အခန်း (၂၅) မော်ဒယ်လ်လောကမှာ နင်က ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး
"မစ္စဆု... ဖိနပ်ကို အရင်ဆုံး စမ်းဝတ်ကြည့်ပါဦးလားရှင့်။" လျောင်ယူဟွီက အလိုက်သင့်ပင် အကြံပြုလိုက်၏။
ဆုဘင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါချေ။ သူမရှေ့က မော်ဒယ်လ်များသည် ပွဲထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပရိုဂရမ်အရ ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲကို စတင်ယှဉ်ပြိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤဖိနပ်ပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရပေတော့မည်။
ဆုဘင်းသည် ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖိနပ်ကို တိတ်တဆိတ် ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူမ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးရုံရှိသေး... ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဟန်ချက်ပျက်သွားသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကျသွားကာ ဘေးနားက လျောင်ယူဟွီကို အားကိုးတကြီးဖြင့် လှမ်းဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။
လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် ဆုဘင်း ဤမျှလောက်အထိ ချက်ချင်းကြီး လဲကျလာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မက်မထားခဲ့မိချေ။
သူမသည် ဖိနပ်အောက်ခြေဒေါက်ကို တမင်သက်သက် ချောင်အောင် လုပ်ထားခဲ့သော်လည်း စင်ပေါ်ရောက်မှ ကျိုးထွက်သွားမည့် ပုံစံမျိုး တွက်ချက်ပြီး လုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစီအစဉ်အရ ဆုဘင်းသည် စင်မြင့်ထက်တွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးခါမှသာ လဲကျရမည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ဆုဘင်းကို စင်ပေါ်မှာ လဲကျစေပြီး ခြေကျင်းဝတ်လည်ကာ ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲမှာတင် အရှက်တရွဲရွဲဖြင့် ကျရှုံးသွားစေချင်ရုံသာ ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဆုဘင်းက မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ သူမအပေါ်သို့ ရုတ်တရက်ကြီး လဲကျလာခဲ့သဖြင့်... လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ပက်လက်လန်လဲကျကာ ဆုဘင်း၏ ဖိသိပ်မှုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလူးအလဲ ခံလိုက်ရတော့သည်။
ဘေးနားတွင် ရပ်နေကြသည့် ထောက်ပံ့ရေး လက်ထောက်ဝန်ထမ်းများအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ အလောတကြီးဖြင့် သူတို့ကို လှမ်းထူရန် ပြေးလာကြတော့၏။ အချို့က ဆုဘင်းကို တွဲထူပေးကြပြီး အချို့ကမူ လျောင်ယူဟွီကို ဝိုင်းဝန်းမပေးလိုက်ကြသည်။
မန်နေဂျာ ချိုးမင်းရွှမ်းသည်လည်း နှစ်ဦးစလုံး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် အချိန်ကိုက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။
ဆုဟွေရှန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း ရဲဝင်းသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်... "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဆုဘင်း... နင်ကော ထိခိုက်မိသွားသေးလား။ နင် ခဏနေရင် ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲ ဝင်ရတော့မှာလေ။ နင် ဒဏ်ရာရလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူးနော်။"
"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။" ဆုဘင်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်ရင်း မည်သည့် အခက်အခဲမျှမရှိဘဲ သာမန်အတိုင်း ထရပ်လိုက်သည်။
အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် မော်ဒယ်လ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်တုန်းက... သူမသည် ပြင်းထန်လှသော လေ့ကျင့်ခန်းများနှင့် စိန်ခေါ်မှုများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လှပေသည်။ လျောင်ယူဟွီ ယူဆောင်လာပေးသည့် ဖိနပ်တိုင်းတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို မြင်ကတည်းက... ဒါက တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကြိုတင်ရိပ်မိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်... သူမ ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့် အချိန်၌၊ ချောင်နေသော အောက်ခြေဒေါက်ကို တစ်ခါတည်း ကျိုးထွက်သွားစေရန်အတွက် သူမ၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို တမင်သက်သက် အပြည့် ဖိချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့နောက်မှ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ လျောင်ယူဟွီအပေါ်သို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လဲကျပစ်လိုက်ပြီး သူမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပါတည်း ဆွဲချပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဆုဘင်းတွင် မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆုဟွေရှန်တစ်ယောက် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရရှာ၏။ "နင်ကတော့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲနော်။"
သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြင့် ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။ ‘ဒီမိန်းမက ဘာဖြစ်လို့ လဲကျတာတောင် ဒဏ်ရာမရရတာလဲ။ ခြေကျင်းဝတ်တောင် မလည်သွားဘူး ဟုတ်လား။ တောက်...။’
"ကျွန်မကို မကိုင်ကြပါနဲ့ဦး... နာလို့ပါ..." လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် လူအချို့၏ တွဲထူမှုဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရရှာသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်ကတော့ အခြေအနေ မကောင်းတော့သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရ၏။
"စိတ်အေးအေးထားပါဦးအေ။ ငါ အခုချက်ချင်း ဆရာဝန် လှမ်းခေါ်ပေးမယ်။" ဆုဟွေရှန်က စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်... "တော်သေးတာပေါ့... နင်က ဆုဘင်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဆုဘင်းတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရသွားမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့... အခုတော့ နင် ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲရဲ့ ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီဒဏ်ရာနဲ့ဆိုရင်... ဒုတိယအဆင့် လူရွေးပွဲနဲ့ တကယ့် ဖက်ရှင်ရှိုးပွဲကြီး ကျင်းပမယ့် နေ့ရက်တွေအထိပါ နင် အလုပ်ပြန်လုပ်နိုင်ပါဦးမလား မသိဘူးနော်။"
ဖက်ရှင်ရှိုးပွဲကြီးတစ်ခုလုံး၏ ကျန်ရှိသော ကာလများတွင် အလုပ်လုပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် မချိတင်ကဲဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလည်ကာ ငိုကြွေးမိပါတော့သည်။ ဤဖက်ရှင်ရှိုးပွဲတွင် ထောက်ပံ့ရေး လက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် သူမအနေဖြင့် မနည်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အထက်လူကြီးတွေ မြင်အောင် စွမ်းဆောင်ပြကာ ရာထူးတက်ဖို့အထိ ရည်မှန်းထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
မိမိကိုယ်တိုင် ဆင်ခဲ့တဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ မိမိရဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရပြီး ဤအဖိုးတန် အခွင့်အရေးကြီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။
"ကျွန်မ... မမဘင်းကို မပြစ်မှားရဲပါဘူးရှင့်။" လျောင်ယူဟွီက အောက်ကျို့သော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်... "ဘယ်လို အကျိုးဆက်ပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ... ကျွန်မ ဘာသာပဲ အကုန် တာဝန်ယူပါ့မယ်။"
အခြားသော မော်ဒယ်လ်များကတော့ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း... ဘေးနားက ထောက်ပံ့ရေး ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးများကတော့ လျောင်ယူဟွီ၏ သနားစဖွယ် စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသအာရုံများ တောက်လောင်လာကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဆုဘင်းကို မုန်းတီးရွံရှာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်လာကြ၏။ ထိုအထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ ငေါက်ခနဲ ထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်... "နင်က ဆုဘင်း မဟုတ်လား။ နင်က မော်ဒယ်လ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရုံနဲ့ ဒီလောက်တောင် အထူးအဆန်း ဖြစ်နေရလားအေ။ ကမ္ဘာကျော် ထိပ်သီး စူပါမော်ဒယ်လ်ကြီးတွေတောင် နင့်လို မာနဆိုး မရှိကြဘူး။ နင်က မိမိကိုယ်မိမိ ဘာကောင် ထင်နေလဲ။ မော်ဒယ်လ်လောကမှာတော့ နင်က ဘာကောင်မှ မဟုတ်တဲ့ လူမွဲတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ ယူဟွီ ယူလာပေးတဲ့ ဖိနပ်ကို သဘောမကျရုံနဲ့တင် သူမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ နင် ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာဖို့ လိုလို့လား။"
အခြားသော လက်ထောက်ဝန်ထမ်းများကလည်း ဆုဘင်းကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။
လျောင်ယူဟွီက အလောတကြီးဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်... "ရှောင်ထုံ... မမဘင်းကို သွားပြီး အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးတဲ့ နေ့တစ်နေ့မို့လို့ပါ။"
အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သူမသည် ဆုဘင်းကို အပြစ်မတင်ဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးနေသည့် ပုံစံပေါက်သော်လည်း... အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထိုစကားလုံးများ၏ နောက်ကွယ်၌ ဆုဘင်းအပေါ် လူအများ ပိုမိုမုန်းတီးသွားစေရန် သွေးထိုးပေးလိုက်သည့် အနက်ရှိုင်းဆုံး အမုန်းတရားများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတော့သည်။