အခန်း (၂၄) ခြေကျိုးလက်ကျိုး ဖြစ်သွားဖို့က အလွန်ပဲ လွယ်ကူလိမ့်မယ်
လျောင်ယူဟွီ သည် ဆုမိသားစုအိမ်တော်က အိမ်ဖော်မလေးတစ်ဦး၏ သမီး ဖြစ်သည်။ သူမ အလုပ်မဝင်ခင်ကတည်းက ဆုအိမ်တော်သို့ ခဏခဏ လာရောက်နေထိုင်လေ့ရှိ၏။ ထိုစဉ်တုန်းက ဆုဟွေရှန်သည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ဆရာမလုပ်၊ မျက်နှာထားမပျက်ခဲ့သဖြင့် လျောင်ယူဟွီက သူမအပေါ် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆုဟွေရှန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျောင်ယူဟွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုမိသားစု၏ မြင့်မြတ်လှသော သမီးကြီး "ဆုဘင်း" ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။ ဆုဘင်းသည် အမြဲတမ်း မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် လူတိုင်းကို နှိမ်ချတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆုမိသားစု၏ သမီးချင်း တူညီကြသော်လည်း... လျောင်ယူဟွီသည် နူးညံ့ပြီး ရက်ရောတတ်သော ဆုဟွေရှန်ကိုသာ သဘောကျပြီး၊ မာနကြီးကာ လူရာမသွင်းတတ်သော ဆုဘင်းကိုမူ အလွန်တရာ မုန်းတီးလှပေသည်။
"သူမက ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲကို ဝင်ပြိုင်ခွင့်ရအောင် ဘယ်လိုတောင် အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားရတာလဲ။" လျောင်ယူဟွီက မကျေမနပ် မေးလိုက်၏။
"ထားလိုက်ပါတော့အေ။ သူမ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲ အရည်အချင်း ပြည့်မီခဲ့ ပြည့်မီခဲ့... အခု ငါလုပ်နိုင်တာကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။" ဆုဟွေရှန်က ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့်... "ငါ မိတ်ကပ် သွားပြင်တော့မယ်။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် ဆုဟွေရှန်ကို ကူညီရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
သူမသည် စတိုခန်း ရှိရာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့တော့၏။
ဆုဟွေရှန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သရော်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လျောင်ယူဟွီသည် အူအူအနအနနှင့် အယုံလွယ်တတ်ပြီး ကျေးဇူးသိတတ်လွန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှန်း သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိလှပေသည်။ မိမိဘက်က ခပ်နွမ်းနွမ်းလေး တစ်ချက် ညည်းတွားပြလိုက်ရုံဖြင့် လျောင်ယူဟွီသည် သူမ၏ ပြဿနာများကို ရှေ့တန်းကနေ ဖြေရှင်းပေးရန် အလိုအလျောက် သွေးကြွလာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ကြည့်ရသည်မှာ... လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဆုအိမ်တော်က လူတိုင်းအပေါ် သူမဘက်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ကြင်နာပြခဲ့ရကျိုး အခုတော့ တကယ်ပဲ နပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဆုဘင်းကတော့ တကယ့် ငတုံးပဲ။ မာနတခွဲသားနဲ့ နေပြနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်ဘူး။ အခုတော့ သူမဟာ မိမိကိုယ်မိမိ သင်္ချိုင်းတွင်းတူးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။’ ဟု ဆုဟွေရှန်က စိတ်ထဲကနေ ခပ်အေးအေး ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။
ဆုဘင်းတစ်ယောက် စင်နောက်ကွယ် သို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့စဉ်မှာပင် လျောင်ယူဟွီက ဒေါက်ဖိနပ်တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်... "မစ္စဆု... ဒါက ရှင့်အတွက် ဖိနပ်ပါ။"
ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲအတွက် ဝတ်စုံများကို သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစားများနှင့် ဒေါက်ဖိနပ်များ အားလုံးကို သီးသန့် အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုကနေ အခမဲ့ ပံ့ပိုးပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။
"ကျေးဇူးပဲ။" ဆုဘင်းက နှိမ့်ချခြင်းလည်းမရှိ၊ ဘဝင်မြင့်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖိနပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း... နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်သက်ရင့်ခဲ့သော စူပါမော်ဒယ်လ်တစ်ဦး၏ အမြင်ဖြင့် ဖိနပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် ဒေါက်ဖိနပ်၏ ဖနောင့်အောက်ခြေ က ချောင်နေသည်ကို သူမ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်၏။ အကယ်၍ သူမသာ ဤဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး စင်ပေါ်တက်မည်ဆိုပါက... ခြေကျိုးလက်ကျိုး ဖြစ်သွားဖို့ သို့မဟုတ် ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားဖို့က အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ... သူမ စင်မြင့်ထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အောက်ခြေဒေါက်က ကျိုးထွက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဒိုင်လူကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲမည့်အပြင် ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲတွင် သုည အမှတ်သာ ရရှိပေတော့မည်။
ပွဲစီစဉ်သူ မန်နေဂျာက ထောက်ပံ့ရေး လက်ထောက်ဖြစ်သူကို ပြစ်တင်ဝေဖန် အပြစ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း... ဆုဘင်းဘက်က ဆုံးရှုံးရမည့် အနာဂတ်ကမူ ထိုထက်မက အဆမတန် များပြားလှပေသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး အခြားတစ်စုံ လဲပေးပါဦး။" သူမက ယဉ်ကျေးစွာပင် ဆိုလိုက်၏။
လျောင်ယူဟွီ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖိနပ်အသစ်တစ်စုံကို ထပ်မံယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆုဘင်း ဖိနပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည့် ခဏ၌ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤဖိနပ်အသစ်၏ အောက်ခြေဒေါက်တွင်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြန်သည် မဟုတ်ပါလား။
"အခြားတစ်စုံ ထပ်လဲပေးလို့ ရမလား။" ဆုဘင်း၏ လေသံက ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သိသိသာသာ အေးစက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဖိနပ်လဲလှယ်ခြင်း ကိစ္စက ဒုတိယအကြိမ်အထိ ထပ်မံဖြစ်ပွားလာသောအခါ... ဒါက သာမန် မှားယွင်းမှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆုဘင်း ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့၏။
လျောင်ယူဟွီက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပုံစံဖမ်းကာ နောက်ထပ် ဖိနပ်တစ်စုံကို ဆုဘင်းထံသို့ ကမ်းပေးရင်း... "မစ္စဆု... ဒီတစ်စုံကိုရော သဘောကျရဲ့လားဟင်။ အကယ်၍ သဘောမကျသေးဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ နောက်ထပ်တစ်စုံ ထပ်ယူပေးပါ့မယ်။"
ဆုဘင်း မျက်လွှာပင့်လိုက်ပြီး လျောင်ယူဟွီကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ထက်ရှပြီး အရှိန်အဝါ ပြည့်စုံလွန်းလှသော အကြည့်များကြောင့် လျောင်ယူဟွီတစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။ သို့သော်လည်း... သူမသည် ဆုဟွေရှန်ကို အဆုံးထိ ကူညီရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့်၊ အကြောက်တရားကို ဖျောက်ဖျက်ကာ ခါးကို ဆန့်လျက် ရင်ဘတ်ကို မတ်ထားလိုက်၏။
ဘေးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေသော ဆုဟွေရှန်က ချက်ချင်းပင် ကြားကနေ ဝင်၍ စကားနာထိုးလိုက်သည်... "ဆုဘင်းရယ်... နင်လည်း လွန်ရင်လွန်ကဲလွန်းလှချေရဲ့။ ယူဟွီရဲ့ အမေက အတိတ်တုန်းက ဆုအိမ်တော်က အိမ်ဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုပေမယ့်... နင်က အခုလို အလုပ်ခွင်ထဲမှာအထိ ယူဟွီကို အစေခံတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံလို့ ဘယ်တရားပါ့မလဲ။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စင်နောက်ကွယ်ရှိ အခြားသော မော်ဒယ်လ်များနှင့် ထောက်ပံ့ရေး ဝန်ထမ်းများအားလုံးသည်... ဆုဘင်းအပေါ် စူးစမ်းခြင်း၊ သံသယဝင်ခြင်းနှင့် ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုခြင်း အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုလာကြတော့၏။
အမှန်စင်စစ်... မည်သည့် လုပ်ငန်းခွင်တွင်မဆို မိမိကိုယ်မိမိ အထက်တန်းကျသည်ဟု သတ်မှတ်ကာ သူတစ်ပါးအပေါ် နှိမ်ချတတ်သည့် လူစားမျိုးကို မည်သူမျှ သဘောမကျကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ဆုဟွေရှန်၏ အကွက်ကျကျ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင်မှ... ဆုဘင်းတစ်ယောက် ဤမိန်းကလေးမှာ လျောင်ယူဟွီ ဖြစ်နေမှန်း မှတ်မိသွားခဲ့တော့သည်။
သူမ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမအနေဖြင့် ဖိနပ်အသစ်တွေ ဘယ်နှစ်စုံပဲ ထပ်လဲလဲ၊ ထွက်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်ကတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ကို သူမ အကြွင်းမဲ့ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။