးတော့ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော အပြုံးလေးများက မြင်တွေ့ရသူတိုင်း၏ နေ့ရက်ကို တောက်ပလန်းဆန်းသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

​"ဘင်းဘင်း ... ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လောက် ပွေ့ချီပေးလို့ ရမလားဟင်" 

ကောင်လေးက သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းရင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဆုဘင်း တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့်... သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဖက်တွဲကာ မျောက်ကလေးတစ်ကောင်လို သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အတင်းတွားတက်ရန် ကြိုးပမ်းနေတော့၏။

​ဆုဘင်းသည် ကောင်လေး၏ ချစ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသော အပြုအမူကို မငြင်းဆန်နိုင်တော့သဖြင့်... သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ရရှာသည်။ အခုဆိုလျှင် ဆုဘင်း၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရသွားပြီဖြစ်သဖြင့်... ကောင်လေးက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးဖြဲလိုက်ရင်း... 

"ဘင်းဘင်း... မမက အရမ်းလှတာပဲ။ ပါပါး  က ပြောဖူးတယ်... ကျွန်တော် အနာဂတ်ကျရင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ရမယ်တဲ့။ မမက ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အချစ်စရာကောင်းဆုံး မိန်းကလေးပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်... မမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးလေး လုပ်ပေးနိုင်မလားဟင်။"

​ဆုဘင်းသည် သူ၏ စကားကြောင့် လွန်စွာ သဘောကျကာ ရယ်မောမိတော့သည်

"မင်းက ဇနီး ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိလို့လား"

​"သိတာပေါ့။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော် သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးကို ပြောတာလေ။"

​"အင်း... ဒါပေမဲ့ အသက် (၁၈) နှစ် မပြည့်မချင်းကတော့ လက်ထပ်လို့ မရသေးဘူးလေ" 

သူ၏ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို ကြည့်ရင်း... ဆုဘင်းက သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို လွန်စွာ ချစ်မြတ်နိုးတာ ဖြစ်ရမည်၊ ထို့ကြောင့် ဤမျှလောက်အထိ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အတွေးအခေါ်မျိုး ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် အသက် (၁၈) နှစ် ပြည့်တဲ့အထိ မမက စောင့်ပေးနိုင်မလားဟင်။ ကျွန်တော် မွေးနေ့ကိတ်က ဖယောင်းတိုင်တွေကို (၄) ကြိမ်တောင် မှုတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ထပ် (၁၄) ကြိမ်လောက်ပဲ ထပ်မှုတ်ပြီးရင် တို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်လို့ ရပြီ မဟုတ်လား။"

​"ကဲပါ... အဲ့ဒီအချိန်ကျမှပဲ တို့နှစ်ယောက် ထပ်ပြီး ပြောကြတာပေါ့။" 

ဆုဘင်းက သူ၏ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားစွာဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ချော့မော့လိုက်သည်။

​"အိုကေ... ဒါဆို ကတိပေးပြီနော်။" ဂွန်ဂွန်က ဆုဘင်း၏ ပါးပြင်လေးကို ရွှတ်ခနဲနေအောင် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

​"ကတိပေးပါတယ်ရှင်"

​ထိုသို့ ကတိပေးပြီးနောက်တွင်မူ... ဂွန်ဂွန်က သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ပြီး အသက် (၅၀) ကျော်ခန့် ရှိမည့် သက်ကြီးအမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းအမျိုးသမီးကို...